Pytania pomocnicze - INF.03

Replikacja bazy danych to kopiowanie i synchronizowanie danych między serwerami bazodanowymi. Umożliwia zwiększenie dostępności danych, wydajności odczytu lub bezpieczeństwa systemu.

W modelu centralnego wydawcy jeden centralny serwer wysyła dane do wielu innych serwerów. Strzałki na schemacie zwykle wychodzą z jednego punktu i prowadzą do wielu subskrybentów.

Subskrybent to serwer, który odbiera dane publikowane przez wydawcę. Może przechowywać kopię danych do odczytu, raportowania lub dalszego przetwarzania.

Wydawca udostępnia dane przeznaczone do replikacji, a dystrybutor pośredniczy w ich przekazywaniu do subskrybentów. W prostych schematach role te mogą być przedstawiane razem lub mylone wizualnie.

W modelu centralnego wydawcy jeden serwer rozsyła dane do wielu odbiorców. W modelu centralnego subskrybenta wiele serwerów przesyła dane do jednego centralnego odbiorcy.

Stosuje się go, gdy jedna główna baza danych ma zasilać wiele kopii danych, np. dla oddziałów firmy, serwerów raportowych lub systemów odczytowych.

Głównym ryzykiem jest zależność od centralnego źródła danych. Awaria wydawcy może utrudnić aktualizację danych u wszystkich subskrybentów.

SELECT * oznacza pobranie wszystkich kolumn z tabeli wskazanej w klauzuli FROM. W tym pytaniu pobierane są wszystkie kolumny z tabeli uczniowie.

WHERE filtruje rekordy według podanego warunku. Warunek srednia > 5 powoduje, że zwróceni zostaną tylko uczniowie ze średnią większą niż 5.

ORDER BY ustala kolejność rekordów w wyniku zapytania. Można sortować według jednej lub wielu kolumn.

DESC oznacza sortowanie malejące. Wyniki zostaną uporządkowane od największej do najmniejszej wartości w kolumnie klasa.

ASC sortuje rosnąco, czyli od najmniejszej do największej wartości. DESC sortuje malejąco, czyli od największej do najmniejszej wartości.

Wyniki są sortowane według kolumny klasa, ponieważ ta kolumna została podana po ORDER BY. Kolumna srednia służy tu tylko do filtrowania rekordów.

Polecenie `ALTER TABLE` służy do zmiany struktury istniejącej tabeli, np. dodania, usunięcia lub modyfikacji kolumny. Należy do instrukcji DDL.

Oznacza kolumnę tekstową o zmiennej długości, która może przechować maksymalnie 30 znaków.

`MODIFY COLUMN` zmienia definicję kolumny, czyli strukturę tabeli. `UPDATE` zmienia dane zapisane w rekordach, a nie typ ani długość kolumny.

`VARCHAR` przechowuje tekst zmiennej długości, a `CHAR` tekst stałej długości. Dla imion, nazwisk i podobnych danych zwykle stosuje się `VARCHAR`.

Tak. Jeśli w kolumnie istnieją już dane dłuższe niż nowy limit, system bazy danych może zgłosić błąd albo obciąć dane, zależnie od konfiguracji i DBMS.

Typowa składnia to `ALTER TABLE nazwa_tabeli MODIFY COLUMN nazwa_kolumny nowy_typ;`, np. `ALTER TABLE klienci MODIFY COLUMN imie VARCHAR(30);`.

Operator `%` zwraca resztę z dzielenia całkowitego. Na przykład `7 % 2` daje `1`, a `8 % 2` daje `0`.

Liczba parzysta dzieli się przez 2 bez reszty. Jeśli reszta z dzielenia przez 2 wynosi 0, liczba jest parzysta.

Wynik dzielenia to iloraz, np. `8 / 2 = 4`. Reszta z dzielenia to to, co zostaje po dzieleniu całkowitym, np. `8 % 2 = 0`.

Zostanie wykonana tylko wtedy, gdy warunek w instrukcji `if` będzie prawdziwy. W tym przypadku stanie się tak dla liczb parzystych.

`==` służy do porównywania wartości, natomiast `=` służy do przypisania wartości do zmiennej. Pomylenie ich w warunku może prowadzić do błędów logicznych.

`==` porównuje wartości z możliwą konwersją typów. `===` porównuje zarówno wartość, jak i typ danych.

Można użyć warunku `$liczba % 2 != 0`. Oznacza on, że reszta z dzielenia przez 2 nie jest równa 0.

Tworzy nowy element HTML jako obiekt DOM. Samo jej użycie nie powoduje jeszcze wyświetlenia elementu na stronie.

Dodaje wskazany element jako ostatnie dziecko elementu nadrzędnego. Na przykład `document.body.appendChild(akapit)` dodaje akapit na końcu treści strony.

Ponieważ element jest dodawany do `document.body` metodą `appendChild()`. Ta metoda umieszcza nowy element na końcu listy dzieci elementu nadrzędnego.

Nie. Ta instrukcja tylko tworzy element w pamięci. Aby pojawił się na stronie, trzeba go dodać do DOM, np. metodą `appendChild()`.

Można użyć właściwości `textContent`, np. `akapit.textContent = "Treść akapitu";`. Dopiero potem można dodać element do strony.

