Pytania pomocnicze - INF.03

Służy do definiowania struktury, czyli własnego typu danych złożonego z pól. Pola mogą mieć różne typy, np. `int`, `double`, `std::string`.

Nie. Definicja struktury opisuje tylko nowy typ danych. Zmienną trzeba utworzyć osobno, np. `CONTACT osoba;`.

Do pola struktury odwołujemy się operatorem kropki, np. `osoba.nazwisko` albo `osoba.numer`.

Zawiera trzy pola: `nazwisko` typu `std::string`, `telefon` typu `std::string` oraz `numer` typu `int`.

Struktura grupuje pola w jeden logiczny typ danych. Dzięki temu dane opisujące jeden obiekt, np. kontakt, można przechowywać razem.

W strukturze składowe są domyślnie publiczne, a w klasie domyślnie prywatne. Poza tym struktury i klasy w C++ są bardzo podobne.

Komentarz wieloliniowy w PHP rozpoczyna się od znaków `/*`, a kończy znakami `*/`. Wszystko pomiędzy nimi jest ignorowane przez interpreter PHP.

Komentarz jednoliniowy działa tylko do końca bieżącej linii, np. `// komentarz` lub `# komentarz`. Komentarz wieloliniowy może obejmować wiele linii kodu i ma postać `/* komentarz */`.

Nie. Komentarze są pomijane przez interpreter i służą wyłącznie do opisu kodu lub czasowego wyłączenia fragmentów programu.

Komentarze służą do wyjaśniania działania kodu, oznaczania ważnych miejsc oraz dokumentowania funkcji, zmiennych lub algorytmów. Pomagają też innym programistom szybciej zrozumieć program.

Znaki `<!-- ... -->` oznaczają komentarz HTML, a nie PHP. Z kolei `<? ... ?>` to znaczniki otwierające i zamykające blok kodu PHP, a nie komentarz.

Wszystkie dane są przechowywane w jednej tabeli. Nie występują osobne tabele połączone relacjami.

Ponieważ nie wymaga projektowania relacji między tabelami. Cała struktura danych znajduje się w jednej tabeli.

Model jednorodny przechowuje dane w jednej tabeli, a relacyjny w wielu tabelach powiązanych ze sobą kluczami.

Może dochodzić do powtarzania danych, trudności w aktualizacji oraz niespójności informacji.

Gdy zbiór danych jest mały, prosty i nie wymaga rozbudowanych zależności między informacjami.

Model relacyjny zwykle opiera się na wielu tabelach i relacjach między nimi. Sama informacja o jednej tabeli wskazuje na model jednorodny.

JPEG dzieli obraz na bloki i kompresuje je stratnie. Przy dużej kompresji granice bloków stają się widoczne jako prostokątne artefakty.

Kompresja stratna usuwa część informacji, aby mocniej zmniejszyć rozmiar pliku, co może pogorszyć jakość. Kompresja bezstratna pozwala odtworzyć obraz bez utraty danych.

BMP bez kompresji zapisuje dane pikseli bez upraszczania obrazu. Nie usuwa informacji, więc nie tworzy blokowych zniekształceń typowych dla JPEG.

GIF używa kompresji bezstratnej LZW, a PNG kompresji bezstratnej opartej na deflate/LZ77. Te formaty nie tworzą typowych blokowych artefaktów kompresji stratnej JPEG.

JPEG najlepiej nadaje się do zdjęć i obrazów o wielu kolorach oraz płynnych przejściach tonalnych. Nie jest najlepszy do ikon, schematów, tekstu i grafik z ostrymi krawędziami.

Każdy kolejny zapis z kompresją stratną może dodatkowo pogarszać jakość obrazu. Artefakty mogą się nasilać, szczególnie przy niskiej jakości zapisu.

Należy zapisywać plik z wyższą jakością, unikać wielokrotnego eksportu JPEG i w razie potrzeby używać formatów bezstratnych, np. PNG, do grafiki z tekstem lub ostrymi krawędziami.

Program oblicza iloczyn liczb od 5 do 2, czyli 5 · 4 · 3 · 2. Wynik to 120, czyli wartość 5!.

Zapis `a *= i` jest skrótem od `a = a * i`. Oznacza pomnożenie aktualnej wartości zmiennej `a` przez wartość zmiennej `i`.

Pętla wykona się 4 razy: dla `i = 5`, `i = 4`, `i = 3` oraz `i = 2`. Dla `i = 1` warunek `i >= 2` będzie już fałszywy.

Liczba 1 jest elementem neutralnym mnożenia. Pomnożenie wyniku przez 1 nie zmienia jego wartości.

Kolejne wartości to: po `i=5` zmienna `a` ma 5, po `i=4` ma 20, po `i=3` ma 60, a po `i=2` ma 120.

`prompt()` zwraca tekst. W tym programie JavaScript automatycznie konwertuje wpisaną wartość na liczbę podczas porównań i mnożenia.

