Pytania pomocnicze - INF.03

Właściwość `background-attachment` określa, czy tło elementu przewija się razem z treścią, czy pozostaje nieruchome względem okna przeglądarki.

Wartość `scroll` oznacza, że tło przewija się razem z zawartością strony lub elementu. Jest to domyślne zachowanie tła.

`scroll` powoduje przewijanie tła razem z treścią, natomiast `fixed` sprawia, że tło pozostaje nieruchome względem okna przeglądarki.

Za powtarzanie grafiki tła odpowiada właściwość `background-repeat`, np. `repeat`, `no-repeat`, `repeat-x` lub `repeat-y`.

Położenie grafiki tła ustawia właściwość `background-position`, np. `right top`, `center` albo `20px 10px`.

Należy użyć deklaracji `background-attachment: fixed;`. Dzięki temu tło pozostaje w miejscu, a przewija się tylko zawartość strony.

Oznacza wybór pierwszej wyświetlanej linii każdego elementu `<p>`. Styl zostanie zastosowany osobno do każdego paragrafu.

Nie. `::first-line` nie wybiera pierwszego elementu, tylko pierwszą linię tekstu we wszystkich elementach pasujących do selektora.

Oznacza ustawienie rozmiaru czcionki na 150% wartości bazowej, czyli zwykle 1,5 razy większej niż normalny rozmiar tekstu.

Od układu strony, szerokości elementu, rozmiaru i rodzaju czcionki oraz szerokości okna przeglądarki. Dlatego pierwsza linia może się zmieniać przy zmianie rozmiaru okna.

Zwykły selektor wybiera cały element HTML, np. cały paragraf. Pseudoelement wybiera określoną część elementu, np. pierwszą linię lub pierwszą literę.

Do stylowania pierwszej litery służy pseudoelement `::first-letter`, np. `p::first-letter { font-size: 200%; }`.

Kod jest uruchamiany na serwerze WWW przed wysłaniem odpowiedzi do przeglądarki. Klient otrzymuje już wynik działania skryptu, np. wygenerowany HTML.

PHP jest przetwarzany na serwerze, więc do przeglądarki trafia tylko rezultat jego działania. W źródle strony widoczny jest np. HTML, ale nie instrukcje PHP.

PHP działa zwykle po stronie serwera i generuje odpowiedź dla klienta. JavaScript działa najczęściej po stronie klienta, czyli w przeglądarce użytkownika.

PHP służy m.in. do obsługi formularzy, sesji, logowania użytkowników, generowania dynamicznych stron oraz komunikacji z bazą danych.

Plik PHP musi zostać przetworzony przez interpreter PHP uruchomiony po stronie serwera. Bez takiego środowiska przeglądarka nie wykona kodu PHP jak zwykłego HTML.

Przeglądarka otrzymuje wynik działania skryptu, najczęściej kod HTML, ewentualnie także CSS, JavaScript lub dane w formacie JSON.

Kompresja bezstratna zachowuje wszystkie dane audio i pozwala odtworzyć oryginał bez zmian. Kompresja stratna usuwa część informacji, aby mocniej zmniejszyć rozmiar pliku.

FLAC to skrót od Free Lossless Audio Codec. Jest formatem przeznaczonym do bezstratnej kompresji dźwięku.

MP3 stosuje kompresję stratną, czyli usuwa część danych dźwiękowych. Dzięki temu pliki są małe, ale nie są identyczne z oryginałem.

Nie. AAC, podobnie jak MP3, jest popularnym formatem kompresji stratnej używanym m.in. w streamingu i multimediach internetowych.

FLAC nie usuwa informacji z nagrania, więc nie może zmniejszyć pliku tak mocno jak formaty stratne. W zamian zachowuje pełną jakość dźwięku.

FLAC stosuje się do archiwizacji muzyki, przechowywania nagrań wysokiej jakości oraz wszędzie tam, gdzie ważne jest zachowanie oryginalnej jakości dźwięku.

Selektor `h2` wskazuje wszystkie elementy `<h2>` w dokumencie HTML. Styl zostanie zastosowany tylko do nagłówków drugiego poziomu.

Właściwość `background-color` ustawia kolor tła elementu. Nie zmienia koloru tekstu.

Do zmiany koloru tekstu służy właściwość `color`, np. `h2 { color: green; }`.

Należy zastosować styl do elementu `body`, np. `body { background-color: green; }`.

Pierwszy zapis ustawia zielone tło nagłówków `<h2>`. Drugi zapis ustawia zielony kolor tekstu tych nagłówków.

Reguła CSS składa się z selektora oraz bloku deklaracji. Deklaracja zawiera właściwość i wartość, np. `background-color: green;`.

Najczęściej jako tekst pogrubiony. Dlatego wizualnie przypomina on tekst umieszczony w znaczniku <b>.

<strong> oznacza tekst ważny semantycznie, a <b> tylko tekst wyróżniony wizualnie. W przeglądarce oba mogą wyglądać tak samo, ale mają inne znaczenie.

<h1> tworzy nagłówek najwyższego poziomu. Jest zwykle większy i traktowany jako tytuł sekcji, a nie zwykłe pogrubienie tekstu.

<sub> zapisuje tekst jako indeks dolny, np. w zapisie chemicznym H₂O. Nie służy do pogrubiania tekstu.

