Pytania pomocnicze - INF.03

Polega na utrzymaniu poprawnych powiązań między tabelami. Klucz obcy w jednej tabeli musi wskazywać na istniejący klucz główny w innej tabeli.

Klucz obcy tworzy powiązanie z kluczem głównym innej tabeli. Dzięki temu baza może kontrolować, czy relacja między rekordami jest poprawna.

Klucz obcy przechowuje wartość odnoszącą się do klucza głównego innej tabeli. Dzięki temu można tworzyć relacje między rekordami, np. zamówienie może wskazywać klienta.

Klucz główny jednoznacznie identyfikuje rekord w tabeli. Klucz obcy przechowuje wartość odnoszącą się do klucza głównego w innej tabeli.

Baza danych odrzuci taką operację, jeśli wymuszana jest integralność referencyjna. Chroni to przed powstaniem błędnych, osieroconych rekordów.

Przykładem jest dodanie rekordu z kluczem obcym wskazującym na nieistniejący rekord w tabeli nadrzędnej. Naruszeniem może być też usunięcie rekordu nadrzędnego, do którego nadal odwołują się rekordy podrzędne.

Oznacza, że usunięcie rekordu nadrzędnego spowoduje automatyczne usunięcie powiązanych rekordów podrzędnych. Trzeba stosować ją ostrożnie, bo może usuwać wiele danych.

REFERENCES definiuje klucz obcy i wskazuje tabelę oraz kolumnę, do której dana kolumna się odwołuje. Jest używane przy tworzeniu lub modyfikowaniu tabeli.

To rekord w tabeli podrzędnej, który odwołuje się do nieistniejącego rekordu w tabeli nadrzędnej. Integralność referencyjna zapobiega takim sytuacjom.

Najczęściej stosuje się reguły takie jak CASCADE, SET NULL, RESTRICT lub NO ACTION. Określają one, co ma się stać z rekordami podrzędnymi po zmianie lub usunięciu rekordu nadrzędnego.

Zapewnia spójność danych i poprawność relacji między tabelami. Dzięki niej dane nie zawierają błędnych odwołań.

GIF obsługuje zapis wielu klatek w jednym pliku, dzięki czemu może przedstawiać prostą animację. Jest często używany do krótkich, nieskomplikowanych animacji bez dźwięku.

JPG jest formatem przeznaczonym głównie do zdjęć i obrazów statycznych. Nie obsługuje standardowo animacji wieloklatkowej.

JPG służy do zapisu statycznych obrazów rastrowych, głównie fotografii. Nie obsługuje animacji ani przezroczystości.

GIF obsługuje animacje, natomiast typowy PNG jest formatem statycznym. PNG lepiej sprawdza się przy grafikach z przezroczystością i wysoką jakością, ale nie jako standardowy format animacji egzaminacyjnej.

JPG stosuje się głównie do zdjęć i obrazów o wielu kolorach oraz płynnych przejściach tonalnych. Format używa kompresji stratnej, co zmniejsza rozmiar pliku kosztem jakości.

GIF sprawdza się przy prostych grafikach, ikonach, schematach i krótkich animacjach z ograniczoną liczbą kolorów. Nie jest najlepszy do zdjęć.

PNG jest używany do grafik statycznych, ikon, zrzutów ekranu i obrazów wymagających przezroczystości. Stosuje kompresję bezstratną.

CDR to format plików programu CorelDRAW, przeznaczony głównie do edycji grafiki wektorowej. Przeglądarki internetowe nie używają go jako standardowego formatu obrazów ani animacji.

CDR to format projektu grafiki wektorowej programu CorelDRAW. Przeglądarki internetowe nie używają go standardowo do wyświetlania obrazów na stronach WWW.

GIF obsługuje maksymalnie 256 kolorów w jednej palecie. Dlatego dobrze nadaje się do prostych grafik, ale gorzej do zdjęć i obrazów z płynnymi przejściami tonalnymi.

Średnikiem kończy się pojedyncze instrukcje, np. przypisanie, `echo`, `print`, wywołanie funkcji lub operację na zmiennej. Nie kończy się nim samego nagłówka `if (...)`, `for (...)` czy `while (...)`, jeśli po nim występuje blok kodu.

