Pytania pomocnicze - INF.03

ALTER TABLE służy do modyfikowania struktury istniejącej tabeli, np. dodawania, usuwania lub zmiany kolumn. Nie służy do wstawiania danych.

Używa się składni: ALTER TABLE nazwa_tabeli ADD nazwa_kolumny typ_danych. Przykład: ALTER TABLE rosliny ADD miesiacSiewu int.

Używa się składni: ALTER TABLE nazwa_tabeli ADD nazwa_kolumny typ_danych. Przykład: ALTER TABLE rosliny ADD miesiacSiewu int.

UPDATE służy do zmiany wartości danych w już istniejących rekordach. Nie zmienia struktury tabeli.

CREATE TABLE tworzy nową tabelę, a pytanie dotyczy dodania kolumny do tabeli już istniejącej.

CREATE TABLE tworzy nową tabelę od podstaw. ALTER TABLE modyfikuje tabelę, która już istnieje.

UPDATE zmienia wartości danych w istniejących rekordach, ale nie zmienia struktury tabeli.

INSERT INTO służy do dodawania nowych rekordów, czyli wierszy danych. Kolumny dodaje się przez ALTER TABLE.

INSERT INTO dodaje nowe wiersze do tabeli, a nie nowe kolumny.

Typ int oznacza liczbę całkowitą. W tym przypadku kolumna miesiacSiewu będzie przechowywać wartości liczbowe, np. numer miesiąca.

Typ int oznacza liczbę całkowitą. W tym przykładzie kolumna miesiacSiewu będzie przechowywać wartości liczbowe, np. numer miesiąca.

Znacznik <s> oznacza tekst, który jest nieaktualny, niepoprawny albo już niewłaściwy. Przeglądarki zwykle wyświetlają taki tekst jako przekreślony.

<s> niesie znaczenie semantyczne: informuje, że treść jest nieaktualna lub niewłaściwa. CSS `text-decoration: line-through` odpowiada tylko za wygląd przekreślenia.

<s> nadaje tekstowi znaczenie semantyczne, że jest nieaktualny lub niewłaściwy. CSS text-decoration: line-through odpowiada głównie za sam wygląd przekreślenia.

Warto go użyć, gdy chcemy pokazać starą lub błędną treść, ale jednocześnie zaznaczyć, że nie jest już aktualna, np. przekreśloną starą cenę produktu.

Znacznik <b> służy do pogrubienia tekstu bez nadawania mu szczególnego znaczenia semantycznego.

Znacznik <b> służy do wizualnego pogrubienia tekstu. Nie oznacza błędu ani nie powoduje przekreślenia.

Znacznik <em> oznacza wyróżnienie lub nacisk na fragment tekstu. Przeglądarki zwykle wyświetlają go kursywą.

Znacznik <em> oznacza wyróżnienie akcentujące fragment tekstu. Przeglądarki najczęściej wyświetlają go kursywą.

Znacznik <sub> zapisuje tekst jako indeks dolny, np. we wzorach chemicznych takich jak H₂O.

Znacznik <sub> zapisuje tekst jako indeks dolny, np. w zapisie chemicznym H₂O. Nie służy do przekreślania tekstu.

Warto go użyć wtedy, gdy przekreślony tekst ma znaczenie treściowe, np. oznacza starą cenę, błędną informację albo nieaktualny zapis.

Selekcja polega na wyborze krotek, czyli wierszy relacji, które spełniają określony warunek logiczny.

Odpowiednikiem selekcji jest zapytanie `SELECT` z klauzulą `WHERE`, np. `SELECT * FROM tabela WHERE warunek;`.

Krotka to pojedynczy rekord, czyli jeden wiersz relacji lub tabeli. Zawiera wartości przypisane do poszczególnych atrybutów.

Selekcja wybiera wiersze spełniające warunek, natomiast projekcja wybiera określone kolumny z relacji.

Najbliższym odpowiednikiem jest instrukcja SELECT z klauzulą WHERE. Klauzula WHERE określa warunek, według którego wybierane są rekordy.

Nie. Selekcja filtruje krotki według warunku. Usuwanie duplikatów to inne zagadnienie, w SQL związane np. z `DISTINCT`.

Selekcja wybiera wiersze spełniające warunek, natomiast projekcja wybiera określone kolumny. Selekcja działa więc na krotkach, a projekcja na atrybutach.

Nie. Wiersze z wartością `NULL` zostaną odrzucone tylko wtedy, gdy nie spełnią podanego warunku lub gdy warunek jawnie sprawdza brak wartości `NULL`.

