Pytania pomocnicze - INF.03

Znaczniki nagłówków służą do oznaczania hierarchii treści na stronie. <h1> oznacza najważniejszy nagłówek, a <h2> nagłówki niższego poziomu, np. podrozdziały.

Zamykanie znaczników porządkuje strukturę dokumentu i ułatwia przeglądarce poprawne interpretowanie treści. Brak zamknięć może prowadzić do błędnego renderowania lub niepoprawnej walidacji HTML.

<h1> oznacza główny nagłówek strony lub sekcji, natomiast <p> oznacza akapit zwykłego tekstu. Mają inne znaczenie semantyczne i domyślnie są inaczej formatowane przez przeglądarkę.

Lista nie oznacza hierarchii nagłówków i akapitów, tylko zbiór elementów listy. Do rozdziałów i podrozdziałów należy używać nagłówków, np. <h1>, <h2>, oraz akapitów <p>.

Nie. <big> jedynie zmienia wygląd tekstu, a nie określa jego znaczenia w strukturze dokumentu. Do nagłówków należy używać znaczników <h1>–<h6>.

Należy użyć nagłówka wyższego poziomu dla rozdziału, akapitu dla tekstu i nagłówka niższego poziomu dla podrozdziału, np. <h1>Rozdział</h1><p>tekst</p><h2>Podrozdział</h2><p>tekst</p>.

UNIQUE wymusza, aby wartości w danej kolumnie lub kombinacji kolumn nie powtarzały się w tabeli. Stosuje się je np. dla loginu, e-maila lub numeru identyfikacyjnego.

UNIQUE wymusza, aby wartości w danej kolumnie lub zestawie kolumn nie powtarzały się w tabeli. Jest używane np. dla adresu e-mail, loginu lub numeru PESEL.

Nie. UNIQUE wymusza niepowtarzalność wartości, a NOT NULL zabrania wpisania wartości NULL. Jeśli kolumna ma być jednocześnie obowiązkowa i unikalna, trzeba użyć obu ograniczeń.

Tak, w MySQL kolumna UNIQUE może zawierać wartości NULL, o ile nie dodano ograniczenia NOT NULL. UNIQUE nie oznacza automatycznie zakazu NULL.

PRIMARY KEY jednoznacznie identyfikuje rekord i nie może zawierać NULL. UNIQUE również wymusza unikalność, ale nie musi być kluczem głównym i w MySQL może dopuszczać NULL.

PRIMARY KEY jednoznacznie identyfikuje rekord i nie dopuszcza NULL. UNIQUE również wymusza unikalność, ale może występować wiele razy w tabeli i zwykle dopuszcza NULL, jeśli nie użyto NOT NULL.

Nie. UNIQUE można stosować także dla kolumn tekstowych, dat i innych typów danych, np. dla adresu e-mail zapisanego jako VARCHAR.

Można je dodać bezpośrednio przy kolumnie, np. `email VARCHAR(100) UNIQUE`, albo jako osobne ograniczenie tabeli, np. `UNIQUE (email)`.

Można dopisać UNIQUE przy definicji kolumny, np. `email VARCHAR(100) UNIQUE`. Można też użyć zapisu tabelarycznego, np. `UNIQUE (email)`.

Nie. UNIQUE można stosować do różnych typów danych, np. liczbowych, tekstowych czy dat, jeśli baza danych pozwala je indeksować.

Baza danych odrzuci operację INSERT lub UPDATE i zgłosi błąd naruszenia ograniczenia unikalności. Dzięki temu dane pozostają spójne.

Baza danych odrzuci operację INSERT lub UPDATE i zwróci błąd naruszenia ograniczenia unikalności.

Tak. Można utworzyć ograniczenie UNIQUE dla zestawu kolumn, wtedy unikalna musi być cała kombinacja wartości, a nie każda kolumna osobno.

Pętla do...while najpierw wykonuje blok instrukcji, a dopiero potem sprawdza warunek. Dlatego wykona się co najmniej jeden raz, nawet gdy warunek od początku jest fałszywy.

