Pytania pomocnicze - INF.03

Ponieważ w najprostszym rozwiązaniu trzeba przejrzeć wszystkie n elementów kolekcji. Liczba operacji rośnie liniowo wraz z liczbą danych.

Zwykle wykonuje n-1 porównań, jeśli pierwszy element przyjmie się jako początkowe minimum. W notacji Big O zapisuje się to jako O(n).

O(n) oznacza złożoność liniową. Gdy liczba danych wzrośnie dwukrotnie, liczba operacji również wzrośnie w przybliżeniu dwukrotnie.

W standardowym naiwnym algorytmie nie zmienia złożoności asymptotycznej. Aby mieć pewność, że znaleziono minimum, trzeba sprawdzić wszystkie elementy.

O(n) oznacza pojedyncze liniowe przejście po danych. O(n²) zwykle pojawia się przy dwóch zagnieżdżonych pętlach zależnych od liczby elementów.

Tak, jeśli wiadomo, że kolekcja jest posortowana rosnąco, minimum znajduje się na początku i można je pobrać w czasie O(1). Dla kolekcji nieposortowanej standardowo jest to O(n).

Polega na tym, że każdy rekord w tabeli musi być jednoznacznie identyfikowalny. Zapewnia to klucz główny, który jest unikalny i nie może mieć wartości NULL.

Klucz główny pozwala jednoznacznie wskazać konkretny rekord. Bez niego tabela może zawierać trudne do odróżnienia duplikaty.

Nie. Może być liczbą, tekstem lub zestawem kilku kolumn, pod warunkiem że jednoznacznie identyfikuje rekord i nie zawiera wartości NULL.

Klucz główny identyfikuje rekord w swojej tabeli. Klucz obcy tworzy powiązanie z rekordem w innej tabeli.

Nie. Tabela może mieć klucz główny i nie być powiązana kluczem obcym z żadną inną tabelą.

Nie. Typ danych określa, jakie wartości można przechowywać w kolumnie, ale nie gwarantuje jednoznacznej identyfikacji rekordów.

Integralność encji dotyczy jednoznacznej identyfikacji rekordów w tabeli przez klucz główny. Integralność referencyjna dotyczy poprawności powiązań między tabelami przez klucze obce.

Formularz służy do wygodnego wprowadzania, przeglądania i edytowania danych zapisanych w tabelach. Użytkownik pracuje na czytelnym widoku zamiast bezpośrednio na tabeli.

Formularz jest przeznaczony głównie do pracy z danymi, np. ich dodawania i edycji. Raport służy przede wszystkim do prezentacji, podsumowania i wydruku danych.

Kwerenda SELECT służy do pobierania i wyświetlania danych z bazy. Sama w sobie nie jest narzędziem zaprojektowanym do wygodnego wprowadzania i edytowania rekordów.

Filtrowanie ogranicza widoczne dane do rekordów spełniających określony warunek. Nie jest jednak narzędziem służącym do wprowadzania nowych danych.

Formularz może umożliwiać tworzenie nowych rekordów, odczyt danych, aktualizowanie istniejących rekordów oraz czasem ich usuwanie. Odpowiada to operacjom Create, Read, Update, Delete.

Formularz może zawierać pola wyboru, listy rozwijane, ograniczenia i walidację danych. Dzięki temu użytkownik rzadziej wpisuje dane w złym formacie lub w niewłaściwe miejsce.

Właściwość `text-decoration` służy do dodawania dekoracji tekstu, np. podkreślenia, nadkreślenia lub przekreślenia.

`underline` oznacza podkreślenie dolne, `overline` oznacza linię nad tekstem, a `line-through` oznacza przekreślenie.

Należy użyć zapisu `text-decoration: line-through;`, np. `p { text-decoration: line-through; }`.

`text-decoration` dodaje efekty wizualne do tekstu, np. podkreślenie. `text-align` służy do wyrównywania tekstu, np. do lewej, prawej lub środka.

`text-decoration` odpowiada za dekoracje tekstu, np. podkreślenie. `text-transform` zmienia wielkość liter, np. na wielkie litery za pomocą `uppercase`.

`text-decoration` dodaje linię przy tekście, np. podkreślenie. `text-indent` ustawia wcięcie pierwszego wiersza tekstu.

Najczęściej stosuje się `text-decoration: none;`, np. `a { text-decoration: none; }`.

Instrukcja `DELETE` usuwa rekordy, czyli wiersze danych z tabeli. Nie usuwa samej tabeli ani jej kolumn.

`WHERE` określa warunek wyboru rekordów do usunięcia. W przykładzie usuwane są tylko rekordy, w których `status = 1`.

Zostaną usunięte wszystkie rekordy z podanej tabeli. Struktura tabeli nadal pozostanie w bazie danych.

`DELETE FROM` usuwa dane z tabeli, a `DROP TABLE` usuwa całą tabelę wraz z jej strukturą. To dwa różne typy operacji.

Nie. Kolumna `status` jest tylko użyta w warunku. Usunięte zostaną całe rekordy spełniające ten warunek.

`DELETE` należy do DML, czyli języka manipulowania danymi. DML obejmuje operacje na rekordach, np. dodawanie, modyfikowanie i usuwanie danych.