Nie. Selekcja nie służy do automatycznego usuwania wartości NULL ani duplikatów. Wybiera tylko te krotki, które spełniają podany warunek.

Krotka to pojedynczy wiersz relacji, czyli jeden rekord w tabeli bazy danych.

Przykładowo: SELECT * FROM uczniowie WHERE klasa = '3A'; Taki zapis wybiera tylko rekordy uczniów należących do klasy 3A.

Można użyć zapytania: `SELECT * FROM Uczniowie WHERE klasa = '3A';`.

Do prostych sposobów należą `window.alert()`, wpisanie treści do dokumentu przez `document.write()` oraz zmiana zawartości elementu HTML przez `innerHTML` lub `textContent`.

Właściwość `innerHTML` pozwala odczytać lub zmienić zawartość HTML danego elementu strony. Jest często używana do dynamicznego wyświetlania tekstu lub znaczników w dokumencie.

`MessageBox()` nie jest standardową funkcją JavaScript w przeglądarce. Jest kojarzona raczej z aplikacjami desktopowymi, np. w środowisku .NET.

`window.alert()` wyświetla proste okno dialogowe z komunikatem dla użytkownika. Jest częścią obiektu `window` dostępnego w przeglądarce.

`window.alert()` pokazuje okno dialogowe z komunikatem, a `document.write()` wpisuje treść bezpośrednio do dokumentu HTML.

`document.write()` wpisuje tekst lub kod HTML bezpośrednio do dokumentu. Obecnie jest rzadko zalecana, ponieważ użyta po załadowaniu strony może nadpisać jej zawartość.

`innerHTML` służy do odczytu lub zmiany zawartości HTML wewnątrz wybranego elementu strony.

`MessageBox()` nie należy do standardowego API JavaScript w przeglądarce. Taka nazwa kojarzy się raczej z technologiami desktopowymi, np. Visual Basic lub .NET.

Po załadowaniu strony `document.write()` może nadpisać cały dokument. Bezpieczniej i czytelniej jest modyfikować konkretne elementy DOM.

Najczęściej używa się `alert()`, modyfikacji DOM przez `innerHTML`, `textContent` albo tworzenia i wstawiania elementów HTML. W praktycznych aplikacjach lepsze są elementy strony niż wyskakujące okna.

`textContent` warto użyć wtedy, gdy chcemy wstawić zwykły tekst bez interpretowania znaczników HTML. Jest to bezpieczniejsze przy danych pochodzących od użytkownika.

`alert()` pokazuje komunikat w osobnym oknie dialogowym przeglądarki. `innerHTML` zmienia treść elementu widocznego bezpośrednio na stronie.

DOM to Document Object Model, czyli obiektowy model dokumentu HTML. JavaScript może dzięki niemu odczytywać i zmieniać elementy strony.

DOM to model dokumentu HTML dostępny dla JavaScript. Dzięki DOM można odnajdywać elementy strony i zmieniać ich treść, atrybuty lub strukturę.

Klucz podstawowy to kolumna lub zestaw kolumn jednoznacznie identyfikujących każdy rekord w tabeli. Wartości klucza podstawowego muszą być unikalne i nie mogą być NULL.

Klauzula PRIMARY KEY definiuje wskazaną kolumnę jako klucz podstawowy już podczas tworzenia tabeli. Powoduje to nałożenie ograniczeń unikalności oraz braku wartości NULL.

Klucz podstawowy można zdefiniować bezpośrednio przy kolumnie, np. `id INT PRIMARY KEY`, albo jako osobny zapis na końcu definicji tabeli, np. `PRIMARY KEY (id)`.

Nie. Klucz podstawowy identyfikuje rekordy w swojej tabeli, a klucz obcy wskazuje na klucz podstawowy lub unikalny w innej tabeli, tworząc relację między tabelami.

Klucz podstawowy identyfikuje rekordy w swojej tabeli. Klucz obcy wskazuje na klucz podstawowy lub unikalny w innej tabeli i służy do tworzenia relacji między tabelami.

Tak. Taki klucz nazywa się kluczem złożonym lub wielokolumnowym. Unikalna musi być wtedy cała kombinacja wartości tych kolumn.

W większości systemów baz danych utworzenie klucza podstawowego powoduje automatyczne utworzenie indeksu. Nie oznacza to jednak, że PRIMARY KEY jest tylko indeksem — jest przede wszystkim ograniczeniem integralności danych.