Zmienna x startuje od wartości 1 i w każdym obiegu jest mnożona przez 3. Kolejne wartości to 3, 9 i 27, a po osiągnięciu 27 warunek x != 27 staje się fałszywy.

Zmienna x zaczyna od 1 i w każdej iteracji jest mnożona przez 3: 1 → 3 → 9 → 27. Po trzeciej iteracji warunek x != 27 jest fałszywy, więc pętla się kończy.

Jest to skrót od x = x * 3. Zmienna x zostaje pomnożona przez 3, a wynik zostaje zapisany ponownie do x.

Instrukcja x *= 3 jest skrótem od x = x * 3. W każdej iteracji trzykrotnie zwiększa wartość zmiennej x.

Instrukcja i++ zwiększa wartość zmiennej i o 1 w każdym obiegu pętli. Może służyć do liczenia liczby wykonanych iteracji.

Nie. Zmienna i jest zwiększana przez i++, ale nie występuje w warunku while. O zakończeniu pętli decyduje wyłącznie wartość zmiennej x.

Pętla kończy się wtedy, gdy wartość zmiennej x jest równa 27. Wtedy warunek x != 27 jest fałszywy.

Warunek x != 27 oznacza: wykonuj pętlę, dopóki x jest różne od 27. Gdy x osiągnie wartość 27, warunek staje się fałszywy.

Warunek x != 27 oznacza „x jest różne od 27”, a x == 27 oznacza „x jest równe 27”. W pętli while wykonywanie trwa tak długo, jak warunek jest prawdziwy.

Końcowa wartość i wyniesie 3, ponieważ instrukcja i++ wykona się raz w każdej z trzech iteracji.

Operator != porównuje wartości po ewentualnej konwersji typów. Operator !== porównuje zarówno wartość, jak i typ danych, więc jest bardziej jednoznaczny.

Znacznik `link` umieszczony zwykle w sekcji `head` pozwala podłączyć zewnętrzny arkusz stylów do dokumentu HTML. Najważniejsze atrybuty to `rel="stylesheet"` oraz `href` ze ścieżką do pliku CSS.

Znacznik `link` służy między innymi do dołączania zewnętrznych zasobów, np. arkusza stylów CSS. Najczęściej umieszcza się go w sekcji `head` dokumentu.

Zapis `../` oznacza przejście o jeden poziom wyżej w strukturze katalogów. Używa się go, gdy plik docelowy znajduje się poza bieżącym folderem.

Odwołanie do zewnętrznego arkusza CSS umieszcza się w sekcji `<head>` dokumentu HTML. Dzięki temu style są ładowane przed wyświetleniem treści strony.

Ścieżka względna jest liczona od położenia aktualnego pliku HTML. Ścieżka zaczynająca się od `/` jest liczona od katalogu głównego witryny.

Odwołanie do zewnętrznego arkusza CSS umieszcza się w sekcji `head` dokumentu HTML. Dzięki temu style mogą zostać załadowane przed wyświetleniem treści strony.

Ścieżka zaczynająca się od `/` jest liczona od katalogu głównego witryny. Ścieżka bez `/` jest liczona względem lokalizacji aktualnego pliku HTML.

Wystarczy podać samą nazwę pliku, np. `href="styl.css"`. Można też użyć zapisu `./styl.css`, gdzie `./` oznacza bieżący katalog.

Folder `www` najczęściej jest katalogiem głównym serwera WWW. Dla przeglądarki jego zawartość jest już początkiem witryny, więc nie podaje się go w adresie URL.

Katalog `www` jest zwykle katalogiem głównym serwera i nie jest widoczny jako część adresu URL. Przeglądarka szuka zasobów względem katalogu głównego witryny, a nie fizycznej nazwy katalogu na serwerze.

Wystarczy podać samą nazwę pliku, np. `<link rel="stylesheet" href="styl.css">`. Nie trzeba używać `../` ani pełnej ścieżki.

Jeśli folder `style` znajduje się w tym samym katalogu co plik HTML, należy użyć ścieżki `style/styl.css`.

Sekcja <head> zawiera informacje techniczne i opisowe o dokumencie, np. tytuł strony, metadane, linki do CSS oraz ustawienia kodowania znaków.

