Pytania pomocnicze - INF.03

Backup i restore dotyczą całej bazy danych, więc mogą ujawnić, nadpisać lub usunąć dane. Dlatego takie operacje powinien wykonywać administrator lub użytkownik z równoważnymi uprawnieniami.

Tworzenie kopii zapisuje aktualny stan bazy do pliku, np. `.bak`. Przywracanie odtwarza bazę z takiego pliku, często zastępując istniejące dane.

Do wykonania kopii służy polecenie `BACKUP DATABASE`. Wskazuje się w nim nazwę bazy oraz miejsce zapisu pliku kopii.

Do odtworzenia bazy służy polecenie `RESTORE DATABASE`. Polecenie korzysta z wcześniej utworzonego pliku kopii zapasowej.

Zwykle nie. Zwykły użytkownik powinien mieć tylko uprawnienia potrzebne do swojej pracy, a operacje administracyjne powinny być ograniczone.

Rola `sysadmin` daje pełne uprawnienia administracyjne na serwerze SQL Server. Użytkownik z tą rolą może m.in. zarządzać bazami, wykonywać kopie zapasowe i przywracać dane.

Polecenie `CREATE USER` służy do utworzenia nowego konta użytkownika w MySQL. Nie nadaje ono automatycznie uprawnień do baz danych.

`CREATE USER` tworzy konto użytkownika, natomiast `GRANT` nadaje temu użytkownikowi konkretne uprawnienia, np. do odczytu lub modyfikacji danych.

Można użyć składni: `CREATE USER 'user'@'localhost' IDENTIFIED BY 'haslo';`. Tworzy ona użytkownika dostępnego z określonego hosta.

W MySQL konto użytkownika jest powiązane z miejscem, z którego może się łączyć. Na przykład `'jan'@'localhost'` oznacza użytkownika `jan` logującego się lokalnie.

Nie. Po utworzeniu użytkownika trzeba osobno nadać mu uprawnienia za pomocą polecenia `GRANT`.

Po utworzeniu użytkownika należy użyć polecenia `GRANT`, np. `GRANT SELECT ON sklep.* TO 'jan'@'localhost';`.

Do odbierania uprawnień służy polecenie `REVOKE`. Nie usuwa ono użytkownika, tylko cofa wskazane prawa.

Służy do przechodzenia po kolejnych elementach tablicy lub innej kolekcji. Dla każdego elementu wykonuje ten sam blok kodu.

Nie. `foreach` jest pętlą, ponieważ powtarza wykonanie kodu dla kolejnych elementów, a nie wybiera gałęzi programu na podstawie warunku.

`for` zwykle używa licznika i warunku zakończenia. `foreach` automatycznie pobiera kolejne elementy tablicy, więc jest wygodniejszy do iteracji po kolekcjach.

Używa się składni `foreach ($tablica as $klucz => $wartosc)`. Dzięki temu można odczytać zarówno indeks lub klucz, jak i przypisaną do niego wartość.

`foreach` nie służy do dowolnych typów prostych, takich jak liczba czy tekst. Jest przeznaczony do iterowania po strukturach zawierających wiele elementów, przede wszystkim tablicach.

Gdy trzeba przetworzyć wszystkie elementy tablicy, szczególnie tablicy asocjacyjnej. Kod jest wtedy krótszy, czytelniejszy i mniej podatny na błędy indeksowania.

Jej celem jest pokazanie użytkownikowi, jak korzystać z aplikacji i wykonywać konkretne czynności. Powinna być zrozumiała dla osoby nietechnicznej.

Dokumentacja użytkownika opisuje obsługę systemu. Dokumentacja techniczna opisuje budowę systemu, kod, technologie, algorytmy i rozwiązania programistyczne.

Kod źródłowy jest informacją dla programisty lub osoby utrzymującej aplikację. Zwykły użytkownik potrzebuje instrukcji obsługi, a nie analizy implementacji.

Powinna opisywać kroki wykonania zadania, znaczenie przycisków i formularzy, możliwe komunikaty oraz sposób rozwiązania typowych problemów.

Odbiorcą jest końcowy użytkownik aplikacji, np. klient, pracownik firmy lub administrator korzystający z panelu. Treść powinna być dopasowana do jego poziomu wiedzy.