Oba ograniczenia wymuszają unikalność wartości, ale PRIMARY KEY dodatkowo nie dopuszcza wartości NULL i może występować tylko raz w tabeli. Ograniczeń UNIQUE może być kilka.

Wartość NULL oznacza brak znanej wartości, więc nie może jednoznacznie identyfikować rekordu. Klucz podstawowy musi zawsze wskazywać konkretny, rozpoznawalny wiersz.

Indeks przyspiesza wyszukiwanie rekordów po kluczu podstawowym oraz kontrolę unikalności. Nie zmienia to jednak faktu, że PRIMARY KEY oznacza przede wszystkim klucz podstawowy, a nie sam indeks.

Tabela może mieć tylko jeden klucz podstawowy. Może on jednak składać się z jednej kolumny albo z kilku kolumn, tworząc klucz podstawowy złożony.

Numerowanie elementów tablicy w JavaScript zaczyna się od indeksu `0`. Pierwszy element ma indeks `0`, drugi `1`, trzeci `2` itd.

Należy podać nazwę tablicy oraz indeks elementu w nawiasach kwadratowych, np. `Imiona[3]`.

Ponieważ tablica `['Anna','Joanna','Monika','Agata']` ma cztery elementy, ale ich indeksy to kolejno 0, 1, 2 i 3. 'Agata' jest czwartym elementem, więc ma indeks 3.

Ponieważ indeksy tablic zaczynają się od zera. Czwarty element ma indeks `3`, a `Imiona[4]` oznaczałoby piąty element.

Tworzy nową tablicę zawierającą cztery elementy tekstowe: `Anna`, `Joanna`, `Monika` i `Agata`.

`Imiona[3]` odwołuje się do elementu o indeksie 3. `Imiona['Agata']` próbuje odwołać się do właściwości o nazwie `Agata`, a nie do elementu zawierającego tekst 'Agata'.

Nie. W zwykłej tablicy odwołujemy się do elementu przez jego indeks liczbowy, np. `Imiona[3]`, a nie przez zapis `Imiona['Agata']`.

Wyrażenie `Imiona[0]` zwróci wartość `'Anna'`, ponieważ jest to pierwszy element tablicy.

Wartością `Imiona[0]` będzie `'Anna'`, ponieważ jest to pierwszy element tablicy.

Liczbę elementów tablicy sprawdza się za pomocą właściwości `length`, np. `Imiona.length`. Dla podanej tablicy wynik to 4.

Polecenie `CREATE TABLE` tworzy nową tabelę w bazie danych. Określa się w nim nazwę tabeli, kolumny oraz typy danych.

`IF NOT EXISTS` powoduje, że tabela zostanie utworzona tylko wtedy, gdy jeszcze nie istnieje. Jest to klauzula opcjonalna, używana w celu uniknięcia błędu przy ponownym tworzeniu tej samej tabeli.

Oznacza, że tabela ma zostać utworzona tylko wtedy, gdy jeszcze nie istnieje. Jest to zabezpieczenie przed błędem ponownego tworzenia tej samej tabeli.

Oznacza kolumnę tekstową o zmiennej długości, która może przechowywać maksymalnie 70 znaków. Nadaje się np. do przechowywania nazw ulic.

Nie, jest opcjonalne. Można utworzyć tabelę zarówno z tą klauzulą, jak i bez niej.

Tak. `VARCHAR` przechowuje tekst, więc może zawierać cyfry, spacje i litery, np. nazwę ulicy `3 MAJA`.

`CHARACTER SET utf8` określa zestaw znaków używany do przechowywania tekstu. Dzięki temu tabela może obsługiwać m.in. znaki spoza podstawowego alfabetu ASCII, w tym polskie znaki.

Nie. Jest opcjonalne, jeśli baza danych ma już ustawione odpowiednie domyślne kodowanie znaków.

Tak. `VARCHAR(70)` przechowuje tekst o zmiennej długości do 70 znaków, więc wartość `3 MAJA` mieści się w takim polu.

Tak, kodowanie `utf8` umożliwia przechowywanie polskich znaków. W MySQL często zaleca się jednak `utf8mb4`, ponieważ obsługuje pełniejszy zakres Unicode.

Nie. Kodowanie `utf8` umożliwia zapisywanie wielu znaków narodowych, w tym polskich liter, takich jak ą, ć,ę, ł, ń, ó, ś, ź, ż.

W zapisie `CHARACTER SET utf8);` znajduje się nadmiarowy nawias zamykający przed średnikiem. Poprawnie powinno być `CHARACTER SET utf8;`.