Tak. Domyślne pogrubienie można zmienić stylem CSS, np. ustawiając inną wartość właściwości font-weight.

<strong> stosuje się, gdy tekst jest ważny znaczeniowo. CSS stosuje się wtedy, gdy chodzi wyłącznie o wygląd, np. pogrubienie bez zmiany znaczenia treści.

Grafika wektorowa jest opisana matematycznie za pomocą punktów, linii, krzywych i figur, a nie stałej siatki pikseli. Dzięki temu można ją skalować bez utraty jakości.

Grafika rastrowa składa się z pikseli i przy powiększaniu może tracić ostrość. Grafika wektorowa składa się z obiektów opisanych matematycznie i zachowuje jakość przy zmianie rozmiaru.

Grafikę wektorową stosuje się głównie do logo, ikon, ilustracji, schematów, znaków i projektów przeznaczonych do druku w różnych rozmiarach.

Tak. Obiekty wektorowe, takie jak linie, krzywe, kształty i kolory, można zwykle modyfikować w programach graficznych, np. Inkscape, Adobe Illustrator lub CorelDRAW.

Tak. Proces ten nazywa się rasteryzacją i polega na zamianie obiektów wektorowych na piksele, np. podczas eksportu do PNG lub JPEG.

Popularne formaty grafiki wektorowej to SVG, AI, EPS, CDR i PDF, choć PDF może zawierać także elementy rastrowe.

Logo musi często występować w różnych rozmiarach, np. na stronie internetowej, wizytówce i banerze. Grafika wektorowa pozwala powiększać i zmniejszać projekt bez utraty jakości.

Właściwość `background-color` ustawia kolor tła elementu HTML. Nie zmienia koloru tekstu, tylko obszar znajdujący się za zawartością elementu.

Ponieważ kolor pomarańczowy został ustawiony w atrybucie `style` bezpośrednio w elemencie `h3`. Styl inline ma wyższy priorytet niż reguła zapisana w sekcji `<style>`.

Kolor tekstu ustawia się właściwością `color`, natomiast kolor tła właściwością `background-color`. W tym pytaniu użyto `background-color`, więc zmienia się tło.

Styl inline to deklaracja CSS zapisana bezpośrednio w elemencie HTML w atrybucie `style`. Przykład: `<h3 style='background-color: orange;'>`.

To styl wewnętrzny dokumentu HTML umieszczony między znacznikami `<style>...</style>`. Może dotyczyć wielu elementów, np. wszystkich nagłówków `h3`.

Trzeba sprawdzić priorytet reguł: ważność, specyficzność, miejsce zapisu i kolejność. Ostatecznie przeglądarka zastosuje tylko jedną wartość danej właściwości dla elementu.

Służy do formatowania pierwszej litery tekstu w wybranym elemencie, np. w akapicie. Nie wymaga dodawania dodatkowych znaczników w HTML.

`p::first-letter` wybiera pierwszą literę akapitu. `p.first-letter` wybiera akapit, który ma klasę `first-letter`.

Podwójny dwukropek `::` jest współczesnym zapisem pseudoelementów w CSS. Odróżnia je od pseudoklas, które zapisuje się pojedynczym dwukropkiem.

Należy użyć selektora `p::first-letter` i nadać mu np. większy `font-size`, inną `color` lub `font-weight`.

Nie. Pseudoelement działa na podstawie struktury tekstu w elemencie, więc nie trzeba dopisywać klasy ani dodatkowego znacznika.

Selektor klasy wybiera elementy oznaczone atrybutem `class`. Pseudoelement wybiera określoną część elementu, np. pierwszą literę lub pierwszą linię.

Najczęściej pojawiają się określenia: różne środowiska, konfiguracje, architektury serwera, przeglądarki, systemy operacyjne lub wersje oprogramowania. To wskazuje na sprawdzanie zgodności działania aplikacji w wielu warunkach.

Testy funkcjonalności sprawdzają, czy aplikacja wykonuje wymagane zadania, np. czy formularz zapisuje dane. Testy kompatybilności sprawdzają, czy te zadania działają poprawnie w różnych środowiskach.

Testy bezpieczeństwa wykrywają podatności, np. możliwość ataku SQL injection lub przejęcia sesji. Testy kompatybilności dotyczą zgodności działania aplikacji z różnymi konfiguracjami sprzętu i oprogramowania.

Testy użyteczności oceniają wygodę korzystania z aplikacji przez użytkownika. Testy kompatybilności koncentrują się na tym, czy aplikacja działa poprawnie w różnych środowiskach technicznych.

Warto sprawdzić różne przeglądarki, systemy operacyjne, wersje PHP lub innego języka, serwery WWW, bazy danych oraz typy urządzeń. Dzięki temu można wykryć problemy zależne od konkretnej konfiguracji.

Aplikacja może działać poprawnie u programisty, ale błędnie na serwerze produkcyjnym lub u części użytkowników. Testy kompatybilności zmniejszają ryzyko takich problemów po publikacji systemu.

Przykładem jest funkcja działająca w jednej wersji PHP, ale powodująca błąd w starszej wersji środowiska. Innym przykładem jest niepoprawne wyświetlanie strony w jednej z popularnych przeglądarek.