Pytania pomocnicze - INF.03

`visibility: hidden` ukrywa element, ale pozostawia dla niego miejsce na stronie. `display: none` ukrywa element i usuwa go z układu dokumentu.

display: none usuwa element z układu strony, więc nie zajmuje on miejsca. visibility: hidden ukrywa element, ale pozostawia jego miejsce w układzie.

Na obrazku drugi wiersz tabeli jest niewidoczny, ale pozostaje po nim przerwa. To zachowanie odpowiada właściwości `visibility: hidden`.

Ponieważ wiersz ma być niewidoczny, ale tabela nadal ma zachować jego miejsce. Dzięki temu układ odpowiada ilustracji z pustą przestrzenią po drugim wierszu.

Ponieważ wiersz ma być niewidoczny, ale tabela nadal ma zachować jego miejsce i układ. Dzięki temu pozostałe wiersze nie przesuwają się.

Drugi wiersz zostałby całkowicie usunięty z układu tabeli. Trzeci wiersz przesunąłby się do góry, więc nie byłoby pustego miejsca.

Drugi wiersz zostałby całkowicie usunięty z układu. W efekcie trzeci wiersz przesunąłby się w górę i tabela nie wyglądałaby jak na obrazku.

Nie. Właściwość `clear` dotyczy zachowania elementów względem elementów pływających ustawionych za pomocą `float`, a nie ukrywania treści.

Tak, można ukryć cały wiersz tabeli, zachowując jego obszar. To przydatne, gdy układ tabeli ma pozostać bez zmian.

Znacznik `<tr>` reprezentuje wiersz tabeli, a nie komórkę. Wartość `display: table-cell` odpowiada komórkom tabeli, czyli elementom `<td>` lub `<th>`.

clear dotyczy opływania elementów i nie służy do ukrywania wierszy tabeli. display: table-cell zmienia sposób wyświetlania elementu na komórkę, a nie ukrywa go.

Właściwość clear dotyczy opływania elementów względem float, a nie ukrywania wierszy tabeli. Nie wpływa na widoczność elementu tr.

Można nadać wierszowi styl `visibility: hidden`. Wiersz nie będzie widoczny, ale jego wysokość nadal będzie uwzględniona w układzie tabeli.

Na obrazku widać przerwę między pierwszym i trzecim wierszem. Taka pusta przestrzeń oznacza, że element nadal zajmuje miejsce, mimo że nie jest widoczny.

Element tr reprezentuje wiersz tabeli, a nie pojedynczą komórkę. Wartość table-cell jest przeznaczona dla elementów td lub th.

Zapytanie wybiera tylko kolumnę model z tabeli podzespoly. Nie zwraca pozostałych pól, takich jak producent, typ czy cena.

WHERE służy do filtrowania rekordów, czyli wyboru tylko tych wierszy, które spełniają podane warunki.

Klauzula WHERE ogranicza wyniki do rekordów spełniających podane warunki. W tym pytaniu filtruje podzespoły według typu RAM i producenta Kingston.

Bo rekord ma jednocześnie dotyczyć pamięci RAM i producenta Kingston. OR zwróciłby także inne pamięci RAM lub inne produkty Kingston.

AND wymaga spełnienia wszystkich warunków jednocześnie, a OR wystarczy, że spełniony będzie jeden z nich. Dla pamięci RAM firmy Kingston potrzebne jest AND, bo rekord ma być jednocześnie typu RAM i producenta Kingston.

Sortuje wyniki rosnąco według ceny, czyli od najtańszego modelu do najdroższego.

ORDER BY cena ASC sortuje wyniki rosnąco według kolumny cena. Najtańsze rekordy pojawią się jako pierwsze.

Wyniki byłyby posortowane malejąco według ceny, czyli od najdroższego modelu do najtańszego.

ASC oznacza sortowanie rosnące, np. od najmniejszej ceny do największej. DESC oznacza sortowanie malejące, np. od największej ceny do najmniejszej.