Tak. Zrzuty ekranu często ułatwiają zrozumienie działania aplikacji i pokazują użytkownikowi, gdzie znajdują się konkretne funkcje.

Klauzula `REFERENCES` wskazuje tabelę i kolumnę, do której odwołuje się klucz obcy. Umożliwia tworzenie powiązań między tabelami.

Klauzula REFERENCES wskazuje tabelę i kolumnę, do której odwołuje się klucz obcy. Dzięki temu można utworzyć powiązanie między tabelami.

Klucz obcy to kolumna lub zestaw kolumn, które odwołują się do klucza głównego albo unikalnego w innej tabeli. Służy do tworzenia relacji między tabelami.

Klucz obcy definiuje kolumnę, która przechowuje wartości pochodzące z innej tabeli. Klauzula REFERENCES określa, do której tabeli i kolumny ten klucz obcy się odnosi.

`PRIMARY KEY` jednoznacznie identyfikuje rekord w tabeli. `REFERENCES` wskazuje, że dana kolumna odwołuje się do kolumny w innej tabeli.

PRIMARY KEY definiuje klucz główny, czyli unikalny identyfikator rekordu w jednej tabeli. Samo PRIMARY KEY nie określa powiązania między dwiema tabelami.

`INDEX` służy głównie do przyspieszania wyszukiwania danych. Sam indeks nie definiuje relacji między tabelami.

INDEX służy głównie do przyspieszania wyszukiwania danych w tabeli. Indeks nie tworzy relacji ani więzów referencyjnych między tabelami.

`ORDER BY` służy wyłącznie do sortowania wyników zapytania SQL. Nie tworzy relacji ani więzów między tabelami.

ORDER BY sortuje wyniki zapytania według wskazanej kolumny lub kolumn. Nie definiuje struktury bazy ani relacji między tabelami.

Przykład: `FOREIGN KEY (id_klienta) REFERENCES klienci(id)`. Oznacza to, że `id_klienta` musi wskazywać istniejący rekord w tabeli `klienci`.

Przykład: FOREIGN KEY (id_klienta) REFERENCES klienci(id). Oznacza to, że wartości w kolumnie id_klienta muszą odpowiadać istniejącym wartościom w kolumnie id tabeli klienci.

Jeśli działa ograniczenie klucza obcego, MySQL odrzuci taki rekord. Chroni to integralność danych.

Integralność referencyjna pilnuje, aby odwołania między tabelami były poprawne. Na przykład zamówienie nie powinno wskazywać klienta, który nie istnieje w tabeli klientów.

Służy do nadawania stylu elementowi w chwili, gdy użytkownik najedzie na niego kursorem myszy. Pozwala tworzyć proste efekty interaktywne w CSS.

Należy użyć selektora `tr:hover`, np. `tr:hover { background-color: yellow; }`. Styl zostanie zastosowany tylko do wiersza, nad którym znajduje się kursor.

Można użyć selektora `tr:hover`, np. `tr:hover { background-color: yellow; }`. Oznacza to: zastosuj styl do wiersza tabeli, gdy użytkownik najedzie na niego kursorem.

Klasa CSS, np. `.aktywny`, jest przypisywana elementowi w kodzie HTML lub przez skrypt. Pseudoklasa `:hover` działa automatycznie w określonym stanie elementu, czyli po najechaniu kursorem.

Pseudoklasa opisuje stan elementu, np. `:hover`, `:visited`, `:focus`. Pseudoelement pozwala stylizować określoną część elementu, np. `::first-line` lub `::first-letter`.

`:visited` odnosi się do linków, które zostały już odwiedzone przez użytkownika. Nie służy do reakcji na ruch kursora myszy.

`:visited` dotyczy odwiedzonych linków, czyli elementów odsyłaczy `<a>`. Nie opisuje stanu najechania myszą i nie służy do wyróżniania wierszy tabeli.

Pseudoklasa opisuje stan elementu, np. `:hover`. Pseudoelement pozwala stylizować określoną część elementu, np. `::first-line` oznacza pierwszą linię tekstu.

