Pytania pomocnicze - INF.02

GNU GPL jest licencją wolnego oprogramowania, która pozwala uruchamiać, analizować, modyfikować i rozpowszechniać program. Wymaga też zachowania tych samych wolności w wersjach pochodnych.

GNU GPL dotyczy wolnego i otwartego oprogramowania. Licencja OEM jest zwykle powiązana ze sprzętem, np. komputerem, i często ogranicza przenoszenie programu na inne urządzenia.

Adware oznacza oprogramowanie wyświetlające reklamy lub finansowane reklamami. Nie mówi nic o dostępie do kodu źródłowego ani prawie do modyfikacji programu.

Freeware jest darmowe w użyciu, ale zwykle nie daje dostępu do kodu źródłowego ani prawa do modyfikacji. Wolne oprogramowanie daje użytkownikowi określone swobody, niezależnie od ceny.

Copyleft oznacza, że zmodyfikowane lub pochodne wersje programu również muszą być udostępniane na tej samej lub zgodnej licencji. Chroni to wolność programu w kolejnych wersjach.

Tak, GPL nie zabrania sprzedaży programu. Warunkiem jest zachowanie praw użytkownika, w tym dostępu do kodu źródłowego i prawa do dalszej modyfikacji oraz dystrybucji.

Nie. Program może być darmowy, ale mieć zamknięty kod źródłowy i restrykcyjną licencję. Open source wymaga dostępności kodu i praw określonych w licencji.

Należy zsumować wartości pozycji bitów ustawionych na 1. Dla oktetu 10101010 jest to 128 + 32 + 8 + 2 = 170.

Adres IPv4 ma 32 bity i jest dzielony na cztery oktety po 8 bitów. Każdy oktet zapisuje się w postaci liczby dziesiętnej od 0 do 255.

Od lewej strony wartości bitów to: 128, 64, 32, 16, 8, 4, 2, 1. Jeśli dany bit ma wartość 1, jego wagę dodaje się do wyniku.

Każdy oktet przelicza się osobno: 10101010 = 170, 00001111 = 15, 10100000 = 160, 11111100 = 252. Wynik to 170.15.160.252.

Największa wartość to 255, ponieważ oktet składa się z 8 bitów, a 11111111₂ = 255₁₀.

Każda część adresu IPv4 ma dokładnie 8 bitów. Osiem bitów pozwala zapisać wartości od 0 do 255.

Mora to regularny, niepożądany wzór widoczny na skanie, powstający najczęściej przy skanowaniu materiałów drukowanych rastrem, np. zdjęć z gazet lub magazynów.

Zdjęcia w czasopismach są drukowane jako raster, czyli układ drobnych punktów. Podczas skanowania ten raster może interferować z siatką pikseli skanera, tworząc widoczne wzory.

Do usuwania mory stosuje się funkcję odrastrowywania, często nazywaną także descreening.

Nie. Korekcja gamma wpływa głównie na jasność półtonów obrazu, ale nie usuwa regularnych wzorów powstałych przez raster drukarski.

Nie. Rozdzielczość interpolowana sztucznie zwiększa liczbę pikseli obrazu, ale nie eliminuje zakłóceń rastrowych.

Warto je włączyć podczas skanowania zdjęć i ilustracji z materiałów drukowanych, takich jak gazety, magazyny, katalogi lub książki.

Należy zsumować wartości pozycji, na których występuje bit 1: 128 + 64 + 32 + 4 + 2 = 230. Dlatego 11100110₂ = 230₁₀.

Pomijamy zera wiodące i liczymy 11110₂: 16 + 8 + 4 + 2 = 30. Zatem 00011110₂ = 30₁₀.

Zapis 6900H oznacza liczbę szesnastkową, czyli 0x6900. Jej wartość dziesiętna to 26880, a nie 6900.

Indeks informuje, w jakim systemie liczbowym zapisano liczbę. Ten sam zapis cyfr może mieć inną wartość w systemie dziesiętnym, ósemkowym, binarnym lub szesnastkowym.

Wynik dziesiętny to 6900₁₀. Po zamianie na system binarny otrzymujemy 1101011110100₂, czyli w zapisie 16-bitowym 0001 1010 1111 0100₂.

Przesunięcie liczby binarnej w lewo o jeden bit mnoży ją przez 2. Mnożenie binarne można więc wykonać jako sumę odpowiednio przesuniętych kopii mnożnej.

Ponieważ 32-bitowy adres może wskazać maksymalnie 2^32 komórek pamięci. Daje to 4 294 967 296 bajtów, czyli około 4 GB.

Część przestrzeni adresowej jest rezerwowana dla urządzeń sprzętowych, np. karty graficznej lub kontrolerów PCIe. Dlatego użytkownik może widzieć około 3–3,5 GB dostępnej pamięci.

Należy zainstalować 64-bitową wersję systemu operacyjnego. Pozwala ona adresować znacznie większą ilość pamięci niż system 32-bitowy.

System 32-bitowy nie wykorzysta całej pamięci 8 GB. Aby użyć pełnej ilości RAM, potrzebny jest system 64-bitowy.

Pamięć zainstalowana to fizyczna ilość RAM w komputerze. Pamięć dostępna to ilość, którą system operacyjny może realnie wykorzystać po odjęciu rezerwacji sprzętowych i ograniczeń systemu.

AHCI to standard obsługi kontrolera SATA przez system operacyjny. Umożliwia komunikację z dyskiem SATA oraz wykorzystanie funkcji takich jak DMA, NCQ i hot-plug.

