Pytania pomocnicze - INF.03

`JOIN` jest potrzebny, ponieważ nazwisko autora znajduje się w tabeli `Autorzy`, a tytuł i ocena artykułu w tabeli `Artykuly`. Trzeba więc połączyć dane z dwóch tabel.

Poprawny warunek łączy klucz główny jednej tabeli z kluczem obcym drugiej tabeli. W tym przykładzie jest to `autorzy.id = artykuly.autorzy_id`.

Odpowiedź B łączy tabele, ale nie filtruje wyników według oceny. Zwróciłaby wszystkie artykuły, a nie tylko te z oceną 5.

W SQL do porównania wartości używa się operatora `=`, a nie `==`. Operator `==` jest typowy dla wielu języków programowania, ale nie dla standardowego SQL.

To porównuje identyfikator autora z identyfikatorem artykułu. Relacja między tabelami wynika z pola `artykuly.autorzy_id`, które wskazuje autora danego artykułu.

Klucz obcy `autorzy_id` przechowuje identyfikator autora artykułu. Dzięki temu można powiązać rekord artykułu z odpowiednim rekordem autora.

Kwerenda zwróci tylko kolumny `nazwisko` oraz `tytul`. Nie zwróci kolumn pomocniczych, takich jak `id`, `ocena` czy `rok`.

Element <meta> przekazuje metadane dokumentu, czyli informacje o stronie niewidoczne bezpośrednio w treści. Może określać np. kodowanie znaków, opis strony, autora lub ustawienia widoku na urządzeniach mobilnych.

Sekcja <head> zawiera informacje techniczne i opisowe o dokumencie HTML. Przeglądarka odczytuje je przed wyświetleniem treści strony znajdującej się w <body>.

Sekcja <head> zawiera metadane, tytuł strony, linki do stylów i skrypty konfiguracyjne. Sekcja <body> zawiera właściwą treść widoczną dla użytkownika, np. nagłówki, akapity, obrazy i formularze.

Przykład: <meta charset="UTF-8">. Taki zapis umieszcza się wewnątrz elementu <head> i określa kodowanie znaków dokumentu.

Nie. Stopka strony, zwykle oznaczana elementem <footer>, należy do widocznej treści dokumentu i znajduje się w <body>. Znaczniki <meta> powinny być umieszczane w <head>.

Nie. <meta> jest elementem pustym, czyli nie obejmuje żadnej treści i nie wymaga znacznika zamykającego.

Polecenie `INSERT INTO` służy do dodawania nowych rekordów, czyli wierszy, do istniejącej tabeli w bazie danych.

`INSERT INTO` dodaje nowe dane do tabeli, natomiast `UPDATE` zmienia wartości w rekordach, które już istnieją.

`INSERT INTO` dodaje rekordy do tabeli, a `ALTER TABLE` zmienia strukturę tabeli, np. dodaje nową kolumnę.

Do tworzenia nowej tabeli służy polecenie `CREATE TABLE`, a nie `INSERT INTO`.

`INSERT INTO` należy do DML, czyli języka manipulowania danymi. Do tej grupy należą też m.in. `UPDATE` i `DELETE`.

Nie zawsze, ale jest to zalecane. Podanie nazw kolumn zwiększa czytelność i zmniejsza ryzyko błędu przy zmianie struktury tabeli.

Należy użyć operatora modulo: `liczba % 2 == 0`. Jeśli reszta z dzielenia przez 2 wynosi 0, liczba jest parzysta.

Dodatnie liczby trzycyfrowe mieszczą się w zakresie od 100 do 999. W warunku można zapisać to jako `liczba >= 100 && liczba <= 999`.

Liczba musi spełniać jednocześnie warunek dolnej i górnej granicy. Operator `&&` wymaga prawdziwości obu warunków, natomiast `||` wymaga tylko jednego.

Ponieważ jest prawdziwe dla bardzo wielu liczb spoza zakresu, np. `50` spełnia warunek `liczba < 999`, a `1200` spełnia `liczba > 99`. Do zakresu potrzebne jest `&&`.

`==` służy do porównania wartości, a `=` do przypisania wartości zmiennej. W warunkach logicznych najczęściej używa się `==`.

Tak, warunek `liczba < 999` nie obejmuje liczby 999. W tym zadaniu nie zmienia to wyniku dla liczb parzystych, ponieważ 999 jest nieparzyste.

Można zapisać: `liczba % 2 == 0 && liczba > 0`. Oba warunki muszą być spełnione jednocześnie.

Sekcja `<head>` zawiera metadane dokumentu, czyli informacje niewyświetlane bezpośrednio jako treść strony. Umieszcza się tam m.in. `<title>`, `<meta>`, `<link>`, `<style>` i `<script>`.

Element `<title>` określa tytuł dokumentu, widoczny m.in. na karcie przeglądarki i używany przez wyszukiwarki. Jego brak jest traktowany przez walidator HTML jako błąd.

Element `<title>` znajduje się w sekcji `<head>` i określa tytuł całej strony. Atrybut `title` można dodać do wielu elementów HTML i zwykle podaje dodatkową podpowiedź po najechaniu kursorem.

Nie. Są często używane, ale nie są bezwzględnie wymagane przez walidator tak jak `<title>`. Na przykład `<meta charset="UTF-8">` jest bardzo zalecany, ale pytanie dotyczy elementu obowiązkowego skutkującego błędem przy braku.

Minimalny dokument HTML5 powinien zawierać deklarację `<!DOCTYPE html>`, element `<html>`, sekcję `<head>` z `<title>` oraz sekcję `<body>`. W praktyce dodaje się też np. `<meta charset="UTF-8">`.