Nie trzeba, jeśli efekt ma działać automatycznie po najechaniu kursorem. Wystarczy selektor z pseudoklasą, np. `tr:hover`.

Nie. `:hover` można stosować do wielu elementów HTML, np. linków, przycisków, obrazów, komórek i wierszy tabeli.

Nie. `:hover` można stosować do wielu elementów HTML, np. linków, przycisków, obrazów, bloków `div` czy wierszy tabeli.

Zapis `t.length` odwołuje się do właściwości `length` zmiennej `t`. Jeśli `t` jest tekstem, zwraca liczbę znaków w tym tekście.

Do zmiennej `s` zostanie przypisana liczba znaków tekstu `Ala ma kota.`. W tym przypadku wynik to `12`, ponieważ liczone są także spacje i kropka.

Do zmiennej `s` zostanie przypisana liczba oznaczająca długość tekstu ze zmiennej `t`. Jeśli `t = "Ala ma kota."`, to `s` będzie równe `12`.

Nie. Właściwość `length` zwraca długość tekstu, czyli liczbę znaków. Do pobierania fragmentów tekstu służą metody takie jak `substring()`, `slice()` lub `substr()`.

Nie. Sama instrukcja `s = t.length` tylko przypisuje wartość do zmiennej. Aby ją wyświetlić, trzeba użyć np. `console.log(s)`, `alert(s)` lub wypisać ją w dokumencie HTML.

Tak. Właściwość `length` liczy wszystkie znaki w łańcuchu, w tym litery, cyfry, spacje, znaki interpunkcyjne i znaki specjalne.

Tak. Właściwość `length` liczy wszystkie znaki w tekście, w tym litery, spacje, kropki, przecinki i inne znaki.

`s = t` przypisuje do zmiennej `s` całą wartość zmiennej `t`, czyli tekst. `s = t.length` przypisuje do `s` liczbę oznaczającą długość tego tekstu.

`t` oznacza samą wartość zmiennej, np. tekst `"Ala ma kota."`. `t.length` oznacza długość tego tekstu, czyli liczbę znaków.

Kropka służy do odwoływania się do właściwości lub metod obiektu. W JavaScript tekst ma dostępne właściwości, np. `length`, oraz metody, np. `toUpperCase()`.

Ponieważ `length` nie wycina fragmentu tekstu, tylko zwraca jego długość. Do pobierania fragmentów tekstu służą metody takie jak `substring()`, `slice()` lub `substr()`.

Znacznik <div> służy do grupowania większych fragmentów dokumentu HTML na poziomie blokowym. Najczęściej używa się go jako kontenera, który można stylizować za pomocą CSS.

<div> jest elementem blokowym i zwykle zajmuje całą dostępną szerokość. <span> jest elementem liniowym, używanym do oznaczania fragmentów tekstu wewnątrz wiersza.

<p> służy do oznaczania akapitu tekstu, a nie do budowania ogólnych kontenerów układu strony. Do grupowania bloków lepiej użyć <div> lub znaczników semantycznych.

<p> służy do oznaczania akapitu tekstu, a nie do tworzenia ogólnych kontenerów układu. Do grupowania większych bloków treści stosuje się <div> lub semantyczne znaczniki HTML5.

Element <div> można ostylować przez selektor znacznika, klasy lub identyfikatora. Przykład: `.box { background-color: lightgray; padding: 20px; }`.

Element <div> można stylizować przez selektor znacznika, klasy lub identyfikatora. Najczęściej nadaje się mu klasę, np. <div class="box">, a następnie definiuje reguły CSS dla .box.

Znaczników semantycznych, takich jak <header>, <main>, <section>, <article> czy <footer>, warto używać wtedy, gdy dana część strony ma konkretne znaczenie strukturalne. <div> jest neutralnym kontenerem bez znaczenia semantycznego.

Gdy fragment strony ma konkretne znaczenie, lepiej użyć znaczników takich jak <header>, <nav>, <main>, <section>, <article> lub <footer>. <div> jest neutralnym kontenerem i nie niesie informacji semantycznej.

Element blokowy rozpoczyna się zwykle od nowej linii i zajmuje całą dostępną szerokość kontenera. Przykładami elementów blokowych są <div>, <p>, <section> i <h1>.