Bo w treści zadania podano, że pola model, producent, typ i cena znajdują się w tabeli podzespoly. Zapytanie musi odwoływać się do właściwej tabeli.

Używa operatora OR, więc zwróci wszystkie rekordy typu RAM oraz wszystkie produkty firmy Kingston, nawet jeśli nie są pamięcią RAM. Dodatkowo sortuje malejąco przez DESC, a wymagane jest sortowanie rosnące.

Ponieważ zadanie wymaga wyświetlenia wszystkich modeli, a więc potrzebna jest tylko kolumna model.

Wskazuje tabelę producent, której nie podano w treści zadania, zamiast tabeli podzespoly. Zawiera też błędne sortowanie ORDER BY podzespoly ASC, ponieważ podzespoly to nazwa tabeli, a nie kolumny ceny.

Sformułowanie „w porządku rosnącym” oznacza użycie ASC, czyli sortowania od mniejszej do większej wartości.

Pseudoklasa :hover pozwala zastosować styl do elementu wtedy, gdy użytkownik najedzie na niego kursorem myszy. Często używa się jej do zmiany koloru linków, przycisków lub innych elementów interaktywnych.

Służy do zmiany stylu elementu w momencie, gdy użytkownik najedzie na niego kursorem myszy. Często używa się jej do linków, przycisków i menu.

Należy użyć selektora z pseudoklasą :hover oraz właściwości color, np. a:hover { color: red; }. Właściwość color odpowiada za kolor tekstu.

:hover działa podczas wskazywania elementu kursorem, a :active działa w momencie aktywowania elementu, najczęściej podczas kliknięcia i przytrzymania przycisku myszy.

:visited dotyczy odwiedzonych linków, czyli odnośników, które użytkownik już wcześniej otworzył. :hover dotyczy dowolnego elementu wskazanego kursorem.

Stosuje się ją do stylowania linków, które zostały już odwiedzone przez użytkownika. Działa tylko dla odnośników.

Nie, :coursor nie jest poprawną pseudoklasą CSS. Dodatkowo poprawna angielska pisownia słowa to cursor, ale cursor jest właściwością CSS, a nie pseudoklasą.

Nie. Można jej używać dla różnych elementów HTML, np. `div`, `p`, `button`, `img` czy `li`.

Do zmiany wyglądu kursora służy właściwość cursor, np. cursor: pointer;. Nie należy jej mylić z pseudoklasą :hover.

Najpierw podaje się selektor elementu, a potem pseudoklasę, np. `a:hover` albo `button:active`.

Format animacji przechowuje dane potrzebne do wyświetlania ruchu, np. klatki lub obiekty zmieniające się w czasie. Format archiwum, taki jak ACE, służy do pakowania plików i sam nie opisuje animacji.

ACE to format archiwizacji i kompresji danych, a nie format graficzny lub multimedialny. Służy do pakowania plików, nie do zapisu obrazu czy animacji.

GIF może zawierać wiele klatek obrazu odtwarzanych kolejno. Dzięki temu pozwala zapisać prostą animację, choć z ograniczoną liczbą kolorów.

Trzeba sprawdzić, czy format obsługuje wiele klatek, oś czasu albo zmiany obiektów w czasie. Formaty graficzne i multimedialne mogą to umożliwiać, archiwa zwykle nie.

ACE jest formatem archiwum, a nie formatem graficznym ani multimedialnym. Może przechowywać pliki, ale sam nie umożliwia zapisu animacji.

GIF zapisuje animację jako grafikę rastrową, czyli z pikseli. SVG jest formatem wektorowym, więc elementy można skalować bez utraty jakości i animować ich właściwości.

Animacje mogą być zapisane lub tworzone z użyciem formatów GIF, SWF oraz SVG. Każdy z nich obsługuje ruch w inny sposób.

Pozwalał tworzyć animacje, dźwięk i interaktywne elementy stron, np. gry i reklamy. Jego popularność spadła po wycofaniu technologii Flash.

