Pytania pomocnicze - INF.03

Najpierw sprawdza się typ przed nazwą funkcji — to typ zwracanej wartości. Następnie analizuje się nawiasy, czyli listę parametrów przyjmowanych przez funkcję.

Funkcja `fun1` przyjmuje jeden argument typu `float`, czyli liczbę rzeczywistą. Zwraca wynik typu `int`, czyli liczbę całkowitą.

`int` służy do przechowywania liczb całkowitych, np. `5` lub `-10`. `float` służy do przechowywania liczb rzeczywistych, np. `3.14`.

Typ `void` przed nazwą funkcji oznacza, że funkcja nie zwraca żadnej wartości. Przykład: `void wypisz(int x);`.

Nie. `void` oznacza brak wartości, więc nie tworzy się zmiennej typu `void`. Zapis `void a` jako parametr jest błędny.

Typ zwracany znajduje się przed nazwą funkcji. W deklaracji `float fun1(int a);` typem zwracanym jest `float`.

Typy argumentów znajdują się w nawiasach po nazwie funkcji. W deklaracji `int fun1(float a);` argument `a` ma typ `float`.

DISTINCT usuwa z wyniku powtarzające się wiersze lub powtarzające się kombinacje wartości wskazanych kolumn. Dzięki temu wynik zawiera tylko unikalne wartości.

Nie. DISTINCT nie sprawdza, ile razy rekord występuje w tabeli, tylko usuwa duplikaty z wyniku zapytania.

DISTINCT usuwa powtórzenia z wyniku. GROUP BY grupuje rekordy, najczęściej po to, aby użyć funkcji agregujących, np. COUNT(), SUM() lub AVG().

DISTINCT odpowiada za niepowtarzanie się wartości w wyniku. ORDER BY służy do sortowania wyników rosnąco lub malejąco.

Dla kilku kolumn DISTINCT zwraca unikalne kombinacje wartości tych kolumn. Powtórzenie zostanie usunięte tylko wtedy, gdy wszystkie wskazane wartości są takie same.

Nie. DISTINCT działa tylko na wynik zapytania SELECT i nie modyfikuje danych w bazie.

Służy do sprawdzania poprawności tabeli w bazie danych. Może wykrywać problemy ze strukturą tabeli, indeksami lub niepoprawnym zamknięciem tabeli.

Opcja `CHANGED` powoduje sprawdzenie tabel, które zmieniły się od ostatniej kontroli lub nie zostały poprawnie zamknięte.

`CHECK TABLE` to polecenie administracyjne do kontroli tabeli. Ograniczenie `CHECK` służy do pilnowania poprawności wartości wpisywanych do kolumn.

Po awarii serwera, problemach z dyskiem, podejrzeniu uszkodzenia tabeli albo w ramach okresowej kontroli poprawności bazy danych.

Nie. `CHECK TABLE` jest poleceniem diagnostycznym, które sprawdza tabelę, ale samo nie naprawia ani nie zmienia danych.

`FAST` sprawdza tylko tabele, które nie zostały poprawnie zamknięte. `CHANGED` sprawdza tabele zmienione od ostatniej kontroli lub niepoprawnie zamknięte.

Polecenie `CREATE USER` służy do utworzenia nowego konta użytkownika w systemie MySQL. Konto określa nazwę użytkownika, host oraz sposób uwierzytelniania, np. hasło.

`IF NOT EXISTS` zabezpiecza instrukcję przed błędem, gdy użytkownik już istnieje. Dzięki temu skrypt można uruchomić ponownie bez próby tworzenia tego samego konta.

Nie. Jeśli użytkownik już istnieje, polecenie nie tworzy go ponownie i nie powinno być traktowane jako sposób zmiany hasła.

Oznacza użytkownika `anna`, który może łączyć się z serwerem MySQL z hosta `localhost`, czyli lokalnie z tego samego komputera.

`CREATE USER` tworzy konto użytkownika, ale nie nadaje mu jeszcze dostępu do konkretnych baz i tabel. Uprawnienia nadaje się osobno poleceniem `GRANT`.

Ponieważ zwykłe `CREATE USER` próbuje utworzyć konto bez sprawdzania, czy już istnieje. Jeśli konto istnieje, serwer MySQL może zwrócić błąd.

Polecenie `GRANT` służy do nadawania użytkownikowi uprawnień do bazy danych lub jej obiektów, np. tabel. Można nim nadać m.in. prawo odczytu, zapisu lub modyfikacji struktury.

Polecenie `REVOKE` odbiera użytkownikowi wskazane uprawnienia. Odbierane są tylko te uprawnienia, które zostały wymienione w poleceniu.

Ponieważ wcześniej otrzymał `ALL PRIVILEGES`, czyli wszystkie uprawnienia. Polecenie `REVOKE` odebrało tylko cztery konkretne uprawnienia, więc pozostałe nadal obowiązują.

Za wyszukiwanie i odczytywanie danych odpowiada uprawnienie `SELECT`. Jeśli zostanie odebrane, użytkownik nie powinien móc przeglądać rekordów tabeli.

Za modyfikację danych odpowiadają głównie `INSERT`, `UPDATE` i `DELETE`. Oznaczają one kolejno dodawanie, aktualizowanie i usuwanie rekordów.

Modyfikacja danych dotyczy rekordów, np. dodania lub usunięcia wiersza. Zmiana struktury tabeli dotyczy jej budowy, np. dodania kolumny poleceniem `ALTER TABLE`.

Użytkownikowi odebrano prawa do operacji na danych: `SELECT`, `INSERT`, `UPDATE`, `DELETE`. Nie odebrano jednak uprawnień strukturalnych, takich jak możliwość wykonania operacji typu `ALTER TABLE`.