<head> zawiera metadane i ustawienia strony, które zwykle nie są widoczne bezpośrednio dla użytkownika. <body> zawiera właściwą treść strony wyświetlaną w przeglądarce.

Autora strony można zapisać w sekcji <head> za pomocą znacznika <meta>, np. <meta name="author" content="Jan Kowalski">.

Opis strony zapisuje się znacznikiem <meta name="description" content="..."> umieszczonym w sekcji <head>.

Autora można podać jako <meta name="author" content="Imię i nazwisko">. Znacznik ten powinien znajdować się w sekcji <head>.

Meta description opisuje zawartość strony. Może być wykorzystywany przez wyszukiwarki jako krótki opis wyniku wyszukiwania.

Ponieważ <meta> opisuje dokument i należy do metadanych strony. Sekcja <body> jest przeznaczona na treść widoczną dla użytkownika.

Nie. Znacznik <style> służy do umieszczania kodu CSS, czyli stylów wyglądu strony, a nie informacji o autorze, opisie czy słowach kluczowych.

Znacznik <style> służy do umieszczania kodu CSS, czyli reguł wyglądu strony. Nie służy do zapisywania autora, opisu ani słów kluczowych.

Nie. Znacznik <meta> powinien znajdować się w sekcji <head>, ponieważ opisuje dokument, a nie tworzy widocznej treści strony.

Pętla `for` składa się z inicjalizacji, warunku kontynuacji i modyfikacji zmiennej sterującej. Najpierw ustawiana jest wartość początkowa, potem przed każdym obiegiem sprawdzany jest warunek, a po wykonaniu ciała pętli wykonywana jest inkrementacja lub inna modyfikacja.

Zmienna `$i` przyjmuje wartości od 0 do 10 włącznie. To daje kolejno: 0, 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, czyli łącznie 11 wykonań.

Zmienna $i przyjmuje wartości od 0 do 10 włącznie. To daje łącznie 11 wartości: 0, 1, 2, ..., 10.

Warunek `$i < 10` dopuszcza wartości mniejsze od 10, czyli przy starcie od 0 daje 10 wykonań. Warunek `$i <= 10` dopuszcza także wartość 10, więc daje 11 wykonań.

Warunek $i < 10 dopuszcza wartości od 0 do 9, więc pętla wykona się 10 razy. Warunek $i <= 10 dopuszcza także wartość 10, więc pętla wykona się 11 razy.

Pętla może być nieskończona, gdy jej warunek nigdy nie przestaje być spełniony. Przykładem jest brak zmiany zmiennej sterującej albo błędna modyfikacja, np. zmniejszanie `$i`, gdy warunek oczekuje wzrostu.

Pętla nie wykona się, jeśli warunek jest fałszywy już przy pierwszym sprawdzeniu. Na przykład for($i = 0; $i > 10; $i++) nie rozpocznie iteracji.

Instrukcja `$i++` wykonywana jest po zakończeniu jednego obiegu ciała pętli. Dopiero potem ponownie sprawdzany jest warunek kontynuacji.

Pętla może być nieskończona, gdy warunek pozostaje zawsze prawdziwy, np. gdy zmienna kontrolna nie zmienia się w stronę zakończenia. Przykład: for($i = 0; $i <= 10;) bez zwiększania $i.

Trzeba ustalić pierwszą i ostatnią wartość zmiennej sterującej spełniającą warunek. Dla zakresu od 0 do 10 włącznie liczba wartości wynosi `10 - 0 + 1`, czyli 11.

Operator $i++ oznacza postinkrementację, czyli zwiększenie wartości zmiennej $i o 1. W pętli for jest wykonywany po każdej pełnej iteracji.

Polecenie RESTORE DATABASE służy do odtworzenia bazy danych z wcześniej wykonanej kopii zapasowej. Używa się go np. po awarii, uszkodzeniu danych albo przeniesieniu bazy na inny serwer.

BACKUP DATABASE tworzy kopię zapasową bazy danych. RESTORE DATABASE wykonuje operację odwrotną, czyli odzyskuje bazę z pliku kopii zapasowej.