GIF jest rastrowy i zwykle zapisuje animację jako sekwencję klatek. SVG jest wektorowy i może animować obiekty, kształty oraz ich właściwości.

Grafika rastrowa opiera się na pikselach, a wektorowa na kształtach i obiektach. W praktyce wpływa to na jakość skalowania, rozmiar pliku i sposób tworzenia animacji.

SWF był związany z technologią Flash, która została wycofana z przeglądarek. Zastąpiły ją rozwiązania oparte na HTML5, CSS, JavaScript i SVG.

Najczęściej są to HTML5, CSS i JavaScript oraz animacje SVG. Działają bez dodatkowych wtyczek i są wspierane przez nowoczesne przeglądarki.

Tak, archiwum ACE może zawierać np. plik GIF lub SWF. Nie oznacza to jednak, że sam format ACE jest formatem animacji.

CMS służy do zarządzania treścią strony internetowej, np. dodawania artykułów, podstron, zdjęć i menu bez ręcznego edytowania kodu strony.

CMS to system zarządzania treścią strony internetowej. Umożliwia dodawanie i edytowanie treści bez konieczności ręcznego tworzenia każdej podstrony w kodzie.

CMS (Content Management System) to system zarządzania treścią, który pozwala tworzyć, edytować i publikować zawartość strony bez konieczności ręcznego pisania kodu.

Popularne systemy CMS to WordPress, Joomla! i Drupal. Wszystkie umożliwiają tworzenie oraz administrację stronami internetowymi.

Typowy CMS ma panel administracyjny, umożliwia publikację treści, zarządzanie użytkownikami, menu, modułami i często szablonami graficznymi.

Są to gotowe platformy do zarządzania treścią strony internetowej. Umożliwiają dodawanie artykułów, stron, użytkowników, motywów i rozszerzeń z poziomu panelu administracyjnego.

Adobe Flash był technologią do tworzenia animacji i interaktywnych elementów multimedialnych. Nie służył do zarządzania treścią strony internetowej.

Są to platformy stworzone do zarządzania zawartością serwisu WWW. Pozwalają tworzyć i aktualizować strony, wpisy oraz strukturę witryny z poziomu panelu.

Statyczna strona HTML wymaga ręcznej edycji plików kodu. CMS udostępnia panel administracyjny, w którym treści można zmieniać wygodnie przez przeglądarkę.

CMS służy do zarządzania zawartością strony i zwykle ma panel administracyjny. Technologia multimedialna lub programistyczna służy do tworzenia elementów strony, ale sama nie zarządza treścią.

Z CMS-a korzystają administratorzy stron, redaktorzy, właściciele firm, blogerzy i osoby, które chcą aktualizować stronę bez znajomości programowania.

Najczęściej do animacji, reklam, gier przeglądarkowych i interaktywnych prezentacji. Nie służył do prowadzenia serwisu w modelu CMS.

Do typowych funkcji należą: edycja treści, zarządzanie użytkownikami, publikacja stron i wpisów, instalacja motywów oraz rozszerzeń, a także organizacja menu i mediów.

Typowe cechy CMS to panel administracyjny, edycja treści, zarządzanie użytkownikami, szablony graficzne, wtyczki oraz często współpraca z bazą danych.

W CMS-ie można zwykle edytować teksty, zdjęcia, menu, wpisy blogowe, podstrony, kategorie, komentarze oraz ustawienia wyglądu strony.

Technologia webowa to np. HTML, CSS, JavaScript czy Flash — służy do tworzenia elementów strony. CMS to gotowy system do publikacji i zarządzania treścią.

Na egzaminie często sprawdza się rozpoznawanie narzędzi i technologii stosowanych przy tworzeniu stron. Warto umieć odróżnić CMS od języka programowania, frameworka czy technologii multimedialnej.