Funkcja COUNT() zwraca liczbę rekordów spełniających warunek zapytania. Najczęściej używa się jej do policzenia wierszy w tabeli lub wyniku zapytania.

COUNT(*) liczy wszystkie wiersze, niezależnie od wartości NULL. COUNT(nazwa_kolumny) liczy tylko te wiersze, w których wskazana kolumna nie ma wartości NULL.

Można użyć zapytania: SELECT COUNT(*) FROM nazwa_tabeli;. Wynikiem będzie jedna liczba oznaczająca liczbę wierszy w tabeli.

Należy użyć COUNT() razem z klauzulą WHERE, np. SELECT COUNT(*) FROM uczniowie WHERE klasa = '3A';. Zostaną policzone tylko rekordy spełniające warunek.

Do podstawowych funkcji agregujących należą COUNT(), SUM(), AVG(), MIN() i MAX(). Służą one do obliczeń na wielu rekordach i zwracają zwykle jedną wartość.

NUMBER nie jest standardową funkcją agregującą SQL służącą do liczenia rekordów. Do tego celu stosuje się funkcję COUNT().

Dane multimedialne, takie jak obrazy, dźwięk i filmy, są zapisane w postaci binarnej. Typ `BLOB` jest przeznaczony właśnie do przechowywania dużych obiektów binarnych.

`BLOB` przechowuje dane binarne, a `LONGTEXT` przechowuje bardzo długi tekst. Pliki multimedialne nie powinny być traktowane jako tekst, dlatego wybiera się `BLOB`.

`ENUM` służy do przechowywania jednej wartości z wcześniej określonej listy, np. statusu: `aktywny`, `nieaktywny`. Nie nadaje się do przechowywania plików binarnych.

`DOUBLE` służy do przechowywania liczb zmiennoprzecinkowych o podwójnej precyzji. Nie jest typem przeznaczonym do danych multimedialnych.

W kolumnie typu `BLOB` można przechowywać np. zdjęcia, pliki audio, filmy, dokumenty PDF lub inne pliki binarne.

Nie zawsze. Często pliki przechowuje się w systemie plików lub chmurze, a w bazie zapisuje tylko ścieżkę i metadane. `BLOB` jest jednak poprawnym typem, gdy plik ma być zapisany bezpośrednio w bazie.

<strong> oznacza tekst o dużej ważności semantycznej, a przeglądarki zwykle wyświetlają go pogrubieniem. <b> służy głównie do wizualnego pogrubienia tekstu bez nadawania mu szczególnego znaczenia.

<em> oznacza tekst zaakcentowany znaczeniowo, zwykle wyświetlany kursywą. <i> stosuje się głównie do wizualnego pochylenia tekstu, np. nazw obcych, terminów lub tytułów.

Ponieważ informują nie tylko o wyglądzie tekstu, ale też o jego znaczeniu. Ma to znaczenie dla dostępności, czytników ekranu i poprawnej struktury dokumentu.

Domyślnie <strong> jest wyświetlany jako tekst pogrubiony, czyli podobnie do <b>. Znacznik <em> jest zwykle wyświetlany kursywą, czyli podobnie do <i>.

Gdy tekst jest naprawdę ważny i chcemy zaznaczyć jego istotność w treści dokumentu. Przykładem może być ostrzeżenie, ważna instrukcja lub kluczowa informacja.

Gdy tekst ma być zaakcentowany znaczeniowo, np. zmienia sens zdania przez podkreślenie nacisku. Jeśli chodzi tylko o wygląd kursywy, można użyć <i> lub CSS.

Służy do iterowania po elementach tablicy lub obiektu. Najczęściej wykorzystuje się ją do wykonania tej samej operacji na każdym elemencie tablicy.

Należy użyć składni `foreach ($tablica as $indeks => $wartosc)`. Zmienna `$indeks` przechowuje indeks lub klucz, a `$wartosc` wartość elementu.

`foreach` automatycznie przechodzi po elementach tablicy, bez ręcznego licznika. W pętli `for` zwykle trzeba samodzielnie określić zmienną sterującą, warunek i sposób jej zmiany.

Tak. W tablicach asocjacyjnych zmienna po lewej stronie operatora `=>` przechowuje klucz tekstowy elementu.

Można iterować przez referencję, np. `foreach ($tablica as &$wartosc)`. Dzięki temu modyfikacja zmiennej `$wartosc` zmienia rzeczywisty element tablicy.

Indeks nie jest potrzebny, gdy interesują nas wyłącznie wartości elementów tablicy. Wtedy wystarczy zapis `foreach ($tablica as $wartosc)`.

Funkcja `MAX()` zwraca największą wartość z podanej kolumny. W przykładzie pozwala znaleźć najwyższą ocenę danego produktu.

W SQL zapytanie odczytujące dane zaczyna się od `SELECT`. Funkcja `MAX()` jest elementem listy wybieranych wartości, dlatego zapisuje się ją jako `SELECT MAX(ocena)`.

Ogranicza analizowane rekordy tylko do ocen przypisanych do produktu o identyfikatorze `10`. Bez tego warunku baza zwróciłaby maksymalną ocenę ze wszystkich produktów.

`MAX(ocena)` zwraca największą wartość oceny, a `COUNT(ocena)` liczy liczbę niepustych ocen. Są to różne funkcje agregujące.

Nie zawsze. `GROUP BY` jest potrzebne wtedy, gdy chcemy obliczyć maksimum osobno dla wielu grup, np. dla każdego produktu.

Należy użyć `GROUP BY produktID`, np. `SELECT produktID, MAX(ocena) FROM oceny GROUP BY produktID;`. Zapytanie zwróci najwyższą ocenę osobno dla każdego produktu.