Pytania pomocnicze - INF.03

Metoda `__construct()` uruchamia się automatycznie podczas tworzenia nowego obiektu klasy, czyli przy użyciu operatora `new`.

Metoda `__destruct()` uruchamia się automatycznie podczas niszczenia obiektu, najczęściej na końcu wykonywania skryptu.

Najpierw utworzenie obiektu `$gruszka = new Owoc()` wywołuje konstruktor i wypisuje `test1`. Potem przy końcu skryptu obiekt jest niszczony, więc destruktor wypisuje `test2`.

Nie. Są to metody specjalne, które PHP wywołuje automatycznie w odpowiednich momentach życia obiektu.

Operator `new` tworzy nowy obiekt danej klasy. Przy okazji automatycznie uruchamia konstruktor tej klasy, jeśli został zdefiniowany.

Nie, jeśli w instrukcjach `echo` nie ma znaków nowej linii, spacji ani znaczników HTML. Wynik będzie wyglądał jak `test1test2`.

Ponieważ `p` jest poprawnym selektorem elementu HTML, `font-weight` jest poprawną właściwością CSS, a `bold` jest poprawną wartością tej właściwości.

Właściwość `font-weight` określa grubość czcionki, np. `normal`, `bold`, `lighter`, `bolder` lub wartości liczbowe.

`font-style` nie służy do pogrubiania tekstu. Ta właściwość określa styl pisma, np. `normal`, `italic` lub `oblique`.

`font-size` określa rozmiar czcionki, dlatego oczekuje wartości takich jak `16px`, `1.2em`, `larger`, a nie `bold`.

Nie. W CSS standardową właściwością określającą rozmiar tekstu jest `font-size`, a nie `text-size`.

Styl liniowy zapisuje się w atrybucie `style` konkretnego elementu HTML. Regułę CSS zapisuje się w arkuszu lub znaczniku `<style>` i można nią objąć wiele elementów.

Walidator sprawdza poprawność składni, nazw właściwości, dopuszczalnych wartości oraz zgodność kodu ze standardem CSS.

Znak `>` oznacza selektor dziecka. Wybiera tylko elementy znajdujące się bezpośrednio wewnątrz wskazanego elementu nadrzędnego.

`p > i` wybiera tylko elementy `<i>` będące bezpośrednimi dziećmi `<p>`. `p i` wybiera wszystkie elementy `<i>` znajdujące się wewnątrz `<p>`, także zagnieżdżone głębiej.

Właściwość `color: red` zostanie zastosowana do elementu `<i>`, ale tylko wtedy, gdy znajduje się on bezpośrednio wewnątrz elementu `<p>`.

Nie. Klasa w CSS jest zapisywana z kropką, np. `.i`. Selektor `i` oznacza element HTML `<i>`.

Nie, ponieważ element `<i>` nie jest bezpośrednim dzieckiem `<p>`. Jest dzieckiem elementu `<span>`.

Należy użyć zapisu `p .i`, jeśli element z klasą `i` może być dowolnie zagnieżdżony w `<p>`, albo `p > .i`, jeśli ma być bezpośrednim dzieckiem `<p>`.

Oznacza hiperłącze, które zostało już odwiedzone przez użytkownika. W podanym przykładzie taki link będzie miał kolor czerwony.

`a` styluje wszystkie elementy `<a>`, niezależnie od ich stanu. `a:link` dotyczy tylko linków nieodwiedzonych.

Ponieważ przeglądarka zapamiętuje link jako odwiedzony. Wtedy działa reguła `a:visited { color: Red; }`.

Reguła `a:hover` działa wtedy, gdy użytkownik najedzie kursorem myszy na link. W przykładzie link pod kursorem będzie żółty.

Tak, ale tylko jako styl ogólny. Dla linku nieodwiedzonego lub odwiedzonego zostanie nadpisana przez bardziej szczegółowe reguły pseudoklas.

Najczęściej stosuje się kolejność `:link`, `:visited`, `:hover`, `:active`, czyli LVHA. Pomaga to uniknąć nieoczekiwanego nadpisywania stylów.

Własną funkcję definiuje się za pomocą słowa kluczowego `function`, nazwy funkcji, listy parametrów w nawiasach oraz bloku instrukcji w klamrach.

Instrukcja `return` kończy działanie funkcji i zwraca obliczoną wartość do miejsca, w którym funkcja została wywołana.

Oznacza dodanie połowy wartości `$a` do połowy wartości `$b`. Najpierw wykonywane są dzielenia, a potem dodawanie.

Pierwszy zapis dodaje połowę `$a` i połowę `$b`. Drugi najpierw dodaje połowę `$a` do całego `$b`, a dopiero potem dzieli cały wynik przez 2.

Nawiasy wymuszają określoną kolejność wykonywania działań. Działania w nawiasach są wykonywane przed działaniami poza nawiasami.

Ponieważ ten zapis dzieli liczbę 2 przez `$a` oraz liczbę 2 przez `$b`. Połowę wartości zapisuje się jako `$a / 2`, a nie `2 / $a`.

Najczęściej zaczyna się od znaku `#`, np. `#008000`, `#ff0000` albo `#ffffff`. Składa się z cyfr systemu szesnastkowego.