Flash służył głównie do tworzenia animacji, banerów reklamowych, gier przeglądarkowych i odtwarzaczy multimedialnych na stronach internetowych.

Funkcje Flasha przejęły głównie HTML5, CSS i JavaScript. Są bezpieczniejsze, wydajniejsze i wspierane przez nowoczesne przeglądarki.

Została wyparta przez HTML5, CSS i JavaScript z powodu problemów z bezpieczeństwem, wydajnością oraz brakiem wsparcia na wielu urządzeniach mobilnych.

Funkcja `mysqli_close()` zamyka połączenie z bazą danych MySQL utworzone za pomocą `mysqli_connect()`. Jest stosowana po zakończeniu pracy z bazą.

Do utworzenia połączenia używa się funkcji `mysqli_connect()`. Zwraca ona uchwyt połączenia, który później można przekazywać do zapytań i do `mysqli_close()`.

mysqli_close() zamyka połączenie z bazą danych, a exit i die kończą wykonywanie całego skryptu. Nie są one funkcjami do obsługi połączenia z MySQL.

Ponieważ kończą działanie skryptu PHP, ale nie są funkcjami przeznaczonymi konkretnie do zamykania połączenia z bazą danych.

`mysqli_close()` zamyka połączenie z bazą danych, natomiast `exit` kończy wykonywanie całego skryptu PHP. Nie są to funkcje o tym samym przeznaczeniu.

Tak, zwykle PHP zamyka połączenie automatycznie po zakończeniu działania skryptu. Mimo to jawne użycie mysqli_close() jest uznawane za dobrą praktykę.

Na końcu pracy z bazą, po wykonaniu wszystkich zapytań i operacji na danych.

`die` przerywa działanie skryptu i często wyświetla komunikat błędu. `mysqli_close()` służy konkretnie do zamknięcia połączenia z bazą MySQL.

Warto to zrobić, gdy skrypt jest dłuższy, korzysta z wielu zasobów albo połączenie nie będzie już dalej potrzebne. Poprawia to czytelność i porządek w kodzie.

Pozwala zwolnić zasoby i zachować porządek w kodzie. Jest też traktowane jako dobra praktyka programistyczna.

Nie, `mysql_exit` nie jest poprawną funkcją PHP. Poprawna funkcja dla rozszerzenia mysqli to `mysqli_close()`.

Najpierw nawiązuje się połączenie, potem wykonuje zapytania i ewentualnie odczytuje wyniki, a na końcu zamyka połączenie funkcją mysqli_close().

mysqli_connect() otwiera połączenie z bazą MySQL, a mysqli_close() to połączenie zamyka.

Najczęściej wywołuje się ją na końcu skryptu, po wykonaniu wszystkich zapytań SQL i zakończeniu korzystania z bazy danych.

Ponieważ taka standardowa funkcja PHP do zamykania połączenia MySQL nie istnieje. Poprawna funkcja w rozszerzeniu mysqli to mysqli_close().

Nie zawsze, bo po zakończeniu skryptu zasoby są zwykle zwalniane automatycznie. Mimo to ręczne użycie mysqli_close() jest poprawne i pożądane.

Bez połączenia aplikacja nie ma dostępu do serwera bazy danych, więc nie może wybrać bazy ani wykonać zapytania SQL.

Serwer baz danych może obsługiwać wiele baz. Aplikacja musi wskazać, z którą konkretnie bazą chce pracować.

Aplikacja odbiera wynik zapytania, przetwarza go po stronie serwera i może wygenerować na jego podstawie kod HTML widoczny w przeglądarce.

Zamknięcie połączenia zwalnia zasoby serwera i ogranicza ryzyko przeciążenia aplikacji przy wielu użytkownikach.

Nie. Zapytanie SQL wykonuje aplikacja po stronie serwera, a przeglądarka otrzymuje zwykle gotowy wynik w postaci HTML, JSON lub innej odpowiedzi.

Najczęściej potrzebne są: adres serwera, nazwa użytkownika, hasło oraz nazwa bazy danych. Czasem podaje się także port.

