Pytania pomocnicze - INF.02

Do obudowy drukarki stosuje się miękką, lekko wilgotną ściereczkę oraz preparaty przeznaczone do czyszczenia tworzyw sztucznych, np. piankę do plastiku.

Nadmiar wody może dostać się do wnętrza urządzenia i spowodować zwarcie, korozję lub uszkodzenie elektroniki.

Nie zawsze. IPA może być używany do niektórych elementów elektronicznych, ale nie jest uniwersalnym środkiem do obudów i wyświetlaczy, ponieważ może uszkodzić powłoki lub odbarwić plastik.

Pianka dobrze usuwa zabrudzenia z powierzchni z tworzyw sztucznych, nie spływa tak łatwo jak płyn i zmniejsza ryzyko dostania się środka do wnętrza urządzenia.

Należy użyć miękkiej, lekko wilgotnej ściereczki, bez nadmiernego nacisku. Nie powinno się stosować agresywnych rozpuszczalników ani rozpylać preparatu bezpośrednio na ekran.

Środek smarujący nie służy do usuwania zabrudzeń z powierzchni użytkowych. Może pozostawić tłustą warstwę, przyciągać kurz i pogorszyć wygląd urządzenia.

Sprężone powietrze stosuje się głównie do usuwania kurzu z trudno dostępnych miejsc, ale ostrożnie, aby nie wepchnąć zanieczyszczeń głębiej do mechanizmu.

Lupa służy do powiększania elementów widocznych na ekranie. Jest funkcją ułatwień dostępu, szczególnie przydatną dla osób z problemami ze wzrokiem.

Podstawowe tryby to: pełnoekranowy, lupy oraz zadokowany. Tryb płynny nie należy do standardowych trybów Lupy.

W trybie pełnoekranowym powiększony jest cały ekran. W trybie lupy powiększany jest tylko obszar wokół kursora, podobnie jak przez szkło powiększające.

Tryb zadokowany wyświetla powiększony fragment ekranu w osobnym obszarze, najczęściej przy krawędzi ekranu. Reszta pulpitu pozostaje widoczna w normalnym rozmiarze.

Lupę można uruchomić skrótem Windows + plus. Skrót Windows + Esc zamyka narzędzie.

OCR służy do zamiany obrazu zawierającego tekst, np. skanu dokumentu, na tekst możliwy do edycji, kopiowania i wyszukiwania.

OCR rozpoznaje znaki tekstowe, takie jak litery i cyfry. OMR rozpoznaje zaznaczenia na formularzach, np. zakreślone kratki.

DPI określa rozdzielczość obrazu lub skanowania, czyli liczbę punktów na cal. Nie jest techniką rozpoznawania tekstu.

DTP oznacza komputerowe przygotowanie publikacji do druku. Dotyczy składu tekstu i grafiki, a nie rozpoznawania tekstu ze skanu.

Na jakość OCR wpływa m.in. rozdzielczość skanu, ostrość obrazu, kontrast, brak zabrudzeń oraz czytelność czcionki.

Wynik OCR można zapisać np. jako plik TXT, DOCX albo PDF z warstwą tekstową, dzięki czemu dokument można przeszukiwać.

Wynik zawiera nazwy kont i grup oraz symbole uprawnień NTFS, np. `(F)`, `(M)`, `(RX)`, `(OI)`, `(CI)`. Taki format jest charakterystyczny dla list ACL wyświetlanych przez `icacls`.

`icacls` pokazuje i zmienia uprawnienia NTFS. `attrib` służy do wyświetlania i zmiany atrybutów plików, takich jak ukryty, tylko do odczytu czy systemowy.

`(F)` oznacza Full control, czyli pełną kontrolę nad plikiem lub folderem. Użytkownik może m.in. odczytywać, zapisywać, usuwać i zmieniać uprawnienia.

`(OI)` oznacza dziedziczenie uprawnień przez pliki, a `(CI)` przez foldery podrzędne. Są to flagi dziedziczenia ACL.

TrustedInstaller to konto usługi systemowej Windows odpowiedzialnej m.in. za instalowanie aktualizacji i ochronę plików systemowych. Dlatego często ma pełne uprawnienia do folderów systemowych.

Są to konta i grupy niezbędne do administracji oraz działania systemu. SYSTEM reprezentuje procesy systemowe, a Administratorzy mają rozszerzone prawa zarządzania.

`path` wyświetla lub ustawia ścieżki wyszukiwania programów wykonywalnych. Nie służy do sprawdzania uprawnień folderów.

`subst` przypisuje literę dysku do wybranego folderu. Nie wyświetla list ACL ani uprawnień NTFS.

To metoda rotacji kopii zapasowych, w której kopie przechowuje się na kilku poziomach czasowych. Najczęściej są to kopie dzienne, tygodniowe i miesięczne.

Kopię na poziomie Dziadek wykonuje się zwykle na koniec miesiąca. Jest to najrzadziej tworzona kopia w tym schemacie.

Poziom Syn oznacza kopie wykonywane najczęściej, zwykle codziennie. Poziom Ojciec oznacza kopie wykonywane rzadziej, najczęściej raz w tygodniu.

Rotacja pozwala zachować kopie z różnych okresów bez nieograniczonego zwiększania liczby nośników. Ułatwia to zarządzanie miejscem i przywracanie danych z wybranego momentu.