Nie. Wcięcia nie są wymagane przez interpreter PHP, ale są zalecane, ponieważ poprawiają czytelność kodu.

Zwykle nie. Wcięcia poprawiają czytelność kodu, ale interpreter PHP kieruje się składnią, nawiasami, klamrami i średnikami.

Średnik stawia się po większości pojedynczych instrukcji, np. po przypisaniu zmiennej, `echo`, wywołaniu funkcji lub obliczeniu wyrażenia.

Jeśli instrukcja wykonywana po `if` nie została zakończona średnikiem, interpreter traktuje `else` jako nieoczekiwany element składni. Powstaje błąd parsowania i kod nie zostaje wykonany.

Zwykle nie. Po `if (warunek)` umieszcza się blok kodu w klamrach albo pojedynczą instrukcję, a średnik kończy dopiero tę instrukcję.

Tak, ale tylko gdy po `if` lub `else` występuje jedna instrukcja. Dla czytelności i bezpieczeństwa lepiej stosować klamry.

Jeśli instrukcja w bloku `if` nie zostanie zakończona średnikiem, interpreter nie może poprawnie rozpoznać końca instrukcji przed pojawieniem się `else`.

Nie, PHP dopuszcza przypisanie w warunku, np. `if ($x = 5)`. Może to jednak być błąd logiczny, jeśli programista chciał użyć porównania `==` lub `===`.

Tak, PHP pozwala na przypisanie wartości w warunku, choć może to być mylące. Nie jest to samo w sobie błąd składniowy.

Nie. Puste pole formularza zwykle przekazuje pusty ciąg znaków albo brak wartości, zależnie od sytuacji. Może wymagać walidacji, ale nie jest samo w sobie błędem składniowym.

Nie. Puste pole formularza zwykle oznacza pusty ciąg znaków lub brak wartości, ale nie powoduje automatycznie błędu składniowego PHP.

Błąd składniowy łamie reguły języka i może zatrzymać wykonanie kodu. Błąd logiczny oznacza, że kod działa, ale daje niepoprawny wynik.

Funkcja `phpinfo()` wyświetla szczegółowe informacje o konfiguracji PHP i środowisku serwera. Używa się jej głównie diagnostycznie.

Należy utworzyć plik PHP, np. `info.php`, wpisać w nim `<?php phpinfo(); ?>`, a następnie otworzyć go w przeglądarce przez adres serwera.

Można utworzyć plik `.php` z kodem `<?php phpinfo(); ?>` i uruchomić go w przeglądarce przez serwer WWW. Jeśli pojawi się strona z informacjami o PHP, interpreter działa poprawnie.

Można sprawdzić m.in. wersję PHP, ścieżkę do `php.ini`, aktywne rozszerzenia, limity konfiguracji oraz informacje o serwerze WWW.

Ponieważ `phpinfo()` ujawnia informacje o konfiguracji serwera, wersji PHP i włączonych modułach. Takie dane mogą zostać wykorzystane przez osobę atakującą.

`phpinfo()` ujawnia szczegóły techniczne środowiska, np. wersje oprogramowania i konfigurację. Takie dane mogą ułatwić przeprowadzenie ataku.

Funkcja pokazuje lokalizację używanego pliku `php.ini` oraz wartości wielu dyrektyw konfiguracyjnych PHP. Dzięki temu można sprawdzić, jakie ustawienia faktycznie obowiązują na serwerze.

Wynik `phpinfo()` pokazuje, który plik `php.ini` jest używany oraz jakie ustawienia konfiguracyjne PHP są aktualnie aktywne.

`phpinfo()` jest funkcją wbudowaną w PHP, więc nie trzeba jej samodzielnie definiować. Wystarczy ją wywołać, aby otrzymać gotowy raport o środowisku PHP.

Nie. `phpinfo()` służy do wyświetlania informacji o konfiguracji PHP, a nie do wykonywania zapytań SQL czy pobierania danych z bazy.

