Pytania pomocnicze - INF.03

Służy do wymuszenia niepowtarzalności wartości w kolumnie lub zestawie kolumn. Dzięki temu baza nie pozwoli dodać dwóch rekordów z taką samą wartością objętą ograniczeniem.

Oba wymuszają unikalność, ale PRIMARY KEY dodatkowo nie pozwala na NULL i służy do jednoznacznej identyfikacji rekordu. W tabeli może być jeden klucz główny, a ograniczeń UNIQUE może być wiele.

Nie zawsze. W MySQL kolumna z UNIQUE może przyjmować NULL, jeśli nie dodano ograniczenia NOT NULL.

Nie. UNIQUE można stosować także do kolumn tekstowych, dat i innych typów danych, np. adresu e-mail lub loginu.

MySQL odrzuci takie polecenie i zgłosi błąd naruszenia unikalności, np. informujący o zduplikowanym wpisie.

Należy użyć składni UNIQUE z listą kolumn, np. UNIQUE (sala_id, data_rezerwacji). Wtedy unikalna musi być cała kombinacja wartości, a nie każda kolumna osobno.

Znacznik <span> służy do wyróżnienia fragmentu tekstu lub innej treści liniowej bez nadawania jej dodatkowego znaczenia semantycznego. Najczęściej używa się go razem z CSS, np. do zmiany koloru kilku słów.

<span> jest elementem liniowym, więc nadaje się do objęcia kilku słów wewnątrz akapitu. <section> jest elementem semantycznym i blokowym, przeznaczonym do wydzielania większych sekcji dokumentu.

Element liniowy zajmuje tylko tyle miejsca, ile potrzebuje jego treść i może występować wewnątrz tekstu. Element blokowy zwykle zaczyna się od nowej linii i zajmuje całą dostępną szerokość.

Można użyć atrybutu style, np. <span style="color: red;">tekst</span>, albo przypisać klasę CSS, np. <span class="wyroznienie">tekst</span>.

Klasy CSS warto używać, gdy ten sam styl ma być stosowany w wielu miejscach lub gdy chcemy oddzielić strukturę HTML od wyglądu strony. Atrybut style jest dobry głównie do prostych, jednorazowych zmian.

<table> służy do tworzenia tabel, czyli danych ułożonych w wiersze i kolumny. Nie powinno się go używać do zwykłego wyróżniania fragmentów tekstu.

Znacznik <hr> tworzy poziomą linię rozdzielającą treść. Jest elementem pustym i nie służy do obejmowania ani stylizowania kilku słów.

Oznacza, że pole lub metoda są dostępne tylko wewnątrz tej samej klasy. Kod spoza klasy nie może odwołać się do nich bezpośrednio.

private ogranicza dostęp wyłącznie do wnętrza klasy. public pozwala korzystać z pola lub metody z dowolnego miejsca programu.

private działa tylko w klasie, w której element został zadeklarowany. protected pozwala korzystać z elementu także w klasach dziedziczących.

Nie. static określa, że element należy do klasy, a nie do obiektu. Nie decyduje o tym, skąd można uzyskać dostęp do elementu.

Stosuje się je, aby chronić dane obiektu przed przypadkową lub niepoprawną zmianą. Dostęp do danych można wtedy kontrolować przez metody klasy.

Najczęściej tworzy się publiczną metodę, np. getter, która zwraca wartość pola. Dzięki temu klasa kontroluje sposób odczytu danych.

Znacznik <ins> oznacza tekst dodany do dokumentu. Jest to element semantyczny, a nie tylko sposób na podkreślenie tekstu.

Tekst usunięty oznacza się znacznikiem <del>. Jest on przeciwieństwem znacznika <ins>.

<ins> informuje, że tekst został dodany, czyli niesie znaczenie semantyczne. CSS, np. text-decoration: underline, zmienia tylko wygląd tekstu.

Najczęściej jako tekst podkreślony. Nie oznacza to jednak, że <ins> służy wyłącznie do formatowania wyglądu.

Gdy chcemy pokazać zmianę treści, np. starą cenę jako usuniętą i nową cenę jako dodaną. Dzięki temu dokument jasno opisuje historię modyfikacji.

Atrybut datetime pozwala podać datę i czas dodania lub usunięcia fragmentu tekstu. Ułatwia to dokumentowanie zmian.

Od zapytania SQL przekazanego jako argument. `SELECT` pobiera dane, `INSERT` dodaje, `UPDATE` modyfikuje, a `DELETE` usuwa rekordy.

Oznacza pobranie wszystkich kolumn ze wszystkich rekordów tabeli `napisy`.

Nie. Ta funkcja wykonuje zapytanie SQL. Połączenie z bazą musiało zostać utworzone wcześniej, np. dawniej przez `mysql_connect()`.

Ponieważ zapytanie rozpoczyna się od `SELECT`, a polecenie `SELECT` służy do odczytu danych z tabeli.

Gwiazdka oznacza wybór wszystkich kolumn z podanej tabeli.

Jest to funkcja przestarzała i usunięta z nowszych wersji PHP. Zamiast niej stosuje się `mysqli` lub `PDO`.

Najczęściej używa się rozszerzenia `mysqli` albo biblioteki `PDO`, szczególnie z zapytaniami przygotowanymi.