Błąd oznacza, że kod narusza wymagania standardu HTML. Taki problem należy poprawić, aby dokument był formalnie poprawny.

ACE to format archiwum służący do pakowania i kompresowania plików. Nie opisuje obrazu ani sekwencji klatek, więc sam w sobie nie jest formatem animacji.

GIF jest formatem graficznym i może przechowywać animację klatkową. ACE jest formatem archiwum, czyli służy do przechowywania innych plików w skompresowanej paczce.

SWF był formatem używanym przez Adobe Flash do publikowania animacji, interaktywnych elementów i prostych gier w przeglądarkach. Obecnie jest technologią przestarzałą.

Tak. SVG może być animowany za pomocą CSS, JavaScript lub mechanizmów animacji SVG, ponieważ jego elementy są opisane jako obiekty wektorowe.

SWF, SVG i GIF mogą być związane z animacją. ACE nie jest formatem animowanym, tylko archiwum.

Formaty archiwów służą do pakowania wielu plików, np. ZIP, RAR, 7Z lub ACE. Nie są formatami grafiki, dźwięku ani wideo, chociaż mogą przechowywać takie pliki wewnątrz.

Składa się z inicjalizacji, warunku oraz zmiany licznika. Przykład: `for (i = 2; i <= 12; i += 2)`.

Ponieważ liczba 12 ma zostać również wypisana. Dzięki temu otrzymujemy sześć liczb: 2, 4, 6, 8, 10 i 12.

Oznacza zwiększenie wartości zmiennej `i` o 2. Jest to skrócony zapis instrukcji `i = i + 2`.

Warunek `i < 12` zatrzymuje pętlę przed wartością 12. Wypisane zostaną tylko liczby 2, 4, 6, 8 i 10, czyli pięć liczb.

Należy prześledzić wartości licznika od wartości początkowej do momentu, gdy warunek przestanie być prawdziwy. W tym przypadku `i` przyjmuje wartości od 2 do 12 co 2.

`i++` zwiększa zmienną o 1, natomiast `i += 2` zwiększa ją o 2. Do kolejnych liczb parzystych wygodniejszy jest zapis `i += 2`.

Instrukcja `document.write(i)` wypisuje aktualną wartość zmiennej `i` w dokumencie HTML. W tym zadaniu służy do wyświetlenia kolejnych liczb.

Oznacza odwołanie do elementu tablicy `liczby` o indeksie zapisanym w zmiennej `i`. Dla `i = 0` będzie to pierwszy element tablicy.

Operator `%` zwraca resztę z dzielenia. Liczba parzysta dzieli się przez 2 bez reszty, więc wynik działania `liczba % 2` wynosi `0`.

Jest to skrócony zapis dodawania. Oznacza to samo co `wynik = wynik + liczby[i]`.

Pętla sprawdza 100 elementów: od indeksu `0` do indeksu `99`. Warunek `i < 100` nie dopuszcza wartości `i = 100`.

W zmiennej `wynik` znajdzie się suma tych elementów tablicy `liczby`, które są parzyste.

Kod sumuje wartości elementów tablicy, ponieważ dodawane jest `liczby[i]`, a nie samo `i`.

Należy sprawdzać, czy reszta z dzielenia przez 2 jest różna od zera, np. `if (liczby[i] % 2 != 0)`.

CSS służy do określania wyglądu elementów HTML, np. kolorów, czcionek, marginesów, tła i układu strony. Ułatwia formatowanie wielu elementów w spójny sposób.

Ponieważ style można zapisać w jednym miejscu i zastosować do wielu elementów lub wielu podstron. Zmiana jednego wpisu w CSS może zmienić wygląd całej witryny.

HTML opisuje strukturę i treść dokumentu, np. nagłówki, akapity i obrazy. CSS odpowiada za wygląd tych elementów, czyli ich prezentację wizualną.

Kaskadowość oznacza, że na ten sam element może działać wiele reguł CSS, a przeglądarka ustala, która z nich ma pierwszeństwo. Znaczenie mają m.in. kolejność reguł, szczegółowość selektorów i użycie `!important`.

CSS można dołączyć jako zewnętrzny plik przez element `<link>`, wpisać w sekcji `<style>` lub użyć stylu lokalnego w atrybucie `style`. Najczęściej zaleca się zewnętrzny plik CSS.

Zewnętrzny plik CSS ułatwia utrzymanie kodu i pozwala stosować te same style na wielu podstronach. Dzięki temu kod HTML jest czytelniejszy, a wygląd witryny łatwiej modyfikować.

WYSIWYG oznacza „What You See Is What You Get”, czyli „to, co widzisz, jest tym, co otrzymasz”. Edytor tego typu pokazuje projekt strony w formie zbliżonej do końcowego wyglądu w przeglądarce.

Główną cechą jest możliwość tworzenia strony wizualnie, bez konieczności ręcznego pisania całego kodu HTML i CSS. Użytkownik od razu widzi przybliżony efekt końcowy.

Nie zawsze. Edytor WYSIWYG pokazuje wygląd zbliżony do końcowego, ale rzeczywisty efekt może zależeć od przeglądarki, CSS, skryptów JavaScript i responsywności strony.

Edytor WYSIWYG pozwala projektować stronę wizualnie, np. przez przeciąganie elementów i formatowanie tekstu. Edytor kodu wymaga bezpośredniego pisania HTML, CSS lub JavaScript.

Klient FTP służy do przesyłania plików na serwer, a nie do wizualnego projektowania strony. Może być dodatkiem w programie, ale nie decyduje o tym, czy edytor jest WYSIWYG.

Edycja dźwięku dotyczy programów audio, a nie mechanizmu wizualnego tworzenia stron WWW. Edytor WYSIWYG skupia się na wyglądzie i strukturze strony.