Pytania pomocnicze - INF.03

Oznacza to, że kod aplikacji jest wykonywany w przeglądarce użytkownika. Typowym przykładem takiego kodu jest JavaScript.

JavaScript jest standardowym językiem skryptowym wykonywanym w przeglądarce. Służy do tworzenia interaktywnych elementów stron internetowych po stronie klienta.

PHP działa po stronie serwera, gdzie generuje wynik wysyłany do przeglądarki, np. kod HTML. Użytkownik nie wykonuje kodu PHP bezpośrednio w swojej przeglądarce.

Przeglądarka pobiera pliki strony, interpretuje HTML i CSS oraz wykonuje kod JavaScript. Dzięki temu może reagować na działania użytkownika bez udziału serwera w każdej operacji.

JavaScript można wykorzystać do obsługi zdarzeń, walidacji formularzy, modyfikowania elementów strony oraz pobierania danych z serwera bez przeładowania strony.

Kod po stronie klienta działa w przeglądarce użytkownika, a kod po stronie serwera działa na serwerze WWW. Klient zwykle odpowiada za interakcję, a serwer za logikę, dane i generowanie odpowiedzi.

Atrybut `face` wskazywał nazwę lub krój czcionki, np. Arial albo Times New Roman.

`face` określa nazwę czcionki, `color` kolor tekstu, a `size` rozmiar czcionki.

Ponieważ odpowiada za prezentację, a nowoczesny HTML powinien oddzielać strukturę dokumentu od wyglądu. Formatowanie tekstu wykonuje się obecnie za pomocą CSS.

Atrybut `face` zastępuje właściwość CSS `font-family`, np. `font-family: Arial, sans-serif;`.

Podaje się je po przecinku, np. `font-family: Arial, Verdana, sans-serif;`. Przeglądarka użyje pierwszej dostępnej czcionki.

Można użyć np. `<span style="font-family: Arial;">Tekst</span>`, choć w praktyce lepiej zastosować klasę CSS i zewnętrzny arkusz stylów.

Kod PHP jest wykonywany na serwerze WWW, a do przeglądarki użytkownika trafia najczęściej gotowy kod HTML. Użytkownik nie widzi źródłowego kodu PHP.

Instrukcje PHP można umieszczać bezpośrednio w pliku HTML, zwykle między znacznikami <?php i ?>. Dzięki temu strona może generować dynamiczną treść.

PHP działa po stronie serwera, natomiast JavaScript najczęściej działa po stronie klienta, czyli w przeglądarce. PHP generuje treść przed wysłaniem strony, a JavaScript może modyfikować stronę już po jej załadowaniu.

PHP służy m.in. do obsługi formularzy, logowania użytkowników, pracy z bazą danych, generowania stron dynamicznych i obsługi sesji.

Strona musi być uruchomiona na serwerze WWW z interpreterem PHP, np. Apache lub Nginx z PHP. Samo otwarcie pliku PHP w przeglądarce jako pliku lokalnego nie wykona kodu.

C# może być używany do aplikacji webowych, np. w technologii ASP.NET, ale nie jest typowo opisywany jako język skryptowy wkomponowywany w HTML w taki sposób jak PHP.

Perl również może działać po stronie serwera, ale w kontekście egzaminów INF.03 językiem najczęściej kojarzonym z kodem osadzanym w HTML i aplikacjami WWW jest PHP.

Kolejność to: host serwera, nazwa użytkownika, hasło użytkownika, nazwa bazy danych. Przykład: new mysqli('localhost', 'root', '', 'sklep').

Pierwszy argument oznacza lokalizację serwera bazy danych, najczęściej 'localhost', gdy baza działa na tym samym serwerze co skrypt PHP.

Drugi argument to nazwa użytkownika MySQL, czyli login konta, za pomocą którego PHP łączy się z bazą danych.

Trzeci argument to hasło użytkownika MySQL. Jeśli użytkownik nie ma hasła, może być wpisany pusty ciąg znaków, np. ''.

Czwarty argument to nazwa bazy danych, z którą skrypt ma się połączyć po zalogowaniu do serwera MySQL.

MySQL sprawdza, czy dany użytkownik ma prawo połączyć się z serwerem i wykonywać operacje na wybranej bazie danych.

Można użyć właściwości connect_error obiektu mysqli. Jeśli zawiera komunikat błędu, połączenie się nie powiodło.

Sekwencja `\n` oznacza znak nowej linii. Powoduje złamanie tekstu i rozpoczęcie dalszej części od kolejnego wiersza.

`\n` wstawia nową linię, a `\t` wstawia tabulator. Obie sekwencje są znakami specjalnymi używanymi wewnątrz tekstu.

Zapis `\\` oznacza pojedynczy znak backslash `\`. Jest potrzebny, ponieważ sam backslash rozpoczyna sekwencję ucieczki.

Backslash informuje interpreter, że następny znak należy potraktować specjalnie. Dzięki temu można zapisać np. nową linię, tabulator albo cudzysłów wewnątrz tekstu.

Nie zawsze. W kodzie JavaScript lub konsoli `\n` tworzy nową linię, ale w zwykłym HTML białe znaki są często zwijane; do łamania linii w HTML używa się zwykle znacznika `<br>`.