Styl wpisany znajduje się bezpośrednio w znaczniku HTML w atrybucie `style`, np. `<p style="color:red;">`. Dotyczy tylko tego jednego elementu.

Styl wpisany jest zapisany w atrybucie `style` konkretnego elementu. Styl wewnętrzny znajduje się w sekcji `<style>` dokumentu HTML, zwykle w części `<head>`.

Styl zewnętrzny jest zapisany w osobnym pliku CSS i dołączany przez element `<link>`. Styl wpisany jest umieszczony bezpośrednio w elemencie HTML.

Utrudnia utrzymanie kodu, ponieważ style są rozproszone po wielu elementach HTML. Przy większych projektach lepiej używać klas CSS i arkuszy zewnętrznych.

Atrybut `style` pozwala wpisać deklaracje CSS bezpośrednio dla danego elementu HTML. Jest podstawą stosowania stylu wpisanego, lokalnego.

Jest to deklaracja CSS ustawiająca kolor tekstu na czerwony. `color` to właściwość, a `red` to jej wartość.

WYSIWYG oznacza „What You See Is What You Get”, czyli „to, co widzisz, jest tym, co otrzymasz”. Użytkownik projektuje stronę wizualnie, a program generuje odpowiedni kod HTML/CSS.

Pozwala układać elementy strony w widoku wizualnym, bez konieczności ręcznego pisania całego kodu. Jest podobny w obsłudze do edytora dokumentów lub kreatora układu strony.

Edytor WYSIWYG pokazuje stronę w formie zbliżonej do końcowego wyglądu. Edytor kodu wymaga ręcznego pisania HTML, CSS lub JavaScript.

Nie jest podstawowym narzędziem do tworzenia stron. Przeglądarka służy głównie do wyświetlania i testowania stron internetowych.

Edytor CSS służy przede wszystkim do tworzenia i modyfikowania stylów strony, np. kolorów, marginesów i czcionek. Nie oznacza automatycznie pełnego graficznego projektowania całej strony WWW.

Przykładami mogą być Adobe Dreamweaver, edytory stron w systemach CMS oraz kreatory stron WWW. Ich wspólną cechą jest możliwość projektowania wyglądu strony w trybie wizualnym.

Służy do prezentowania interaktywnej struktury drzewa HTML dokumentu. Ułatwia odnalezienie i zaznaczenie elementów strony, także w treściach dynamicznych.

Drzewo HTML pokazuje hierarchię znaczników, np. html, body, div, p. Podgląd wizualny pokazuje efekt renderowania strony, czyli to, co widzi użytkownik w przeglądarce.

Ponieważ elementy HTML są zagnieżdżone jeden w drugim, tworząc układ rodzic-dziecko. Przykładowo element body może zawierać div, a div może zawierać p lub img.

Pozwala szybko wybrać konkretny element HTML i sprawdzić jego położenie w strukturze dokumentu. Jest przydatne szczególnie przy złożonych układach z wieloma zagnieżdżonymi znacznikami.

Nie. Może pomagać w identyfikacji elementów, do których stosowane są style, ale jego głównym zadaniem jest prezentacja struktury HTML, a nie definiowanie CSS.

To edytor, w którym użytkownik widzi stronę w formie zbliżonej do końcowego wyglądu w przeglądarce. Przykładem takiego narzędzia jest Adobe Dreamweaver.

Krotka to wiersz tabeli zawierający dane jednego obiektu. Atrybut to kolumna tabeli opisująca jedną cechę obiektu, np. imię, cena lub data.

Wiersz nagłówkowy zawiera nazwy kolumn, czyli opis struktury tabeli. Krotki zawierają właściwe dane zapisane w tabeli.

Relacja jest zwykle przedstawiana jako tabela. Składa się z atrybutów, czyli kolumn, oraz krotek, czyli wierszy danych.

Nie. Krotka to pojedynczy wiersz danych. Liczba rekordów informuje tylko, ile takich wierszy znajduje się w tabeli.

Nie. Kolumny tabeli to atrybuty. Krotka przebiega poziomo przez tabelę i zawiera wartości wielu atrybutów dla jednego obiektu.

Najprościej: krotka to wiersz danych w tabeli, z pominięciem nagłówka. Kolumny to atrybuty, a wiersze z danymi to krotki.

Do zmiennej `$liczba` zostaje przypisana wartość pierwszego elementu tablicy. Jest to początkowa wartość, z którą porównywane są kolejne elementy.

Pętla przechodzi kolejno przez wszystkie elementy tablicy `$tab`. W każdym przebiegu zmienna `$element` zawiera aktualnie analizowaną wartość.

Program porównuje każdy element z aktualną wartością zmiennej `$liczba`. Jeśli znajdzie większy element, zapisuje go jako nową wartość `$liczba`.

Zmienna `$liczba` pozostanie równa pierwszemu elementowi tablicy. Oznacza to, że pierwszy element jest największy lub równy największej wartości w tablicy.

Należy zmienić warunek z `$element > $liczba` na `$element < $liczba`. Wtedy zmienna będzie aktualizowana tylko wtedy, gdy zostanie znaleziony mniejszy element.

Ustawienie maksimum na pierwszy element działa poprawnie dla dowolnych wartości z tablicy. Gdyby użyć zera, wynik mógłby być błędny np. dla tablicy zawierającej same liczby ujemne.