Najważniejsze przypisanie to: Syn – dzień, Ojciec – tydzień, Dziadek – miesiąc. W tym pytaniu poprawną odpowiedzią jest koniec miesiąca.

Głównie określa sposób rotacji i przechowywania kopii w czasie. Nie narzuca konkretnego programu ani typu kopii, np. pełnej, przyrostowej lub różnicowej.

Licencja grupowa pozwala jednej organizacji legalnie korzystać z wielu kopii programu. Jest stosowana np. w firmach, szkołach i urzędach.

MOLP, czyli Microsoft Open License Program, był programem licencjonowania grupowego Microsoft. Dotyczył zakupu licencji dla organizacji, a nie pojedynczego użytkownika domowego.

OEM jest zwykle przypisana do konkretnego komputera i często dostarczana razem ze sprzętem. MOLP dotyczy licencjonowania wielu stanowisk w organizacji.

EULA to umowa licencyjna użytkownika końcowego opisująca zasady korzystania z programu. Nie określa sama w sobie modelu grupowego zakupu licencji.

Nie. GNU kojarzy się z wolnym oprogramowaniem i licencjami takimi jak GNU GPL. Nie jest to typ licencji grupowej Microsoft.

Stosuje się je wtedy, gdy jedna organizacja potrzebuje wielu legalnych kopii oprogramowania. Ułatwia to zakup, ewidencję i zarządzanie licencjami.

MOLP to licencja grupowa Microsoft, OEM jest związana ze sprzętem, a EULA to umowa określająca warunki korzystania z programu.

To mechanizm systemu Windows określający, jakie operacje użytkownik lub grupa może wykonać na plikach i folderach zapisanych na partycji NTFS.

Odczyt pozwala tylko wyświetlić zawartość pliku. Zmiana nazwy modyfikuje wpis pliku w katalogu, dlatego wymaga szerszych uprawnień.

Pozwala odczytywać, zapisywać, zmieniać oraz usuwać pliki i foldery. Obejmuje typowe operacje administracyjne na danych użytkownika.

Modyfikacja pozwala pracować na plikach, np. edytować je, usuwać i zmieniać nazwy. Pełna kontrola dodatkowo pozwala zmieniać uprawnienia i przejmować własność obiektu.

Pliki i podfoldery mogą automatycznie otrzymywać uprawnienia z folderu nadrzędnego. Dzięki temu nie trzeba ręcznie ustawiać praw dostępu dla każdego pliku.

Należy otworzyć właściwości pliku lub folderu, przejść do karty Zabezpieczenia i sprawdzić listę użytkowników oraz przypisane im uprawnienia.

`tar` służy do archiwizacji danych, czyli łączenia wielu plików i katalogów w jeden plik archiwum.

Archiwizacja łączy wiele plików w jeden plik archiwum. Kompresja zmniejsza rozmiar danych, ale nie musi łączyć wielu plików.

Nie. Samo `tar` tworzy archiwum, a kompresja jest dodawana opcjonalnie, np. przez `gzip`, `bzip2` lub `xz`.

Zwykłe archiwum bez kompresji ma najczęściej rozszerzenie `.tar`.

To archiwum `tar`, które zostało dodatkowo skompresowane programem gzip.

Można użyć polecenia `tar -cf archiwum.tar katalog/`, gdzie `-c` tworzy archiwum, a `-f` wskazuje nazwę pliku.

Do rozpakowania służy polecenie `tar -xf archiwum.tar`, gdzie `-x` oznacza wyodrębnienie plików.

GB to gigabajt dziesiętny, czyli 10^9 bajtów. GiB to gibibajt binarny, czyli 2^30 bajtów.

1 GiB ma 2^30 bajtów, czyli 1 073 741 824 bajty.

Ponieważ 1 GiB = 2^30 bajtów. Zatem 2^32 / 2^30 = 2^2 = 4.

GB oznacza jednostkę dziesiętną opartą na potęgach 10. Wartość 2^32 bajtów jest naturalnie przeliczana na jednostki binarne, czyli GiB.

System 32-bitowy może zaadresować 2^32 różnych adresów pamięci. Jeśli każdy adres wskazuje 1 bajt, daje to łącznie 2^32 bajtów, czyli 4 GiB.

Warto zapamiętać, że KiB to 2^10, MiB to 2^20, a GiB to 2^30 bajtów. Następnie wystarczy odjąć wykładniki potęg.

DPI oznacza liczbę punktów przypadających na cal obrazu. Im wyższe DPI, tym więcej szczegółów może zawierać zeskanowany dokument.

Wyższa rozdzielczość pozwala zapisać więcej szczegółów obrazu. Dzięki temu tekst, linie i drobne elementy mogą być wyraźniejsze.

Najczęściej wystarcza 300 DPI. Jest to dobry kompromis między czytelnością, rozmiarem pliku i czasem skanowania.

Nie zawsze. Bardzo wysoka rozdzielczość zwiększa rozmiar pliku i wydłuża skanowanie, a przy zwykłych dokumentach może nie dawać zauważalnej korzyści.

Rozdzielczość określa szczegółowość obrazu, a rozmiar dokumentu jego fizyczne wymiary, np. A4 lub A5. Zmiana rozmiaru dokumentu nie jest podstawowym sposobem poprawy jakości skanu.

Znaczenie mają czystość szyby skanera, poprawne ułożenie dokumentu, tryb koloru, kontrast oraz stan techniczny urządzenia.