Pierwsza para oznacza składową czerwoną, druga zieloną, a trzecia niebieską. Jest to zapis wartości RGB w systemie szesnastkowym.

`#008000` oznacza kolor zielony. Wartość czerwonego i niebieskiego wynosi `00`, a zielonego `80`.

W zapisie szesnastkowym używa się wartości takich jak `#008000`, a w dziesiętnym np. `rgb(0, 128, 0)`. Oba zapisy mogą oznaczać ten sam kolor.

Nie. HSL zapisuje kolor przez odcień, nasycenie i jasność, np. `hsl(120, 100%, 25%)`. Zapis z `#` to format szesnastkowy.

Nie. CMYK jest modelem używanym głównie w druku. W CSS standardowo stosuje się m.in. nazwy kolorów, zapis szesnastkowy, RGB, RGBA, HSL i HSLA.

Wyszukuje w dokumencie HTML element, którego atrybut id ma wartość „napis”. Jeśli element istnieje, metoda zwraca go jako obiekt DOM.

Służy do odczytu lub zmiany zawartości znajdującej się wewnątrz elementu HTML. Można za jej pomocą wstawić tekst lub kod HTML.

Ponieważ `Date()` nie jest zapisane w cudzysłowie, więc JavaScript traktuje je jako wywołanie funkcji. Wynikiem tego wywołania jest aktualna data i czas.

Znak `=` przypisuje nową wartość do właściwości `innerHTML`. Oznacza to, że dotychczasowa zawartość elementu zostanie zastąpiona wynikiem `Date()`.

Atrybut `id` pozwala jednoznacznie wskazać konkretny element strony. Dzięki temu JavaScript może łatwo odnaleźć element i zmienić jego zawartość lub właściwości.

Nie. Instrukcja zmienia zawartość elementu przez `innerHTML`, a nie jego style. Do zmiany CSS używa się zwykle właściwości `style` lub klas CSS.

`document.getElementById("napis")` zwróci `null`. Próba ustawienia `innerHTML` dla `null` spowoduje błąd JavaScript.

Pętla `do...while` najpierw wykonuje blok kodu, a dopiero potem sprawdza warunek. Pętla `while` sprawdza warunek przed pierwszym wykonaniem kodu.

Zmienna `x` zaczyna od wartości 1 i w każdym obrocie jest mnożona przez 3. Kolejne wartości to 3, 9 i 27, a po osiągnięciu 27 warunek `x != 27` staje się fałszywy.

Jest to skrócony zapis instrukcji `x = x * 3`. Zmienna `x` zostaje pomnożona przez 3, a wynik zapisany ponownie w `x`.

Zmienna `i` jest licznikiem obrotów pętli. Instrukcja `i++` zwiększa ją o 1 przy każdym wykonaniu bloku pętli.

Warunek oznacza: „x jest różne od 27”. Pętla działa tak długo, jak długo ten warunek jest prawdziwy.

W tym konkretnym przypadku również 3 razy, ponieważ początkowo `x = 1`, więc warunek `x != 27` jest prawdziwy. Różnica byłaby widoczna, gdyby `x` od początku miało wartość 27.

Kompilator tłumaczy kod źródłowy na kod wykonywalny lub maszynowy. Debugger służy do śledzenia działania programu i znajdowania błędów.

Edytor kodu źródłowego służy do pisania i modyfikowania kodu programu. Sam edytor nie tłumaczy kodu na język maszynowy.

IDE to zintegrowane środowisko programistyczne, które może zawierać edytor kodu, kompilator, debugger i narzędzia do zarządzania projektem.

Procesor nie wykonuje bezpośrednio kodu napisanego w językach wysokiego poziomu. Kod musi zostać przetłumaczony do postaci zrozumiałej dla komputera.

Nie. Niektóre języki są kompilowane, np. C++, a inne mogą być interpretowane, np. JavaScript lub PHP, choć współczesne środowiska często stosują rozwiązania mieszane.

Kompilator zwykle przerywa kompilację i wyświetla komunikat o błędzie. Programista musi poprawić kod, aby proces kompilacji zakończył się poprawnie.

Właściwość `font-family` określa krój, czyli rodzinę czcionek używaną dla tekstu. Przykład: `font-family: Arial, sans-serif;`.

`font-family` określa rodzaj czcionki, np. Arial lub Verdana. `font-size` określa rozmiar tekstu, np. `16px` albo `1.2em`.

`font-family` wybiera krój czcionki. `font-style` określa styl pisma, najczęściej `normal`, `italic` lub `oblique`.

Podaje się listę zastępczą, ponieważ użytkownik może nie mieć pierwszej czcionki zainstalowanej. Przeglądarka użyje wtedy kolejnej dostępnej czcionki z listy.

Są to nazwy ogólne, takie jak `serif`, `sans-serif`, `monospace`, `cursive` i `fantasy`. Umieszcza się je zwykle na końcu listy `font-family` jako bezpieczną alternatywę.

`@font-face` pozwala dołączyć własny plik czcionki do strony. Sama reguła nie ustawia kroju tekstu na elemencie — do tego służy `font-family`.