EXPORT DATABASE nie jest standardowym poleceniem T-SQL służącym do odzyskiwania bazy danych. Eksport danych oznacza zwykle zapis danych do zewnętrznego formatu, a nie pełne odtworzenie bazy z backupu.

Nie, UNBACKUP DATABASE nie jest poprawnym poleceniem T-SQL. W SQL Server do odzyskiwania danych z kopii zapasowej używa się RESTORE DATABASE.

Przykład: RESTORE DATABASE NazwaBazy FROM DISK = 'C:\backup\NazwaBazy.bak';. Polecenie wskazuje nazwę odtwarzanej bazy oraz plik kopii zapasowej.

Podstawowy schemat to: RESTORE DATABASE nazwa_bazy FROM DISK = 'ścieżka_do_pliku.bak'. Plik .bak zawiera kopię zapasową utworzoną wcześniej poleceniem BACKUP DATABASE.

Plik .bak jest typowym plikiem kopii zapasowej bazy danych SQL Server. Może zawierać pełną, różnicową lub inną kopię danych potrzebną do odtworzenia bazy.

Przywracanie stosuje się po awarii serwera, przypadkowym usunięciu danych, uszkodzeniu bazy lub podczas migracji na inny serwer. Warunkiem jest posiadanie aktualnej i poprawnej kopii zapasowej.

Przywracanie stosuje się po awarii serwera, uszkodzeniu bazy, przypadkowym usunięciu danych lub przy migracji bazy na inne środowisko. Warunkiem jest posiadanie poprawnej kopii zapasowej.

Obiekt `Date` służy do przechowywania i obsługi daty oraz czasu. Umożliwia odczyt takich informacji jak rok, miesiąc, dzień miesiąca, dzień tygodnia, godzina czy minuta.

`getMonth()` zwraca numer miesiąca w zakresie od `0` do `11`. Styczeń ma numer `0`, a grudzień numer `11`.

Należy użyć konstruktora `new Date()`. Przykład: `const teraz = new Date();`.

`getDay()` zwraca numer dnia tygodnia w zakresie od `0` do `6`. Wartość `0` oznacza niedzielę, a `1` poniedziałek.

Metoda `getMonth()` zwraca numer miesiąca od `0` do `11`. Styczeń ma wartość `0`, a grudzień `11`.

`getDate()` zwraca dzień miesiąca, np. `11`. `getDay()` zwraca dzień tygodnia, np. `1` dla poniedziałku.

Metoda `getDay()` zwraca dzień tygodnia jako liczbę od `0` do `6`. W JavaScript `0` oznacza niedzielę.

Aktualną datę tworzy się przez `new Date()`. Przykład: `const teraz = new Date();`.

`getDate()` zwraca dzień miesiąca, np. `15`. `getDay()` zwraca dzień tygodnia, np. `1` dla poniedziałku.

`concat()` i `pop()` są metodami kojarzonymi głównie z tablicami w JavaScript. Nie są typowymi metodami obiektu `Date`.

`concat()` i `pop()` są metodami kojarzonymi z tablicami, a `concat()` występuje też przy tekstach. Nie są typowymi metodami obiektu `Date`.

`fromCodePoint()` jest metodą statyczną obiektu `String`. Służy do tworzenia tekstu na podstawie punktów kodowych Unicode.

Metodę wywołuje się przez notację kropkową na obiekcie daty, np. `data.getFullYear()` albo `data.getMonth()`.

Operator AND oznacza, że oba warunki muszą być spełnione jednocześnie: procesor ma być Intel i pamięć RAM ma wynosić co najmniej 8 GB. Operator OR zwróciłby także komputery spełniające tylko jeden z tych warunków.

Klauzula WHERE służy do filtrowania rekordów i ograniczania wyniku zapytania tylko do wierszy spełniających określone warunki.

Warunek pamiec >= 8 wybiera rekordy, w których wartość w kolumnie pamiec jest większa lub równa 8. Odpowiada to sformułowaniu „co najmniej 8 GB pamięci RAM”.

AND wymaga spełnienia wszystkich warunków jednocześnie, a OR zwraca rekordy spełniające przynajmniej jeden z warunków.