`appendChild()` modyfikuje strukturę strony, dodając element do DOM. `alert()` wyświetla okno dialogowe z komunikatem.

Oznacza, że zapytanie SQL nie zostało poprawnie wykonane. W takim przypadku należy obsłużyć błąd, np. wyświetlić komunikat o problemie z przetwarzaniem zapytania.

Operator `!` oznacza negację, więc warunek sprawdza, czy zmienna `$x` ma wartość fałszywą. Dla `mysql_query()` taka wartość oznacza błąd wykonania zapytania.

W kodzie znajduje się zapytanie `SELECT * FROM mieszkanci`, które próbuje pobrać wszystkie kolumny i wszystkie rekordy z tabeli `mieszkanci`.

Nie. Złe hasło dotyczyłoby zwykle etapu nawiązywania połączenia z bazą danych, a nie samego wykonania zapytania przez `mysql_query()`.

Błąd połączenia oznacza, że aplikacja nie połączyła się z serwerem bazy danych. Błąd zapytania oznacza, że połączenie może istnieć, ale konkretna instrukcja SQL nie została wykonana poprawnie.

Należy do starego rozszerzenia `mysql`, które jest przestarzałe i usunięte w nowszych wersjach PHP. Zamiast niego stosuje się `mysqli` lub `PDO`.

SQL jest językiem zapytań do baz danych, a nie klasycznym językiem programowania strukturalnego. Służy głównie do określania, jakie dane mają zostać pobrane lub zmienione.

SQL oznacza Structured Query Language, czyli strukturalny język zapytań. Nazwa nie oznacza jednak, że SQL jest językiem programowania strukturalnego.

W języku deklaratywnym opisuje się oczekiwany rezultat, np. jakie dane pobrać. W języku imperatywnym opisuje się krok po kroku sposób wykonania zadania.

JavaScript jest często wykonywany przez interpreter w przeglądarce lub środowisku uruchomieniowym. Służy m.in. do obsługi interakcji na stronie internetowej.

Tak. C++ obsługuje programowanie obiektowe, m.in. klasy, obiekty, dziedziczenie, hermetyzację i polimorfizm.

PHP jest językiem działającym głównie po stronie serwera. Umożliwia generowanie dynamicznych stron, obsługę formularzy, sesji oraz komunikację z bazą danych.

Język po stronie klienta, np. JavaScript, działa w przeglądarce użytkownika. Język po stronie serwera, np. PHP, wykonuje się na serwerze i generuje odpowiedź wysyłaną do przeglądarki.

Najważniejsze są DML, np. SELECT, INSERT, UPDATE, DELETE, oraz DDL, np. CREATE TABLE, ALTER TABLE, DROP TABLE. Warto znać ich zastosowanie i podstawową składnię.

Ustawia początkową, domyślną wartość widoczną w polu po załadowaniu strony. Użytkownik może ją zmienić, jeśli pole nie jest tylko do odczytu.

`value` określa wartość pola, a `name` określa nazwę tego pola podczas przesyłania formularza. Do serwera trafia zwykle para `name=value`.

Do ograniczenia liczby znaków służy atrybut `maxlength`, a nie `value`.

Pole tylko do odczytu ustawia atrybut `readonly`. Atrybut `value` może jedynie podać wartość, która będzie w takim polu wyświetlana.

W XHTML wartość atrybutu należy ująć w cudzysłów, np. `<input type="text" name="login" value="admin" />`.

Dla `<input type="submit">` atrybut `value` określa napis widoczny na przycisku, np. `value="Wyślij"`.

Porównuje je leksykograficznie, znak po znaku od lewej strony. Decyduje pierwszy znak, który różni się w obu napisach.

Pierwszy znak napisu 'def' to 'd', a pierwszy znak napisu 'abc' to 'a'. Ponieważ 'd' występuje dalej niż 'a', wynik porównania to true.

JavaScript porównuje najpierw pierwsze znaki. Litera 'a' jest mniejsza od 'c', więc całe porównanie zwraca false.

Nie. Najpierw porównywane są znaki od lewej strony. Długość ma znaczenie głównie wtedy, gdy początkowe znaki są takie same, np. 'abc' > 'ab'.

Tak. JavaScript porównuje znaki według ich kodów Unicode, więc wielkie i małe litery mają różne wartości.

Można przed porównaniem sprowadzić oba napisy do tej samej wielkości liter, np. używając metod `toLowerCase()` lub `toUpperCase()`.

Służy do ustawienia obrazka jako punktora listy. Obrazek pojawia się przy elementach listy zamiast standardowego znaku, np. kropki.

Nie. Do ustawiania tła służy właściwość `background-image`, a `list-style-image` dotyczy punktora listy.

Dotyczy listy nienumerowanej `<ul>` oraz jej elementów `<li>`. Punktor przy każdym elemencie listy może zostać zastąpiony obrazkiem.

`list-style-image` ustawia grafikę jako punktor, natomiast `list-style-type` określa standardowy typ punktora, np. `disc`, `circle` lub `square`.

Wskazuje ścieżkę do pliku graficznego używanego przez daną właściwość CSS. W tym przypadku plik `rys.gif` zostanie użyty jako obrazek punktora listy.

Można użyć właściwości `list-style-type: square;`. Nie wymaga to podawania pliku graficznego.