Pytania pomocnicze - INF.02

Pierwszy znak `-` oznacza zwykły plik. Właściciel ma `rwx`, grupa ma `--x`, a pozostali mają `r-x`.

Oznacza ustawienie właścicielowi (`u`) i grupie (`g`) dokładnie praw odczytu i zapisu, czyli `rw-`. Prawo wykonania zostaje usunięte dla tych dwóch kategorii.

Nie. Ponieważ w poleceniu nie wskazano `o`, prawa pozostałych użytkowników pozostają bez zmian.

Właściciel zmienia się z `rwx` na `rw-`, grupa z `--x` na `rw-`, a pozostali zachowują `r-x`. Razem daje to `-rw-rw-r-x`.

`=` ustawia dokładnie podane prawa, `+` dodaje prawa, a `-` odbiera prawa. W tym pytaniu użyto `=`, więc wcześniejsze prawa właściciela i grupy są zastępowane.

Uprawnienia `rw-` to 6, `rw-` to 6, a `r-x` to 5. Zapis liczbowy to `665`.

Znak `|` tworzy potok, czyli przekazuje wyjście pierwszego polecenia na wejście drugiego. W tym przypadku `chmod` zwykle nic nie wypisuje, ale sama zmiana uprawnień zostaje wykonana.

Najlepiej użyć `ls -l szkola.txt`, ponieważ pokazuje szczegółowy wpis z uprawnieniami, właścicielem, grupą, rozmiarem i datą modyfikacji.

Służy do diagnozowania i naprawy problemów z systemem. Windows uruchamia wtedy tylko podstawowe sterowniki i usługi.

Klasycznym klawiszem jest F8. Pozwala on wyświetlić zaawansowane opcje rozruchu w starszych wersjach Windows.

Nowsze systemy uruchamiają się szybciej i często mają wyłączone klasyczne menu rozruchowe. Tryb awaryjny uruchamia się wtedy przez środowisko odzyskiwania lub ustawienia uruchamiania.

Zwykły tryb awaryjny ładuje minimalny zestaw sterowników. Wersja z obsługą sieci dodatkowo uruchamia składniki potrzebne do połączenia sieciowego.

Gdy system działa niestabilnie, nie uruchamia się poprawnie, występują problemy po instalacji sterownika lub trzeba usunąć szkodliwe oprogramowanie.

Można użyć narzędzia konfiguracji systemu msconfig albo polecenia bcdedit. Po naprawie należy wyłączyć wymuszone uruchamianie w trybie awaryjnym.

`fdisk` służy do zarządzania partycjami dysku, czyli do tworzenia, usuwania i modyfikowania logicznych podziałów nośnika.

Partycjonowanie dzieli dysk na logiczne części, czyli partycje. Formatowanie tworzy na partycji system plików, np. EXT4, FAT32 lub NTFS.

Służy do tego polecenie `sudo fdisk -l`, które pokazuje dostępne dyski, partycje i ich parametry.

Zmiana tablicy partycji wpływa na strukturę dysku i może prowadzić do utraty danych, dlatego wymaga uprawnień roota, np. przez `sudo`.

Nie. `fdisk` tworzy lub modyfikuje partycje, a system plików tworzy się osobnym poleceniem, np. `mkfs.ext4`.

MBR i GPT to typy tablic partycji, czyli struktur opisujących podział dysku na partycje. GPT jest nowszym rozwiązaniem i obsługuje większe dyski oraz więcej partycji.

FAT32 ma limit pojedynczego pliku wynoszący około 4 GB, więc plik 4,8 GB nie zostanie zapisany. NTFS obsługuje znacznie większe pliki.

Pojemność nośnika określa, ile danych ogółem można na nim zapisać. Maksymalny rozmiar pojedynczego pliku zależy od systemu plików, np. FAT32 ogranicza plik do około 4 GB.

DVD-5 ma pojemność około 4,7 GB, więc plik 4,8 GB jest zbyt duży. Dodatkowo DVD jest mniej wygodne do codziennej archiwizacji niż pamięć USB.

Nie. Skuteczność kompresji zależy od typu danych. Niektóre pliki, np. filmy, zdjęcia JPEG lub archiwa ZIP, mogą zmniejszyć się bardzo nieznacznie.

W treści pytania podano, że komputer nie ma dostępu do sieci. Dlatego zapis w lokalizacji sieciowej nie jest możliwy.

Powinien mieć odpowiednią pojemność, obsługiwać duże pliki, umożliwiać wielokrotny zapis i być wygodny w użyciu. Pamięć USB z NTFS spełnia te warunki.

Chłodzenie pasywne rozpoznaje się po radiatorze bez wentylatora. Ciepło jest odprowadzane przez metalowe żeberka radiatora.

Chłodzenie pasywne nie ma elementów ruchomych, np. wentylatora. Chłodzenie aktywne wykorzystuje wentylator lub pompę do wymuszania przepływu powietrza albo cieczy.

Najważniejsze zalety to cicha praca, brak zużywającego się wentylatora i mniejsze ryzyko awarii mechanicznej. Sprawdza się przy układach o niewielkim poborze mocy.

Chłodzenie pasywne ma ograniczoną wydajność odprowadzania ciepła. Wymaga dobrej cyrkulacji powietrza w obudowie i zwykle nie nadaje się do bardzo wydajnych kart graficznych.

Żeberka zwiększają powierzchnię oddawania ciepła do otoczenia. Im większa powierzchnia radiatora, tym skuteczniejsze odprowadzanie ciepła.