Do pobierania danych służy instrukcja SELECT. Może ona zwracać całe tabele lub tylko rekordy spełniające określone warunki.

Oznacza automatyczne nadawanie kolejnych wartości liczbowych przy dodawaniu rekordów. Najczęściej używa się go dla kolumny identyfikatora, np. `id`.

Ponieważ MySQL sam wygeneruje dla niej wartość. Użytkownik podaje tylko dane dla pozostałych kolumn, np. imię i nazwisko.

Nie. Mimo że kolumna została pominięta, MySQL przypisze jej kolejną liczbę, a nie `NULL`.

Można zapisać: `INSERT INTO pracownicy (imie, nazwisko) VALUES ('Anna', 'Nowak');`. Kolumna `id` zostanie uzupełniona automatycznie.

Klucz główny musi jednoznacznie identyfikować rekord. `AUTO_INCREMENT` ułatwia to, ponieważ automatycznie nadaje unikalne wartości liczbowe.

Błąd może wystąpić, gdy liczba kolumn podanych po nazwie tabeli nie zgadza się z liczbą wartości w `VALUES`. W pokazanym zapytaniu są dwie kolumny i dwie wartości, więc liczba pól jest poprawna.

Tak, można, jeśli wartość nie narusza ograniczeń, np. unikalności klucza głównego. Jednak zwykle pozostawia się jej generowanie bazie danych.

Polecenie `ALTER TABLE` służy do zmiany struktury istniejącej tabeli, np. dodania, usunięcia lub modyfikacji kolumny.

Oznacza dodanie nowej kolumny o nazwie `kod`, której typem danych jest `TEXT`.

Nie zmienia bezpośrednio istniejących rekordów, lecz zmienia strukturę tabeli. Po dodaniu kolumny istniejące wiersze zwykle otrzymują w niej wartość `NULL`, jeśli nie określono inaczej.

Dodanie kolumny rozszerza strukturę tabeli o nowe pole. Zmiana nazwy tabeli dotyczy nazwy całej tabeli i wykonuje się ją inną składnią, np. `RENAME TABLE` w MySQL.

Typu `TEXT` używa się do przechowywania dłuższych napisów, takich jak opisy, komentarze, treści artykułów lub wiadomości.

Standardowo nazwy zapisuje się bez cudzysłowów, np. `ALTER TABLE miasta ADD kod TEXT;`. W niektórych systemach można używać znaków cytowania identyfikatorów, np. backticków w MySQL: `miasta`.

Kolumny wymienione po SELECT określają, jakie dane zostaną wyświetlone w wyniku zapytania. W przykładzie `SELECT metraz, cena` oznacza wyświetlenie tylko kolumn `metraz` i `cena`.

Klauzula FROM wskazuje tabelę, z której pobierane są dane. W tym przypadku dane są pobierane z tabeli `mieszkania`.

Warunek wybiera tylko te rekordy, w których wartość kolumny `ile_pokoi` jest większa niż 3. Oznacza to mieszkania mające 4 pokoje lub więcej.

Operator `>` oznacza „większe niż”, więc nie obejmuje wartości równej podanej liczbie. Operator `>=` oznacza „większe lub równe”, więc obejmuje także wartość graniczną.

Ponieważ zapytanie nie używa `SELECT *`, tylko wskazuje konkretne kolumny: `metraz` i `cena`. Wynik nie zawiera więc adresu, standardu, statusu ani innych kolumn.

Należałoby użyć gwiazdki: `SELECT * FROM mieszkania WHERE ile_pokoi > 3;`. Gwiazdka oznacza pobranie wszystkich kolumn z pasujących rekordów.

Trzeba użyć operatora `>=`: `SELECT metraz, cena FROM mieszkania WHERE ile_pokoi >= 3;`. Wtedy wynik obejmie mieszkania z 3 pokojami oraz większą liczbą pokoi.