Instrukcja wypisze tekst `Wynik ` oraz wartość zmiennej `a`. Dla podanej wartości 5 będzie to `Wynik 120`.

Należy podzielić szerokość obrazu przez jego wysokość. Wynik porównuje się z wartością danej proporcji, np. 16:9 to około 1,78.

Ponieważ 1366 podzielone przez 768 daje około 1,78, czyli prawie tyle samo co 16 podzielone przez 9. Jest to typowa rozdzielczość ekranów panoramicznych.

Rozdzielczość 320 × 240 ma proporcje 4:3, ponieważ po skróceniu stosunku 320:240 otrzymujemy 4:3.

Oznacza to, że szerokość i wysokość pojedynczego piksela są równe. Dzięki temu proporcje obrazu można obliczać bez dodatkowych korekt.

Proporcja 16:9 jest panoramiczna i szersza, typowa dla współczesnych ekranów oraz wideo HD. Proporcja 4:3 jest bardziej zbliżona do kwadratu i była popularna w starszych monitorach.

Nie. Obraz panoramiczny może mieć różne proporcje, np. 16:10 lub 21:9. Aby to sprawdzić, trzeba obliczyć stosunek szerokości do wysokości.

Należy ustalić wartości zmiennej kontrolnej od startu do momentu, gdy warunek przestanie być spełniony. W przykładzie są to wartości od 10 do 100 co 10.

Operator <= oznacza „mniejsze lub równe”. Dlatego wartość 100 nadal spełnia warunek.

Jest to skrócony zapis zwiększenia zmiennej o 10. Odpowiada instrukcji $i = $i + 10.

Zmienna przyjmie wartości: 10, 20, 30, 40, 50, 60, 70, 80, 90 i 100.

Wykonałaby się 9 razy, ponieważ ostatnią wartością spełniającą warunek byłoby 90.

Gdy warunek zakończenia nigdy nie przestaje być prawdziwy, np. zmienna kontrolna nie jest zmieniana albo zmienia się w złą stronę.

Instrukcja break natychmiast przerywa wykonywanie pętli, niezależnie od tego, czy warunek pętli nadal jest spełniony.

Ponieważ wynik dzielenia 5 przez 3 nie jest liczbą całkowitą. PHP zwraca wtedy wartość typu float, np. około 1.6667.

Jeżeli obie liczby są całkowite i wynik mieści się w zakresie typu integer, dodawanie zwróci liczbę całkowitą, czyli int.

Operator `/` wykonuje dzielenie i może zwrócić liczbę zmiennoprzecinkową. Operator `%` zwraca resztę z dzielenia całkowitego.

Operator `&&` jest operatorem logicznym i zwraca wartość boolowską: `true` albo `false`. Nie zwraca liczby zmiennoprzecinkowej.

Można użyć funkcji `var_dump()` lub `gettype()`. Na przykład `var_dump($a / $b)` pokaże zarówno wartość, jak i jej typ.

W PHP każda zmienna musi zaczynać się od znaku `$`, np. `$a` i `$b`. Zapis bez dolara nie oznacza poprawnej zmiennej PHP.

Encje HTML służą do wyświetlania znaków specjalnych, które mogłyby zostać błędnie odczytane jako element kodu HTML.

Znak < oznacza początek znacznika HTML. Jeśli ma być pokazany jako zwykły tekst, należy użyć encji `&lt;`.

Znak > wyświetla encja `&gt;`.

Znak & wyświetla encja `&amp;`, ponieważ sam ampersand rozpoczyna zapis encji.

Kod HTML zawiera znaczniki i encje interpretowane przez przeglądarkę. Użytkownik widzi wynik tej interpretacji, czyli sformatowaną treść strony.

Warto ich używać przy wyświetlaniu znaków specjalnych, fragmentów kodu, symboli matematycznych oraz znaków zarezerwowanych w HTML.

Operator `LIKE` służy do porównywania tekstu ze wzorcem. Pozwala wyszukiwać wartości zaczynające się, kończące się lub zawierające określony fragment.

Znak `%` oznacza dowolny ciąg znaków, również pusty. Wzorzec `'Z%'` wybiera teksty zaczynające się od litery `Z`.

Znak `_` oznacza dokładnie jeden dowolny znak. Przykład `LIKE 'Z_'` pasuje do dwuznakowych tekstów zaczynających się od `Z`.

`LIKE 'Z%'` pasuje do tekstu zaczynającego się od `Z`, nawet jeśli ma tylko jeden znak. `LIKE 'Z_%'` wymaga, aby po `Z` był co najmniej jeden dodatkowy znak.

Operator `=` sprawdza dokładną zgodność wartości. Warunek `nazwisko = 'Z%'` szukałby dosłownego tekstu `Z%`, a nie nazwisk rozpoczynających się od `Z`.

Należy użyć wzorca z `%` na początku, np. `WHERE nazwisko LIKE '%ski'`. Oznacza to dowolny początek i końcówkę `ski`.