Pętla foreach służy do przechodzenia po elementach tablicy lub obiektu. W każdej iteracji pobiera kolejny element i przypisuje go do wskazanej zmiennej.

foreach jest przeznaczona głównie do iteracji po tablicach i nie wymaga ręcznego zarządzania indeksem. Pętla for zwykle używa licznika, warunku i inkrementacji.

foreach automatycznie przechodzi po elementach tablicy, bez ręcznego używania indeksu. W pętli for zwykle trzeba samodzielnie kontrolować licznik i odwoływać się do elementów przez indeks.

Podstawowa składnia to: `foreach ($tablica as $element) { ... }`. Zmienna `$element` przyjmuje kolejno wartości z tablicy.

Podstawowa składnia to: foreach ($tablica as $element) { ... }. Zmienna $element przyjmuje kolejno wartości elementów tablicy.

Używa się składni: `foreach ($tablica as $klucz => $wartosc) { ... }`. Dzięki temu można korzystać zarówno z indeksu lub klucza, jak i z przypisanej do niego wartości.

Stosuje się składnię: foreach ($tablica as $klucz => $wartosc) { ... }. Pozwala ona pobrać indeks lub klucz asocjacyjny oraz odpowiadającą mu wartość.

Tak. foreach automatycznie przechodzi do kolejnych elementów tablicy, dlatego nie trzeba samodzielnie zwiększać indeksu ani przesuwać wskaźnika.

Opis mówi o automatycznym przypisywaniu aktualnego elementu tablicy do zmiennej i przechodzeniu do następnego elementu. To typowe działanie foreach, natomiast while wykonuje się dopóki warunek jest prawdziwy i nie jest domyślnie związany z tablicą.

foreach jest lepszym wyborem, gdy trzeba przejść przez wszystkie elementy tablicy. while stosuje się częściej wtedy, gdy liczba powtórzeń zależy od warunku logicznego, a nie bezpośrednio od liczby elementów tablicy.

Tak. foreach bardzo dobrze nadaje się do tablic asocjacyjnych, ponieważ może odczytywać zarówno klucze, jak i wartości elementów.

Ponieważ zmniejsza rozmiar pliku bez utraty jakości obrazu. Po zapisaniu obraz nie traci szczegółów tak jak w kompresji stratnej.

PNG zapisuje obraz jako siatkę pikseli, czyli bitmapę. Każdy piksel ma określony kolor i ewentualnie poziom przezroczystości.

PNG stosuje kompresję bezstratną i dobrze obsługuje przezroczystość. JPG zwykle stosuje kompresję stratną i lepiej nadaje się do fotografii.

Bezstratna kompresja zmniejsza rozmiar pliku bez usuwania informacji o obrazie. Po odczytaniu pliku obraz zachowuje pierwotną jakość.

SVG jest formatem grafiki wektorowej, a pytanie dotyczy formatu rastrowego. SVG opisuje kształty matematycznie, a nie jako siatkę pikseli.

PNG stosuje kompresję bezstratną i obsługuje przezroczystość. JPEG stosuje kompresję stratną, zwykle daje mniejsze pliki zdjęć, ale może pogarszać jakość.

CDR to format plików programu CorelDRAW, kojarzony głównie z grafiką wektorową. Nie jest typowym rastrowym formatem internetowym z bezstratną kompresją.

PNG dobrze nadaje się do logo, ikon, schematów, zrzutów ekranu i grafik z przezroczystością. Sprawdza się tam, gdzie ważna jest ostrość krawędzi.

CDR to format programu CorelDRAW, używany głównie do grafiki wektorowej. Nie jest typowym rastrowym formatem internetowym takim jak PNG.

Grafika rastrowa jest zbudowana z pikseli ułożonych w siatkę. Przy dużym powiększeniu może tracić ostrość.

PNG warto stosować dla ikon, logo, zrzutów ekranu, grafik z tekstem i obrazów wymagających przezroczystości. Nie zawsze jest najlepszy dla dużych zdjęć, bo pliki mogą być większe niż JPEG.