Jeżeli tabela o podanej nazwie już istnieje, system bazy danych może zwrócić błąd informujący, że obiekt już istnieje.

Operator `x++` zwiększa wartość zmiennej `x` o 1. Jeśli `x` miało wartość 10, po wykonaniu `x++` będzie miało wartość 11.

Instrukcja `x++` oznacza inkrementację, czyli zwiększenie wartości zmiennej `x` o 1. Jeśli `x` było równe 10, po wykonaniu `x++` będzie równe 11.

Wynik `console.log()` pojawia się w konsoli przeglądarki, dostępnej w narzędziach deweloperskich. Nie jest wyświetlany bezpośrednio na stronie HTML.

`console.log()` wypisuje dane w konsoli, głównie do debugowania. `alert()` pokazuje użytkownikowi okno popup z komunikatem.

Po wykonaniu tego kodu zmienna `x` będzie miała wartość 11, ponieważ została zwiększona o jeden.

Znacznik `<script>` służy do umieszczania lub dołączania kodu JavaScript w dokumencie HTML. Kod wewnątrz tego znacznika może być wykonany przez przeglądarkę.

Nie. `console.log()` tylko wypisuje podaną wartość w konsoli. Za zmianę wartości w tym przykładzie odpowiada instrukcja `x++`.

Pozwala szybko sprawdzić wartości zmiennych i przebieg działania programu. Dzięki temu łatwiej znaleźć miejsce, w którym kod działa niezgodnie z oczekiwaniami.

Najczęściej należy nacisnąć `F12` lub `Ctrl+Shift+I`, a następnie przejść do zakładki Console/Konsola. Tam pojawi się wynik działania `console.log()`.

Służy do naprawy uszkodzonej tabeli, zwłaszcza gdy problem dotyczy jej struktury lub indeksów. Typowa składnia to `REPAIR TABLE nazwa_tabeli;`.

`REPAIR TABLE` naprawia uszkodzoną tabelę, a `OPTIMIZE TABLE` służy do optymalizacji i porządkowania tabeli, np. po wielu operacjach usuwania lub aktualizacji danych.

`ANALYZE TABLE` aktualizuje statystyki tabeli wykorzystywane przez optymalizator zapytań. Nie służy do naprawiania uszkodzonej tabeli.

Nie. `REGENERATE TABLE` nie jest standardowym poleceniem SQL/MySQL służącym do naprawy tabel.

`REGENERATE TABLE` nie jest standardowym poleceniem SQL ani typowym poleceniem MySQL do naprawy tabel. W pytaniu poprawną składnią jest `REPAIR TABLE tbl_name`.

Najczęściej z tabelami używającymi silnika MyISAM. W przypadku InnoDB naprawa i odzyskiwanie po awarii zwykle przebiegają inaczej.

Kopię zapasową warto wykonać zawsze przed operacjami naprawczymi, jeśli baza jest dostępna. Naprawa uszkodzonej tabeli może wiązać się z ryzykiem utraty części danych.

Należy użyć polecenia `REPAIR TABLE klienci;`. Nazwa tabeli występuje po słowach kluczowych `REPAIR TABLE`.

Określa sposób zachowania tła podczas przewijania strony lub elementu. Pozwala ustalić, czy tło ma się przewijać, czy pozostać nieruchome.

Określa, czy obraz tła przewija się razem z elementem lub stroną, czy pozostaje nieruchomy względem okna przeglądarki.

Wartość fixed powoduje, że tło pozostaje nieruchome względem okna przeglądarki. Treść strony może się przewijać, ale obraz tła zostaje w miejscu.

Wartość fixed powoduje, że tło pozostaje nieruchome względem okna przeglądarki, nawet gdy użytkownik przewija stronę.

Przy scroll tło przewija się razem ze stroną. Przy fixed tło pozostaje nieruchome względem okna przeglądarki.

Wartość local stosuje się dla elementów z własnym przewijaniem, np. z ustawionym overflow. Tło przewija się wtedy razem z zawartością tego elementu.

Domyślną wartością jest scroll. Oznacza to, że tło przewija się razem z elementem lub stroną.

Można użyć deklaracji: body { background-attachment: fixed; }. Najczęściej łączy się ją z background-image, background-size i background-position.

Należy ustawić tło dla elementu body i użyć wartości fixed, np. body { background-image: url('tlo.jpg'); background-attachment: fixed; }.

inherit oznacza odziedziczenie wartości danej właściwości po elemencie nadrzędnym. Nie ustawia konkretnego trybu przewijania tła, tylko przejmuje go z rodzica.