Element blokowy domyślnie rozpoczyna się od nowej linii i zajmuje całą dostępną szerokość rodzica. Dzięki temu dobrze nadaje się do budowania większych sekcji układu strony.

Funkcja sumy łączy zaznaczone figury w jeden wspólny obiekt. Zostaje zachowany zewnętrzny kontur połączonych kształtów.

Suma scala obiekty, natomiast różnica odejmuje jeden kształt od drugiego. Różnica tworzy wycięcie, a suma jeden połączony kształt.

Ponieważ celem jest utworzenie jednej figury z trójkąta i koła. Różnica usunęłaby część jednej figury na podstawie kształtu drugiej.

Wykluczenie stosuje się wtedy, gdy chcemy usunąć część wspólną nakładających się obiektów. Pozostają tylko fragmenty, które się nie pokrywają.

Suma zachowuje cały obszar obu obiektów i tworzy jedną figurę. Wykluczenie usuwa część wspólną obiektów, pozostawiając tylko obszary nienakładające się.

Ponieważ koło i trójkąt mają utworzyć jeden wspólny obiekt bez wycinania fragmentów. Funkcja sumy scala ich powierzchnie.

Rozdzielenie służy do rozbicia obiektu złożonego na osobne elementy. Nie jest to operacja tworząca jeden wspólny kształt z kilku figur.

Po połączeniu widoczny jest jeden zewnętrzny kontur, a wewnętrzne granice między figurami znikają. Obiekt zachowuje się jak jedna figura.

Figury powinny być odpowiednio ustawione względem siebie, najczęściej częściowo na siebie nachodzić. Po wykonaniu sumy program traktuje je jako jeden obiekt wektorowy.

Takie operacje obsługują m.in. Inkscape, CorelDRAW, Adobe Illustrator i Figma. Nazwy funkcji mogą się różnić, ale zasada działania jest podobna.

Służą do budowania złożonych kształtów z prostych figur, np. kół, prostokątów i wielokątów. Dzięki nim można szybko łączyć, odejmować, przecinać lub wykluczać obszary obiektów.

HSV opisuje kolor za pomocą trzech składowych: Hue, Saturation i Value, czyli odcienia, nasycenia i jasności/wartości. Model ten często przedstawia się jako stożek lub walec przestrzeni barw.

HSV opisuje kolor za pomocą trzech składowych: Hue, Saturation i Value, czyli odcienia, nasycenia i wartości/jasności. Jest często przedstawiany jako stożek lub walec przestrzeni barw.

W modelu stożkowym kąt odpowiada odcieniowi barwy, odległość od osi nasyceniu, a wysokość jasności. Na wierzchołku stożka znajduje się czerń, a u podstawy kolory o największej jasności.

H oznacza odcień barwy, np. czerwony lub niebieski. S oznacza nasycenie, czyli intensywność koloru, a V oznacza jasność lub wartość koloru.

RGB opisuje kolor jako mieszaninę światła czerwonego, zielonego i niebieskiego. HSV opisuje kolor bardziej intuicyjnie dla człowieka: przez odcień, nasycenie i jasność.

HSV jest zbliżony do intuicyjnego sposobu wybierania kolorów przez człowieka. Użytkownik może osobno zmieniać odcień, nasycenie i jasność.

CMY i CMYK są modelami subtraktywnymi stosowanymi głównie w druku. HSV jest modelem opisowym, używanym m.in. w grafice komputerowej i edytorach kolorów.

HSV służy głównie do opisu i wyboru koloru, np. w grafice komputerowej. CMYK to model używany przede wszystkim w druku, oparty na farbach: cyjan, magenta, żółty i czarny.

HSV ułatwia wybieranie i modyfikowanie kolorów, np. zmianę samego odcienia bez zmiany jasności. Dlatego jest często stosowany w próbnikach kolorów w programach graficznych.

CMY składa się z trzech barw: cyan, magenta i yellow. CMYK dodaje czwartą składową K, czyli kolor czarny, co poprawia jakość i ekonomię druku.

Wskazówkami są słowa: odcień, nasycenie, jasność, wartość, stożek lub walec barw. Takie określenia najczęściej prowadzą do odpowiedzi HSV.