Tak, GIF jest formatem rastrowym i używa kompresji bezstratnej. Ma jednak ograniczenie do 256 kolorów, dlatego PNG często lepiej nadaje się do statycznych grafik wysokiej jakości.

Znacznik `<table>` służy do tworzenia tabeli. W jej wnętrzu umieszcza się wiersze `<tr>` oraz komórki `<td>` lub nagłówkowe `<th>`.

Atrybut `rowspan` określa, przez ile wierszy ma rozciągać się dana komórka. Na przykład `rowspan="2"` oznacza, że komórka zajmuje wysokość dwóch kolejnych wierszy.

`<tr>` oznacza wiersz tabeli, natomiast `<td>` oznacza pojedynczą komórkę w tym wierszu. Komórki `<td>` muszą znajdować się wewnątrz wiersza `<tr>`.

Atrybut `colspan` określa, przez ile kolumn ma rozciągać się dana komórka. Na przykład `colspan="2"` oznacza, że komórka zajmuje szerokość dwóch kolumn.

`rowspan` powoduje, że komórka zajmuje kilka wierszy w pionie. Na przykład `rowspan="2"` oznacza, że komórka rozciąga się na dwa wiersze.

Znacznik `tr` tworzy wiersz tabeli, a `td` tworzy komórkę w tym wierszu. Należy analizować wiersze po kolei, uwzględniając komórki rozszerzone przez `rowspan` lub `colspan`.

`colspan` powoduje, że komórka zajmuje kilka kolumn w poziomie. Na przykład `colspan="2"` oznacza, że komórka ma szerokość dwóch kolumn.

Pierwsza komórka z pierwszego wiersza zajmuje dwa wiersze w pionie. Obok niej znajdują się dwie osobne komórki: jedna w pierwszym wierszu i jedna w drugim wierszu.

Najpierw należy policzyć wiersze `<tr>`, potem komórki `<td>` w każdym wierszu. Następnie trzeba uwzględnić komórki połączone przez `rowspan` i `colspan`, bo zajmują miejsce w kolejnych wierszach lub kolumnach.

Ponieważ pierwsza kolumna drugiego wiersza jest już zajęta przez komórkę z `rowspan="2"` z poprzedniego wiersza. Dlatego w drugim wierszu dopisywana jest tylko komórka w drugiej kolumnie.

Ponieważ pierwsza komórka z poprzedniego wiersza ma `rowspan="2"` i zajmuje także miejsce w drugim wierszu. Dlatego w drugim wierszu trzeba dopisać tylko komórkę po prawej stronie.

Atrybut `cellpadding` określa odstęp między zawartością komórki a jej obramowaniem. W nowoczesnym HTML zaleca się ustawianie takich odstępów za pomocą CSS, np. przez `padding`.

Nie. Atrybut `border` działa, ale w nowoczesnym HTML wygląd tabeli powinno się określać za pomocą CSS, np. właściwości `border` i `border-collapse`.

Atrybut `cellspacing` określa odstęp między komórkami tabeli. W podanym kodzie występuje literówka `cellspaing`, więc przeglądarka może zignorować ten atrybut.

Poprawna nazwa atrybutu to `cellspacing`, a nie `cellspaing`. Literówka może spowodować, że przeglądarka zignoruje ten atrybut.

Znacznik `<meta>` służy do umieszczania metadanych dokumentu, czyli informacji o stronie, które zwykle nie są widoczne bezpośrednio dla użytkownika. Przykłady to kodowanie znaków, opis strony i słowa kluczowe.

Znacznik `<meta name="keywords" content="...">` służy do wpisania słów kluczowych opisujących tematykę strony. Umieszcza się go w sekcji `<head>` dokumentu HTML.

Metadane umieszcza się w sekcji `<head>`. Nie powinny znajdować się w sekcji `<body>`, ponieważ nie są treścią wyświetlaną użytkownikowi.

Poprawny zapis to `<meta name="keywords" content="słowo1, słowo2, słowo3">`. Atrybut `name` określa rodzaj metadanych, a `content` zawiera ich wartość.