Tablica $_SESSION przechowuje dane sesji użytkownika po stronie serwera. Pozwala zachować informacje między kolejnymi żądaniami, np. identyfikator zalogowanego użytkownika lub wybrany element.

Należy użyć składni tablicy asocjacyjnej: $_SESSION["nazwa"] = wartość;. Dla zmiennej wyborID i wartości 4 będzie to: $_SESSION["wyborID"] = 4;

PHP nie używa notacji kropkowej do dostępu do elementów tablic. $_SESSION jest superglobalną tablicą asocjacyjną, więc jej elementy odczytuje się i zapisuje za pomocą nawiasów kwadratowych.

Przed odczytem lub zapisem danych sesji należy wywołać session_start();. Funkcja ta uruchamia lub wznawia sesję użytkownika.

Nazwa zmiennej sesyjnej to klucz w tablicy, np. "wyborID". Wartość to dane przypisane do tego klucza, np. liczba 4.

Po uruchomieniu sesji można odczytać ją przez $_SESSION["wyborID"]. Na przykład echo $_SESSION["wyborID"]; wypisze zapisaną wartość.

Najczęściej używa się funkcji isset(), np. isset($_SESSION["wyborID"]). Zwraca ona true, jeśli element istnieje i nie ma wartości null.

Ponieważ `5` jest liczbą typu `number`, a `'5'` jest tekstem typu `string`. Operator `===` wymaga zgodności zarówno wartości, jak i typu danych.

`==` porównuje wartości po możliwej konwersji typów, natomiast `===` porównuje wartości bez konwersji typów. Dlatego `5 == '5'` daje `true`, a `5 === '5'` daje `false`.

Apostrofy oznaczają tekst, czyli typ `string`. Zapis `'5'` nie jest liczbą, tylko ciągiem znaków zawierającym znak 5.

`document.write()` wypisuje podaną wartość do dokumentu HTML. W tym przypadku wypisze wynik porównania, czyli `false`.

Do sprawdzania typu służy operator `typeof`, np. `typeof 5` zwróci `'number'`, a `typeof '5'` zwróci `'string'`.

Operator `===` jest bezpieczniejszy, ponieważ nie wykonuje automatycznej konwersji typów. Dzięki temu wynik porównania jest bardziej przewidywalny.

Element <img> służy do osadzania obrazu na stronie internetowej. Jest elementem pustym, czyli nie ma znacznika zamykającego.

Atrybut src wskazuje lokalizację pliku graficznego, który ma zostać wyświetlony. Jeśli ścieżka jest błędna lub plik nie istnieje, przeglądarka nie załaduje obrazu.

Atrybut alt zawiera tekst alternatywny dla obrazu. Jest wyświetlany lub odczytywany wtedy, gdy grafika nie może zostać załadowana albo gdy użytkownik korzysta z czytnika ekranu.

Przeglądarka nie wyświetli grafiki, ale może pokazać tekst z atrybutu alt w miejscu obrazu. W podanym przykładzie będzie to tekst „pejzaż”.

Atrybut alt poprawia dostępność strony i ułatwia zrozumienie treści osobom korzystającym z czytników ekranu. Pomaga też wtedy, gdy obraz nie załaduje się z powodu błędnej ścieżki lub braku pliku.

Nie. Strona nadal się wyświetli, a problem dotyczy tylko konkretnego obrazu, którego przeglądarka nie mogła odnaleźć.

Właściwość to element obiektu zapisany jako para klucz-wartość. Przykładem właściwości są `x: 0` i `y: 0`.

Właściwość nazywamy metodą, gdy jej wartością jest funkcja. Przykład: `wsp: function() { ... }`.

Ma dwie właściwości danych: `x` i `y`, oraz jedną metodę: `wsp`.

Najczęściej używa się notacji kropkowej, np. `obiekt.x`. Można też użyć nawiasów kwadratowych, np. `obiekt["x"]`.

Metodę wywołuje się z nawiasami, np. `obiekt.wsp()`. Same `obiekt.wsp` oznacza odwołanie do funkcji, ale bez jej uruchomienia.

Tak, ale w kontekście obiektu nazywa się ją metodą. Technicznie jest to funkcja przypisana do właściwości obiektu.

Referencja to dostęp do obiektu reprezentującego element strony w DOM. Dzięki niej można odczytywać i zmieniać właściwości elementu, np. tekst, styl lub atrybuty.

Metoda zwróci wartość `null`. Próba użycia właściwości na `null`, np. `null.textContent`, spowoduje błąd w JavaScript.

Nie. W `getElementById()` podaje się samą wartość identyfikatora, np. `"menu"`, a nie `"#menu"`. Znak `#` stosuje się m.in. w selektorach CSS i metodzie `querySelector()`.

Atrybut `id` identyfikuje konkretny element dokumentu, dlatego powinien występować tylko raz. Duplikaty mogą powodować niejednoznaczne działanie skryptów i problemy z poprawnością HTML.

Można użyć właściwości `textContent` lub `innerHTML`. `textContent` ustawia zwykły tekst, a `innerHTML` pozwala wstawić także kod HTML.

`getElementById()` wyszukuje element wyłącznie po wartości `id`. `querySelector()` używa selektora CSS, np. `#menu`, `.klasa` albo `div p`.