Pytania pomocnicze - INF.03

Jeżeli zmienna początkowo ma wartość 1, a następnie w pętli jest wielokrotnie mnożona przez tę samą liczbę, to najczęściej obliczana jest potęga.

Jest to skrócony zapis instrukcji `wynik = wynik * a`. Oznacza pomnożenie aktualnej wartości zmiennej `wynik` przez `a`.

Pętla wykona się `n` razy, jeśli `n` jest dodatnią liczbą całkowitą. Licznik przyjmie wartości od `0` do `n - 1`.

Ponieważ 1 jest elementem neutralnym mnożenia. Gdyby początkowo było 0, każde dalsze mnożenie dawałoby 0.

Zwracanie wyniku przez `return` przekazuje wartość poza funkcję. Wyświetlanie, np. przez `alert()` lub `console.log()`, pokazuje wartość użytkownikowi lub programiście.

Funkcja wykona mnożenie `3 * 3 * 3 * 3`, więc zwróci `81`.

Taki opis dotyczyłby silni, czyli mnożenia kolejnych liczb, np. `1 * 2 * 3 * ... * a`. W podanym kodzie mnożona jest stale ta sama wartość `a`.

Pętla `while` wykonuje blok kodu tak długo, jak jej warunek jest prawdziwy. Warunek sprawdzany jest przed każdą iteracją.

Wartość `1` sprawia, że warunek `$liczba != 0` jest na początku prawdziwy. Dzięki temu pętla wykona się co najmniej raz.

Operator `!=` oznacza „różne od”. Warunek `$liczba != 0` jest prawdziwy, gdy zmienna `$liczba` nie ma wartości `0`.

Funkcja `rand(0, 100)` może zwrócić każdą liczbę całkowitą od `0` do `100` włącznie.

Tak. Najpierw następuje losowanie i `echo`, a dopiero potem przy kolejnej próbie wykonania pętli sprawdzany jest warunek.

Pętla zakończy się wtedy, gdy funkcja `rand(0, 100)` wylosuje wartość `0`. Po wyświetleniu tej wartości warunek pętli stanie się fałszywy.

Trwałość oznacza, że po zatwierdzeniu transakcji jej wyniki są zapisane na stałe i nie powinny zniknąć mimo awarii, restartu systemu czy innych późniejszych zdarzeń.

Atomowość oznacza, że transakcja wykonuje się w całości albo wcale. Trwałość dotyczy tego, że zatwierdzone zmiany pozostają zapisane po zakończeniu transakcji.

Do zatwierdzenia zmian służy polecenie COMMIT. Po jego wykonaniu zmiany powinny być trwałe.

ROLLBACK wycofuje zmiany wykonane w ramach transakcji. Nie zostają one zatwierdzone, więc nie obowiązuje dla nich trwałość.

Zapewnia bezpieczeństwo danych po zatwierdzeniu operacji, np. przelewu bankowego lub zamówienia. Użytkownik ma pewność, że zapisane dane nie znikną po awarii.

Wykorzystują m.in. dzienniki transakcji, mechanizmy odzyskiwania po awarii oraz zapis danych na trwałych nośnikach.

Znacznik `<select>` tworzy listę wyboru w formularzu. Opcje dostępne na liście definiuje się za pomocą znaczników `<option>`.

Do tego służy atrybut `multiple`. Dodaje się go bezpośrednio do znacznika `<select>`.

`multiple` pozwala zaznaczyć kilka opcji jednocześnie. `size` określa tylko, ile opcji ma być widocznych bez rozwijania listy.

Pojedynczą pozycję listy tworzy znacznik `<option>`. Jego treść jest widoczna dla użytkownika, a atrybut `value` może określać wartość wysyłaną do serwera.

Zapis np. `name="kontynenty[]"` informuje, że do serwera może zostać przesłanych kilka wartości pod jedną nazwą. Jest to szczególnie często wykorzystywane w PHP.

Atrybut `disabled` wyłącza element formularza, przez co użytkownik nie może go edytować ani wybrać. Taki element zwykle nie jest wysyłany razem z formularzem.

Typ logiczny służy do przechowywania wartości prawda/fałsz. Jest używany głównie w warunkach, porównaniach i decyzjach programu.

Zmienna typu boolean może przyjąć tylko dwie wartości: `true` albo `false`.

Typ logiczny przechowuje wartość prawda/fałsz, a typ łańcuchowy przechowuje tekst, np. imię, hasło lub opis.

Instrukcja `if` wykonuje kod tylko wtedy, gdy warunek jest prawdziwy. Wynik takiego warunku ma właśnie charakter logiczny.

Najlepiej użyć typu logicznego, np. `true` dla użytkownika zalogowanego i `false` dla niezalogowanego.

Dzięki temu algorytm ma poprawną wartość startową do porównań. Jest to bezpieczniejsze niż wpisanie na sztywno np. 0, szczególnie gdy tablica mogłaby zawierać różne zakresy liczb.

Pętla foreach przechodzi kolejno przez wszystkie elementy tablicy. Każdy element jest porównywany z aktualnie zapamiętaną największą wartością.