`meta keywords` zawiera listę słów kluczowych, np. `psy, koty, gryzonie`. `meta description` zawiera krótki opis strony, który może być używany przez wyszukiwarki w wynikach wyszukiwania.

Znaczniki meta umieszcza się w sekcji `<head>`, czyli w nagłówku dokumentu HTML. Nie są one wyświetlane bezpośrednio w treści strony.

Ponieważ `keywords` nie jest w tym przypadku poprawnie użytym atrybutem określającym typ metadanych. Należy użyć `name="keywords"` oraz osobnego atrybutu `content` z listą słów.

Atrybut `content` przechowuje właściwą treść metadanych, np. listę słów kluczowych albo opis strony. Bez niego wpis nie zawierałby wartości metadanych.

Obecnie ma niewielkie znaczenie dla najpopularniejszych wyszukiwarek. Mimo to poprawna składnia tego znacznika jest wymagana w zadaniach egzaminacyjnych z HTML.

Ponieważ po `name="keywords"` brakuje atrybutu `content`. W HTML wartości metadanych nie zapisuje się bezpośrednio po znaku równości przy `name`, tylko w osobnym atrybucie `content`.

Funkcja `strtoupper()` zamienia małe litery w podanym napisie na wielkie. Przykład: `strtoupper('ala')` zwróci `ALA`.

`strtoupper()` zamienia tekst na wielkie litery, a `strtolower()` na małe litery. Są to funkcje o przeciwnym działaniu.

Wynikiem będzie tekst `ALA MA PSA`, ponieważ wszystkie litery zostaną zamienione na wielkie.

Kod zwróci tekst `ALA MA PSA`, ponieważ wszystkie litery zostaną zamienione na wielkie.

`ucfirst()` zamienia tylko pierwszy znak napisu na wielką literę. Dla `ala ma psa` wynikiem będzie `Ala ma psa`, a nie `ALA MA PSA`.

`strstr()` służy do wyszukiwania fragmentu tekstu w innym tekście. Nie zamienia liter na wielkie ani małe.

Nie, funkcja zwraca nowy przekształcony tekst. Aby zapisać wynik, trzeba przypisać go do zmiennej, np. `$tekst = strtoupper($tekst);`.

Dla tekstów z polskimi znakami zaleca się `mb_strtoupper()` z kodowaniem `UTF-8`. Jest bezpieczniejsza dla znaków spoza podstawowego ASCII.

Reguła CSS składa się z selektora oraz bloku deklaracji. W przykładzie `h1 { color: blue; }` selektorem jest `h1`, a deklaracją jest `color: blue`.

Selektor wskazuje, do których elementów HTML ma zostać zastosowany styl. W regule `h1 { color: blue; }` selektorem jest `h1`.

Selektor wskazuje, do których elementów HTML mają zostać zastosowane style. Selektor `h1` odnosi się do wszystkich nagłówków `<h1>` na stronie.

Reguła CSS składa się z selektora oraz bloku deklaracji w nawiasach klamrowych. Przykład: `h1 { color: blue; }`, gdzie `color: blue;` to deklaracja.

Właściwość określa, jaki aspekt wyglądu jest zmieniany, np. `color`. Wartość określa ustawienie tej właściwości, np. `blue`.

Deklaracja CSS określa konkretną właściwość i jej wartość, np. `color: blue;`. Właściwością jest `color`, a wartością `blue`.

Deklaracja to para właściwość-wartość, np. `color: blue`. Deklaracje umieszcza się w nawiasach klamrowych po selektorze.

Nie. `h1` bez dodatkowych znaków oznacza selektor znacznika HTML. Klasa w CSS jest poprzedzona kropką, np. `.menu`.

Selektor elementu, np. `h1`, wybiera wszystkie znaczniki danego typu. Selektor klasy, np. `.tytul`, wybiera elementy mające atrybut `class="tytul"`.

Selektor klasy zapisuje się z kropką, np. `.aktywny`. Selektor identyfikatora zapisuje się z kratką, np. `#naglowek`.

Właściwość `color` ustawia kolor tekstu elementu. W przykładzie `h1 { color: blue; }` tekst nagłówków `h1` będzie niebieski.