Pytania pomocnicze - INF.03

Polecenie `GRANT` służy do nadawania użytkownikom lub rolom uprawnień do obiektów bazy danych, np. tabel. Pozwala kontrolować, kto może odczytywać, dodawać, zmieniać lub usuwać dane.

Uprawnienie `SELECT` umożliwia odczytywanie danych z tabeli lub widoku. Nie pozwala na modyfikację ani usuwanie danych.

`SELECT` służy do pobierania danych, natomiast `UPDATE` do zmieniania istniejących rekordów w tabeli. Są to różne typy operacji i mogą wymagać osobnych uprawnień.

Do usuwania rekordów z tabeli służy polecenie `DELETE`. Aby użytkownik mógł je wykonać, musi mieć odpowiednie uprawnienie `DELETE`.

Do zmieniania danych w istniejących rekordach służy polecenie `UPDATE`. Uprawnienie `SELECT` samo w sobie nie pozwala na takie działanie.

`GRANT` należy do grupy DCL, czyli Data Control Language. Są to polecenia związane z kontrolą dostępu i uprawnieniami.

Do cofania uprawnień służy polecenie `REVOKE`. Przykładowo `REVOKE SELECT ON tabela FROM użytkownik;` odbiera prawo odczytu danych z tabeli.

Typ `double` służy do przechowywania liczb rzeczywistych, czyli takich, które mogą mieć część ułamkową. Przykłady to `2.4`, `3.14` i `-0.5`.

Tak. Wartość `4` może być przypisana do zmiennej typu `double`, ponieważ liczba całkowita może zostać potraktowana jako `4.0`.

W większości języków programowania separatorem części dziesiętnej jest kropka, np. `1.44`. Zapis `1,44` zwykle nie oznacza poprawnej liczby typu `double`.

Nie. Tekst, np. `"Ala"`, jest wartością znakową lub łańcuchową, a nie liczbową. Do przechowywania tekstu używa się typów takich jak `string`.

`int` przechowuje liczby całkowite, np. `4` lub `-10`. `double` może przechowywać zarówno liczby całkowite, jak i ułamkowe, np. `4`, `2.4`, `3.2`.

Nie wprost. Zapisy takie jak `1979-12-05` lub `12:33` nie są typowymi wartościami typu `double`; zwykle traktuje się je jako tekst albo specjalne typy daty i czasu.

Znacznik otwierający nie ma ukośnika, np. `<p>`. Znacznik zamykający zawiera ukośnik przed nazwą elementu, np. `</p>`.

Elementy puste nie mają treści wewnętrznej i nie wymagają znacznika zamykającego. Przykłady to `br`, `img`, `input`, `meta`, `link` i `hr`.

Ponieważ struktura dokumentu HTML musi być poprawnie zagnieżdżona. Ostatni otwarty element powinien zostać zamknięty jako pierwszy.

W HTML wielkość liter w nazwach znaczników nie ma znaczenia, więc `<p>` i `<P>` są równoważne. Zaleca się jednak stosowanie małych liter.

Nie. Kolejność atrybutów nie wpływa na poprawność ani działanie kodu HTML, o ile atrybuty są zapisane prawidłowo.

Atrybuty umieszcza się w znaczniku otwierającym, zwykle w postaci `nazwa="wartość"`. Przykład: `<img src="plik.jpg" alt="Opis">`.

Walidator HTML sprawdza, czy kod strony jest zgodny ze standardem. Pomaga wykrywać błędy składniowe, źle zagnieżdżone elementy i niepoprawne atrybuty.

Ponieważ warunek wymaga podjęcia decyzji, czy pętla ma być wykonana ponownie, czy zakończona. Blok decyzyjny ma kształt rombu.

Blok decyzyjny oznacza się rombem. Służy on do zapisu warunków i rozgałęzień algorytmu.

Blok operacyjny, czyli prostokąt, zawiera instrukcje lub obliczenia. Blok decyzyjny, czyli romb, zawiera warunek z możliwymi odpowiedziami, np. TAK/NIE.

Najczęściej są to dwa wyjścia: TAK i NIE. Jedno prowadzi do dalszego wykonywania pętli, drugie do jej zakończenia lub przejścia dalej.

Taki powrót najczęściej oznacza pętlę. Algorytm wraca do wcześniejszego kroku, aby ponownie wykonać instrukcje.

Początek i koniec algorytmu oznacza się zwykle owalem lub zaokrąglonym prostokątem.

PHP sprawdza warunek w `if`. Jeśli jest prawdziwy, wykonuje przypisany kod, a jeśli fałszywy, przechodzi do `else if` lub `else`.

Operator `&&` oznacza logiczne „i”. Cały warunek jest prawdziwy tylko wtedy, gdy oba połączone warunki są prawdziwe.

Najpierw sprawdza, czy `$a` jest większe od `$b` i `$c`. Jeśli nie, porównuje `$b` z `$c`; w przeciwnym razie wypisuje `$c`, więc wybiera największą z trzech wartości.

Kod nadal wypisze wartość największą, choć może to być jedna z równych zmiennych. Na przykład dla `$b == $c` i obu większych od `$a`, zostanie wypisane `$c`.

`else if` tworzy jeden łańcuch decyzyjny, w którym po spełnieniu jednego warunku reszta nie jest sprawdzana. Kilka osobnych `if` może wykonać kilka bloków kodu niezależnie.

Należy zamienić operatory `>` na `<`. Wtedy program będzie sprawdzał, która zmienna jest mniejsza od pozostałych.

Tak, nawiasy klamrowe poprawiają czytelność i zmniejszają ryzyko błędów, szczególnie gdy blok instrukcji ma więcej niż jedną linię.