Tak, szczególnie gdy obudowa ma słaby przepływ powietrza lub radiator jest zakurzony. Objawami mogą być zawieszanie się komputera, artefakty obrazu lub spadek wydajności.

Swap służy jako dodatkowy obszar pamięci na dysku, używany wtedy, gdy brakuje pamięci RAM. Przechowywane są tam tymczasowo rzadziej używane dane.

Nie. RAM jest szybką pamięcią operacyjną, a swap znajduje się na dysku i działa znacznie wolniej. Swap tylko wspomaga RAM, ale jej nie zastępuje.

Partycja swap to osobna partycja dysku przeznaczona na obszar wymiany. Plik swap to zwykły plik w istniejącym systemie plików, który pełni tę samą funkcję.

Można użyć poleceń `free -h`, `swapon --show` albo `cat /proc/swaps`. Pokazują one rozmiar i wykorzystanie obszaru swap.

`/var`, `/sys` i `/tmp` to katalogi systemowe Linuxa. Nie pełnią funkcji obszaru wymiany pamięci, którą realizuje swap.

System może zacząć działać niestabilnie, zamrażać się lub kończyć procesy za pomocą mechanizmu OOM Killer. Brak pamięci uniemożliwia dalsze przydzielanie zasobów aplikacjom.

Wpis składa się z pól oddzielonych dwukropkami: nazwa użytkownika, znacznik hasła, UID, GID, opis, katalog domowy i powłoka logowania.

UID to numeryczny identyfikator użytkownika. System używa go do rozpoznawania właściciela procesów i plików.

GID to numeryczny identyfikator grupy. Określa grupę podstawową użytkownika i ma znaczenie przy nadawaniu uprawnień.

Konto root ma UID równy 0. Każde konto z UID 0 ma uprawnienia administratora systemu.

Służy do tego polecenie `id`, np. `id jan`. Wyświetla ono UID, GID oraz grupy, do których należy użytkownik.

We współczesnych systemach Linux zwykle nie. W polu hasła znajduje się znak `x`, a właściwe skróty haseł są przechowywane w pliku `/etc/shadow`.

Najczęściej po położeniu nacięcia w złączu, liczbie styków oraz oznaczeniach na etykiecie modułu. W egzaminach często kluczowe jest właśnie położenie nacięcia.

DDR3 i DDR4 mają inne położenie nacięcia oraz inne parametry elektryczne. Konstrukcja złącza uniemożliwia prawidłowe włożenie niezgodnego modułu.

DIMM to standardowy moduł pamięci RAM stosowany głównie w komputerach stacjonarnych. Moduły DDR3 DIMM mają postać długiej płytki ze stykami na dolnej krawędzi.

W wersji DIMM dla komputerów stacjonarnych DDR2 i DDR3 mają zwykle 240 pinów. Mimo tego nie są zgodne, ponieważ różnią się położeniem nacięcia i parametrami pracy.

Typowa pamięć DDR3 pracuje z napięciem około 1,5 V. Wersja DDR3L pracuje zwykle przy niższym napięciu, około 1,35 V.

Najczęściej modułu nie da się fizycznie włożyć do gniazda. Jeśli pamięć jest częściowo zgodna mechanicznie, komputer może się nie uruchomić lub działać niestabilnie.

Typ gniazda określa, jaką generację pamięci obsługuje płyta główna. Pamięć RAM musi być zgodna zarówno mechanicznie, jak i elektrycznie z płytą.

Do obudowy drukarki stosuje się miękką, lekko wilgotną ściereczkę oraz preparaty przeznaczone do czyszczenia tworzyw sztucznych, np. piankę do plastiku.

Nadmiar wody może dostać się do wnętrza urządzenia i spowodować zwarcie, korozję lub uszkodzenie elektroniki.

Nie zawsze. IPA może być używany do niektórych elementów elektronicznych, ale nie jest uniwersalnym środkiem do obudów i wyświetlaczy, ponieważ może uszkodzić powłoki lub odbarwić plastik.

Pianka dobrze usuwa zabrudzenia z powierzchni z tworzyw sztucznych, nie spływa tak łatwo jak płyn i zmniejsza ryzyko dostania się środka do wnętrza urządzenia.

Należy użyć miękkiej, lekko wilgotnej ściereczki, bez nadmiernego nacisku. Nie powinno się stosować agresywnych rozpuszczalników ani rozpylać preparatu bezpośrednio na ekran.

Środek smarujący nie służy do usuwania zabrudzeń z powierzchni użytkowych. Może pozostawić tłustą warstwę, przyciągać kurz i pogorszyć wygląd urządzenia.

Sprężone powietrze stosuje się głównie do usuwania kurzu z trudno dostępnych miejsc, ale ostrożnie, aby nie wepchnąć zanieczyszczeń głębiej do mechanizmu.

Lupa służy do powiększania elementów widocznych na ekranie. Jest funkcją ułatwień dostępu, szczególnie przydatną dla osób z problemami ze wzrokiem.

Podstawowe tryby to: pełnoekranowy, lupy oraz zadokowany. Tryb płynny nie należy do standardowych trybów Lupy.

W trybie pełnoekranowym powiększony jest cały ekran. W trybie lupy powiększany jest tylko obszar wokół kursora, podobnie jak przez szkło powiększające.

Tryb zadokowany wyświetla powiększony fragment ekranu w osobnym obszarze, najczęściej przy krawędzi ekranu. Reszta pulpitu pozostaje widoczna w normalnym rozmiarze.

Lupę można uruchomić skrótem Windows + plus. Skrót Windows + Esc zamyka narzędzie.