Warunek sprawdza, czy aktualnie analizowany element tablicy jest większy od dotychczasowego maksimum. Jeśli tak, zmienna $liczba zostaje zaktualizowana.

Zostanie wypisana ta wspólna wartość. Warunek większy od nie zostanie spełniony, ale początkowa wartość z $tab[0] nadal jest poprawnym maksimum.

Wyszukiwanie największego elementu kończy się wypisaniem jednej wartości. Wypisywanie elementów większych od podanej liczby wymagałoby instrukcji echo wewnątrz warunku dla każdego pasującego elementu.

Złożoność czasowa wynosi O(n), ponieważ program musi przejrzeć n elementów tablicy. Liczba operacji rośnie liniowo wraz z rozmiarem tablicy.

Instrukcja `SELECT` służy do pobierania danych z tabeli. Można wskazać konkretne kolumny, np. `SELECT imie, nazwisko`.

Klauzula `FROM` wskazuje tabelę, z której mają zostać pobrane dane. Bez niej zapytanie nie wie, skąd odczytać kolumny.

`WHERE` ogranicza wyniki do rekordów spełniających podany warunek. Dzięki niej można filtrować dane, np. według wieku lub identyfikatora lekarza.

`AND` wymaga spełnienia wszystkich warunków jednocześnie. `OR` wymaga spełnienia przynajmniej jednego z warunków.

Ponieważ raport ma zawierać pacjentów, którzy jednocześnie mają mniej niż 18 lat i są zapisani do lekarza o id równym 6. Oba warunki muszą być prawdziwe.

Brakuje w nich klauzuli `FROM Pacjenci`, czyli wskazania tabeli źródłowej. Samo `SELECT imie, nazwisko WHERE ...` nie jest poprawnym zapytaniem w tym kontekście.

Zwróciłoby pacjentów mających mniej niż 18 lat oraz wszystkich pacjentów zapisanych do lekarza o id 6. Nie musieliby spełniać obu warunków jednocześnie.

Iteracja to powtarzanie wykonania fragmentu kodu. Najczęściej realizuje się ją za pomocą pętli, np. `for`, `while` lub `foreach`.

Pętla `for` służy do wielokrotnego wykonywania instrukcji. Jest szczególnie przydatna, gdy znamy liczbę powtórzeń lub operujemy na indeksach.

Typowa pętla `for` składa się z inicjalizacji licznika, warunku kontynuacji oraz zmiany licznika po każdym przebiegu pętli.

`else` jest częścią instrukcji warunkowej i wykonuje kod wtedy, gdy warunek `if` jest fałszywy. Nie służy do powtarzania instrukcji.

`switch` służy do wyboru jednej z wielu ścieżek wykonania programu na podstawie wartości zmiennej lub wyrażenia. Nie jest pętlą.

`throw` służy do zgłaszania wyjątku, czyli sytuacji błędnej lub nietypowej w programie. Nie wykonuje iteracji.

`for` zwykle korzysta z licznika i warunku, natomiast `foreach` przechodzi bezpośrednio po elementach kolekcji, np. tablicy.

Funkcja COUNT() służy do zliczania rekordów, czyli wierszy zwróconych przez zapytanie SQL. Jest funkcją agregującą.

COUNT(*) zlicza wszystkie wiersze wyniku zapytania. COUNT(nazwa_kolumny) zlicza tylko te wiersze, w których dana kolumna nie ma wartości NULL.

Nie. COUNT() zlicza wiersze, a nie znaki. Do sprawdzania długości tekstu używa się innych funkcji, np. LENGTH() lub CHAR_LENGTH(), zależnie od systemu bazy danych.

Można użyć zapytania: SELECT COUNT(*) FROM nazwa_tabeli;. Wynik zwróci liczbę wierszy znajdujących się w tabeli.

Należy połączyć COUNT() z klauzulą WHERE, np. SELECT COUNT(*) FROM uczniowie WHERE klasa = '3A';. Zliczone zostaną tylko rekordy spełniające warunek.

COUNT() z GROUP BY zlicza rekordy osobno dla każdej grupy. Przykładowo można policzyć liczbę uczniów w każdej klasie.

Grafika rastrowa to obraz zbudowany z siatki pikseli. Każdy piksel ma określony kolor, a całość tworzy obraz.

Podczas powiększania piksele są rozciągane lub sztucznie tworzone przez program. Może to powodować rozmycie, schodkowanie krawędzi i utratę ostrości.

Grafika rastrowa składa się z pikseli, a wektorowa z obiektów matematycznych, takich jak linie, krzywe i figury. Wektor można skalować bez utraty jakości.

Do popularnych formatów rastrowych należą JPEG, PNG, GIF, BMP i TIFF. Są często używane do zdjęć, ikon i grafik internetowych.

Grafika rastrowa jest używana głównie do zdjęć, skanów, tekstur, obrazów cyfrowych i grafik publikowanych w internecie.

Rozdzielczość określa liczbę pikseli obrazu, np. 1920 × 1080. Im więcej pikseli, tym więcej szczegółów może zawierać obraz.

Opis za pomocą figur geometrycznych dotyczy grafiki wektorowej. Grafika rastrowa nie opisuje obrazu figurami, lecz kolorami pojedynczych pikseli.