Klauzula WHERE filtruje rekordy zwracane przez zapytanie. Dzięki niej można wyświetlić tylko te wiersze, które spełniają podane warunki.

Treść mówi o komputerach z procesorem Intel oraz z pamięcią co najmniej 8 GB, więc oba warunki muszą być spełnione jednocześnie.

Zapis SELECT * oznacza wybór wszystkich kolumn z tabeli. FROM komputery wskazuje, że dane mają zostać pobrane z tabeli o nazwie komputery.

Operator >= oznacza „większe lub równe”, więc wybiera komputery mające 8 GB RAM lub więcej.

Warunek pamiec < 8 wybiera komputery z mniej niż 8 GB RAM, czyli niezgodne z treścią zadania. Warunek pamiec >= 8 wybiera komputery z 8 GB RAM lub większą ilością pamięci.

Zwróciłoby wszystkie komputery z procesorem Intel oraz wszystkie komputery mające co najmniej 8 GB RAM, nawet jeśli nie spełniają drugiego warunku.

W SQL wartości tekstowe zapisuje się zwykle w apostrofach, aby odróżnić je od nazw kolumn i słów kluczowych. Dlatego porównanie procesor = 'Intel' sprawdza, czy w kolumnie procesor znajduje się tekst Intel.

Ponieważ polecenie wymaga komputerów mających co najmniej 8 GB RAM, a warunek < 8 wybiera komputery z mniejszą pamięcią.

Zamiast SELECT * należy podać nazwy konkretnych kolumn, np. SELECT model, pamiec FROM komputery WHERE procesor = 'Intel' AND pamiec >= 8. Dzięki temu raport zawiera tylko potrzebne dane.

Nie. SELECT * wybiera wszystkie kolumny, ale można wskazać tylko potrzebne pola, np. nazwa, procesor, pamiec, jeśli raport ma być bardziej czytelny.

Operator `===` sprawdza jednocześnie wartość i typ danych. Zwraca `true` tylko wtedy, gdy oba elementy są takie same pod względem wartości oraz typu.

Operator === porównuje zarówno wartość, jak i typ danych, bez konwersji typów. Operator == może najpierw dokonać niejawnej konwersji, a dopiero potem porównać wartości.

Operator === porównuje zarówno wartość, jak i typ danych. Zwraca true tylko wtedy, gdy oba operandy są identyczne pod względem typu i wartości.

Liczba `5` ma typ `number`, a `'5'` jest tekstem, czyli typem `string`. Operator `===` nie konwertuje typów, więc wynik to `false`.

Lewa strona to liczba, a prawa to napis. Ponieważ === wymaga zgodności także typu danych, wynik porównania jest false.

Lewa strona to liczba, a prawa to napis. Mimo że wyglądają podobnie, mają różne typy danych, więc wynik ścisłego porównania to false.

`==` porównuje wartości i może wykonać automatyczną konwersję typów. `===` porównuje wartość oraz typ bez konwersji.

Metoda document.write() zapisuje tekst lub wynik wyrażenia bezpośrednio do dokumentu HTML. W tym przypadku wyświetli tekstową reprezentację wartości false.

Metoda `document.write()` wypisze tekstową reprezentację wartości logicznej, czyli `false`.

Porównywana jest liczba całkowita 5 oraz łańcuch znaków '5'. To różne typy danych, więc ścisłe porównanie daje false.

Wartość `'5'` zapisana w apostrofach lub cudzysłowie jest tekstem, czyli ma typ `string`, a nie `number`.

Wynik byłby true, ponieważ operator == dopuszcza konwersję typów. Napis '5' zostałby zamieniony na liczbę 5 przed porównaniem.

Wynik ma typ boolean, czyli logiczny. Może przyjąć tylko jedną z dwóch wartości: true albo false.

Operatory porównania zwracają wartość logiczną typu boolean: `true` albo `false`.

Nie. W JavaScript document.write(false) wyświetli słowo false, a document.write(true) wyświetli true.

Wartość boolean jest zamieniana na tekst. Dlatego false zostanie wyświetlone dosłownie jako napis false.