Można użyć sekwencji `\n`, np. `"Linia 1\nLinia 2"`. Po wyświetleniu tekst zostanie podzielony na dwa wiersze.

Funkcja `strtolower()` zamienia wielkie litery w napisie na małe. Zwraca nowy napis po przekształceniu.

Wynikiem będzie tekst `zawsze sprawdz swoj kod`, ponieważ wszystkie litery zostaną zamienione na małe.

Nie bezpośrednio. Funkcja zwraca zmieniony napis, który trzeba przypisać do zmiennej, np. `$nowy = strtolower($stary);`.

`strtolower()` zamienia litery na małe, a `strtoupper()` zamienia litery na wielkie.

Nie. Funkcja zmienia tylko wielkość liter, a spacje i inne znaki pozostają bez zmian.

Do tekstów z polskimi znakami zaleca się `mb_strtolower()`, ponieważ obsługuje znaki wielobajtowe lepiej niż zwykłe `strtolower()`.

Selektor `h1` wybiera wszystkie elementy `<h1>` w dokumencie HTML. Style zapisane w tej regule zostaną zastosowane do nagłówków pierwszego poziomu.

Powoduje poziome wyśrodkowanie tekstu wewnątrz elementu. W tym pytaniu oznacza, że nagłówki `<h1>` będą wyśrodkowane.

`center` ustawia tekst na środku, a `justify` wyrównuje go jednocześnie do lewej i prawej krawędzi. `justify` nazywa się wyjustowaniem.

Oznacza wyświetlenie tekstu wielkimi literami. Nie zmienia zawartości HTML, tylko sposób prezentacji tekstu w przeglądarce.

Służy do ustalania odstępów między literami. Zapis `letter-spacing: 10px` oznacza dodatkowy odstęp 10 pikseli między znakami.

Odstępy między liniami ustala właściwość `line-height`, a nie `letter-spacing`. W podanym kodzie chodzi o odstępy między literami.

`px` oznacza piksele, czyli jednostkę długości używaną w CSS. W tym przypadku określa wielkość odstępu między literami.

PHP działa po stronie serwera i może wykonywać kod niewidoczny dla użytkownika, np. logowanie do bazy, wysyłanie zapytań SQL i przetwarzanie wyników. Ma wbudowane mechanizmy obsługi MySQL, np. mysqli lub PDO.

CSS jest językiem arkuszy stylów i odpowiada za wygląd strony, np. kolory, marginesy i układ elementów. Nie wykonuje logiki aplikacji ani zapytań do bazy danych.

HTML i XHTML opisują strukturę dokumentu strony internetowej, np. nagłówki, akapity, formularze i tabele. Same nie obsługują połączeń z bazą danych ani logiki serwerowej.

Język po stronie klienta działa w przeglądarce użytkownika, np. JavaScript. Język po stronie serwera, np. PHP, działa na serwerze i może bezpiecznie komunikować się z bazą danych.

PHP może nawiązać połączenie z bazą, wykonać zapytania SQL, pobrać wyniki, dodać nowe rekordy, zaktualizować dane lub je usunąć. Są to typowe operacje CRUD.

Najczęściej stosuje się mysqli oraz PDO. mysqli jest przeznaczone głównie dla MySQL, a PDO pozwala pracować także z innymi systemami baz danych.

Najczęściej używa się operatora modulo `%`. Jeśli `$liczba % 2 == 0`, to liczba jest parzysta.

`return` zwraca wartość z funkcji i kończy jej działanie. `echo` wypisuje tekst lub wartość na ekranie.

Warunek `$liczba % 2 == 0` będzie fałszywy, więc funkcja przejdzie do `return 0` i zwróci wartość 0.

Liczba parzysta dzieli się przez 2 bez reszty. Dlatego wynik działania modulo, czyli reszta z dzielenia, wynosi 0.

Nie. Funkcja tylko zwraca wartość 1 albo 0. Aby wynik pojawił się na ekranie, trzeba użyć np. `echo fun1(4);`.

Operator `==` sprawdza równość wartości. W tym przypadku sprawdza, czy reszta z dzielenia przez 2 jest równa 0.

Zwróci 1, ponieważ 10 jest liczbą parzystą i `10 % 2` daje 0.

Zwróci 0, ponieważ 5 jest liczbą nieparzystą i `5 % 2` daje 1.

Znacznik <code> oznacza fragment tekstu jako kod programistyczny. Jest używany np. do nazw funkcji, zmiennych, znaczników HTML lub krótkich instrukcji.

<code> oznacza fragment kodu programistycznego, natomiast <em> oznacza tekst zaakcentowany, zwykle wyświetlany kursywą. Mają różne znaczenie semantyczne.

<span> jest ogólnym znacznikiem liniowym bez konkretnego znaczenia semantycznego. <code> ma konkretne znaczenie: wskazuje, że zawartość jest kodem.

Gdy chcemy pokazać dłuższy blok kodu z zachowaniem wcięć i łamań linii. Wtedy często stosuje się konstrukcję <pre><code>...</code></pre>.

Ponieważ znak < rozpoczyna znacznik HTML. Aby pokazać go jako zwykły tekst, trzeba użyć encji &lt;.

Nie. <blockquote> służy do oznaczania dłuższego cytatu blokowego, a nie fragmentu kodu programistycznego.