Oznacza deklarację zmiennej `x`, która jest wskaźnikiem na dane typu `double`. Taka zmienna przechowuje adres pamięci, a nie bezpośrednio liczbę rzeczywistą.

Zmienna `double` przechowuje wartość rzeczywistą, np. `3.14`. Wskaźnik `double *` przechowuje adres zmiennej typu `double`.

Operator `&` zwraca adres zmiennej w pamięci. Przykład: `&liczba` oznacza adres zmiennej `liczba`.

Dereferencja to odwołanie się do wartości zapisanej pod adresem przechowywanym przez wskaźnik. W C++ wykonuje się ją za pomocą operatora `*`, np. `*x`.

`nullptr` oznacza, że wskaźnik nie wskazuje na żaden poprawny obiekt. Dzięki temu łatwiej uniknąć błędów związanych z użyciem przypadkowego adresu pamięci.

Nie, sam zapis `double *x;` jest deklaracją wskaźnika. Argumentem formalnym byłby dopiero wtedy, gdyby pojawił się w nagłówku funkcji, np. `void f(double *x)`.

AJAX umożliwia wymianę danych między przeglądarką a serwerem bez przeładowywania całej strony. Dzięki temu można dynamicznie aktualizować fragmenty interfejsu, np. wyniki wyszukiwania lub zawartość koszyka.

Ponieważ przeglądarka może wysłać żądanie do serwera i nie blokuje przy tym działania strony. Użytkownik może nadal korzystać z interfejsu, a odpowiedź zostanie obsłużona po jej otrzymaniu.

Nie. AJAX to technika tworzenia aplikacji internetowych, najczęściej wykorzystująca JavaScript do komunikacji z serwerem.

AJAX działa po stronie klienta, zwykle w przeglądarce, i służy do wysyłania żądań bez przeładowania strony. PHP działa po stronie serwera i może przygotowywać odpowiedź, którą odbierze kod AJAX.

Nie. Historycznie nazwa AJAX zawiera XML, ale obecnie bardzo często używa się formatu JSON, tekstu lub HTML.

Klasycznie używano obiektu XMLHttpRequest. W nowoczesnym JavaScript często stosuje się funkcję fetch(), która pozwala wygodnie wysyłać żądania HTTP.

Przykładem jest podpowiadanie wyników wyszukiwania podczas wpisywania tekstu w pole formularza. Strona pobiera dane z serwera w tle i wyświetla je bez odświeżania całego dokumentu.

To relacja, w której wiele rekordów z jednej tabeli może być powiązanych z wieloma rekordami z drugiej tabeli. Przykładem są uczniowie i kursy.

Ponieważ bezpośrednie połączenie dwóch tabel nie pozwala poprawnie zapisać wielu powiązań po obu stronach. Trzecia tabela przechowuje pary kluczy wskazujące powiązane rekordy.

Zawiera zwykle co najmniej dwa klucze obce: jeden do pierwszej tabeli i drugi do drugiej tabeli. Może też zawierać dodatkowe dane, np. datę utworzenia powiązania.

Klucz główny jednoznacznie identyfikuje rekord w tabeli. Klucz obcy wskazuje rekord znajdujący się w innej tabeli.

Nie. Taki zapis zwykle tworzy relację jeden do wielu. Relacja wiele do wielu wymaga tabeli pośredniej z dwoma kluczami obcymi.

Można ustawić klucz główny złożony z dwóch kluczy obcych, np. `(id_ucznia, id_kursu)`. Dzięki temu ta sama para nie zostanie wpisana dwa razy.

Najczęściej używa się zapytania SQL z `JOIN`, które łączy tabelę A, tabelę łącznikową i tabelę B. Pozwala to pobrać powiązane rekordy z obu stron relacji.

Element <video> służy do osadzania filmu bezpośrednio na stronie internetowej. Jest standardowym elementem HTML5 przeznaczonym do odtwarzania wideo.

Najczęściej używa się atrybutu src bezpośrednio w znaczniku <video> albo elementu <source> wewnątrz <video>. Dzięki temu przeglądarka wie, skąd pobrać plik wideo.

Atrybut controls wyświetla standardowe przyciski odtwarzacza, np. odtwarzanie, pauzę, regulację głośności i pasek postępu.

Element <video> służy do osadzania filmów, czyli obrazu z dźwiękiem lub bez. Element <audio> służy wyłącznie do osadzania dźwięku.

Nie są standardowymi elementami HTML służącymi do umieszczania filmu na stronie. Poprawnym znacznikiem HTML5 jest <video>.

Przykład: <video src="film.mp4" controls></video>. Taki zapis umieszcza film na stronie i pokazuje użytkownikowi kontrolki odtwarzania.

Instrukcja `GRANT` służy do nadawania uprawnień użytkownikom lub rolom w bazie danych. Pozwala określić, kto i co może robić z danym obiektem.

`ALL PRIVILEGES` oznacza nadanie wszystkich dostępnych uprawnień dla wskazanego obiektu. Zakres tych uprawnień zależy od typu obiektu i systemu bazodanowego.

Instrukcja nadaje użytkownikowi `pracownik` wszystkie uprawnienia do obiektu `klienci`. W tym kontekście `klienci` jest tabelą.

`GRANT` nadaje uprawnienia, natomiast `REVOKE` je odbiera. Są to instrukcje z grupy DCL.

Po `ON` podaje się obiekt bazy danych, którego dotyczą uprawnienia, np. tabelę, widok lub bazę danych.

Po `TO` podaje się użytkownika lub rolę, która otrzymuje uprawnienia. W przykładzie jest to użytkownik `pracownik`.

Ze względów bezpieczeństwa użytkownik powinien mieć tylko te uprawnienia, które są mu rzeczywiście potrzebne. Zasada ta nazywa się zasadą najmniejszych uprawnień.