SATA to interfejs sprzętowy do podłączania dysków. AHCI to tryb lub standard pracy kontrolera SATA, dzięki któremu system operacyjny może efektywnie obsługiwać dysk.

EHCI, OHCI i UHCI dotyczą kontrolerów USB. Nie służą do obsługi dysków SATA, dlatego nie pasują do treści pytania.

DMA pozwala urządzeniu przesyłać dane bezpośrednio do lub z pamięci RAM, z mniejszym udziałem procesora. Dzięki temu transfer danych może być wydajniejszy.

AHCI umożliwia korzystanie z nowoczesnych funkcji SATA, takich jak NCQ i hot-plug. Tryb IDE jest trybem zgodności ze starszym sprzętem i systemami.

Tryb pracy kontrolera SATA ustawia się w BIOS/UEFI komputera. Najczęściej dostępne opcje to IDE, AHCI oraz RAID.

Nie zawsze. Jeśli system nie ma aktywnego sterownika AHCI, po zmianie trybu może się nie uruchomić. Najlepiej ustawić AHCI przed instalacją systemu.

IrDA to standard bezprzewodowej transmisji danych za pomocą podczerwieni. Był stosowany m.in. w telefonach, laptopach, drukarkach i urządzeniach PDA.

Ponieważ dane są przesyłane bez kabla, z wykorzystaniem promieniowania podczerwonego. Urządzenia muszą jednak znajdować się blisko siebie i zwykle „widzieć się” bez przeszkód.

IrDA używa podczerwieni i wymaga bezpośredniej widoczności między urządzeniami. Bluetooth wykorzystuje fale radiowe i może działać bez ustawiania urządzeń dokładnie naprzeciw siebie.

HDMI to przewodowy interfejs audio-wideo. Służy do przesyłania obrazu i dźwięku kablem, np. między komputerem a monitorem lub telewizorem.

DVI to przewodowy interfejs wideo stosowany do przesyłania obrazu z komputera do monitora. Nie jest standardem komunikacji bezprzewodowej.

Interfejsy takie jak HDMI, DVI, VGA, USB czy LFH60 wymagają kabla. Standardy takie jak IrDA, Bluetooth czy Wi-Fi służą do transmisji bezprzewodowej.

Tusz w żelu jest kojarzony z drukarkami sublimacyjnymi, w których barwnik pod wpływem temperatury przechodzi w stan gazowy i wnika w nośnik.

Druk sublimacyjny wykorzystuje zjawisko sublimacji, czyli przejścia barwnika ze stanu stałego lub żelowego w gazowy pod wpływem ciepła. Barwnik osadza się lub wnika w powierzchnię materiału.

Drukarka sublimacyjna przenosi barwnik przez sublimację, często na papier fotograficzny lub specjalne materiały. Drukarka termotransferowa przenosi barwnik z taśmy na podłoże przez docisk i temperaturę.

Drukarka igłowa wykorzystuje taśmę barwiącą uderzaną igłami głowicy. Nie stosuje tuszu w żelu ani procesu sublimacji.

Typowe są atramenty lub barwniki sublimacyjne oraz specjalne nośniki, np. papier sublimacyjny. W zależności od konstrukcji mogą być stosowane kasety, taśmy lub pojemniki z barwnikiem.

Druk sublimacyjny stosuje się m.in. w fotografii, nadrukach na kubkach, koszulkach, gadżetach reklamowych i materiałach poliestrowych.

Swap służy jako dodatkowy obszar pamięci wirtualnej na dysku. System używa go, gdy brakuje wolnej pamięci RAM.

RAM jest szybka i używana bezpośrednio przez uruchomione programy. Swap znajduje się na dysku, więc jest znacznie wolniejszy i pełni funkcję pomocniczą.

Nie. Swap może być osobną partycją albo plikiem swap znajdującym się w systemie plików.

Można użyć polecenia `free -h`, które pokazuje użycie RAM i swapu. Aktywne obszary swap wyświetla też `swapon --show`.

Swap znajduje się na dysku, a dostęp do dysku jest wolniejszy niż dostęp do pamięci RAM. Gdy system często przenosi dane między RAM a swapem, wydajność spada.

`/tmp` przechowuje pliki tymczasowe tworzone przez programy. Swap przechowuje strony pamięci przeniesione z RAM na dysk.

Nie. Partycja swap nie jest montowana jak zwykły system plików ext4. Jest przygotowywana poleceniem `mkswap` i aktywowana poleceniem `swapon`.

Zwykłe skasowanie usuwa głównie wpis o pliku z systemu plików, ale dane mogą nadal znajdować się na nośniku. Zerowanie nadpisuje dane zerami, co uniemożliwia ich typowe odzyskanie.

Szybkie formatowanie zwykle usuwa strukturę systemu plików, a nie nadpisuje całej zawartości dysku. Dlatego specjalistyczne programy mogą odzyskać część danych.

Zerowanie warto wykonać przed sprzedażą, przekazaniem lub utylizacją dysku, szczególnie gdy znajdowały się na nim dane prywatne albo firmowe.

Nie. Uszkodzenie łożyska, zalanie lub awaria elektroniki mogą uniemożliwić normalny odczyt, ale nie są kontrolowanym procesem kasowania danych.

Po skutecznym zerowaniu danych nie da się normalnie odzyskać. Jeśli pliki są potrzebne, należy wcześniej wykonać backup na innym nośniku.

Nie zawsze. W SSD lepiej używać funkcji Secure Erase, narzędzi producenta, TRIM lub szyfrowania z usunięciem klucza, ponieważ kontroler SSD inaczej zarządza komórkami pamięci.