Pytania pomocnicze - INF.03

`mysqldump` służy do eksportowania bazy danych do pliku SQL. Najczęściej wykorzystuje się je do wykonania kopii zapasowej.

Najczęściej powstaje plik z rozszerzeniem `.sql`. Zawiera on polecenia SQL potrzebne do odtworzenia struktury tabel i danych.

Przykład: `mysqldump -u root -p nazwa_bazy > kopia.sql`. Operator `>` zapisuje wynik działania programu do pliku.

Nie bezpośrednio. `mysqldump` tworzy kopię, a do jej przywrócenia zwykle używa się polecenia `mysql < plik.sql`.

`mysqldump` wykonuje eksport lub kopię zapasową bazy. `mysqlcheck` służy do sprawdzania, analizowania, optymalizacji lub naprawy tabel.

`mysqlslap` służy do testowania wydajności serwera MySQL. Nie jest narzędziem do wykonywania kopii zapasowych.

Oznacza to, że typ zmiennej wynika z przypisanej wartości i może się zmieniać w trakcie działania programu.

Nie. Deklaruje się zmienną za pomocą `let`, `const` lub `var`, ale nie podaje się typu takiego jak `int` czy `string`.

Deklaracja tworzy zmienną, np. `let x;`. Przypisanie nadaje jej wartość, np. `x = 5;`, a ta wartość decyduje o typie.

Do sprawdzania typu używa się operatora `typeof`, np. `typeof "tekst"` zwróci `"string"`.

Tak. Zmienna może najpierw przechowywać liczbę, potem tekst, a następnie wartość logiczną, jeśli zostaną jej przypisane takie wartości.

Nie. Określają sposób deklaracji i zakres zmiennej, ale nie typ danych przechowywanej wartości.

Najczęściej używane typy to `number`, `string`, `boolean`, `undefined`, `object`, `function`, a także `bigint` i `symbol`.

Klucz podstawowy to kolumna lub zestaw kolumn, które jednoznacznie identyfikują każdy rekord w tabeli. Dzięki niemu każdy wiersz można odróżnić od pozostałych.

Unikalność gwarantuje, że nie istnieją dwa rekordy o tym samym identyfikatorze. Bez tego baza nie mogłaby jednoznacznie wskazać konkretnego wiersza.

Nie. Klucz podstawowy nie może być pusty, ponieważ musi zawsze identyfikować konkretny rekord.

Nie musi. Kluczem podstawowym może być np. liczba, tekst lub kombinacja kilku kolumn, o ile wartości są unikalne i niepuste.

Klucz podstawowy identyfikuje rekord w swojej tabeli. Klucz obcy wskazuje rekord z innej tabeli i służy do tworzenia relacji między tabelami.

Klucz podstawowy złożony składa się z więcej niż jednej kolumny. Unikalna musi być wtedy cała kombinacja wartości tych kolumn.

Instrukcja `CREATE TABLE` tworzy nową tabelę w bazie danych. W nawiasach podaje się definicje jej kolumn, czyli ich nazwy, typy danych i ewentualne ograniczenia.

Tworzy jedną kolumnę o nazwie `kolumna`. Liczba `3` w nawiasie nie oznacza liczby kolumn.

Nie. W SQL typ `INTEGER(3)` nie oznacza tablicy. Oznacza kolumnę przechowującą liczby całkowite.

Instrukcja tworzy tabelę `dane` z jedną kolumną `kolumna`. Kolumna ta ma typ całkowity.

Zwykle nie. W MySQL zapis taki historycznie dotyczył szerokości wyświetlania, a nie rzeczywistego zakresu liczb.

Trzeba jawnie zdefiniować trzy kolumny, np. `CREATE TABLE dane (kolumna1 INTEGER, kolumna2 INTEGER, kolumna3 INTEGER);`.

Należy sprawdzić, czy wiele rekordów z pierwszej tabeli może być połączonych z wieloma rekordami z drugiej tabeli. Przykład: wielu uczniów może chodzić na wiele kursów.

Bez tabeli pośredniczącej trudno poprawnie przechowywać wiele powiązań między dwiema tabelami. Tabela pośrednicząca zapisuje konkretne pary powiązanych rekordów.

W relacji jeden-do-wielu jeden rekord z tabeli A może mieć wiele rekordów w tabeli B, ale rekord z B należy zwykle do jednego rekordu z A. W relacji wiele-do-wielu wiele rekordów po obu stronach może być ze sobą wzajemnie powiązanych.

Tabela pośrednicząca zawiera zwykle klucze obce wskazujące na klucze główne obu łączonych tabel. Często para tych kluczy tworzy także klucz główny tabeli pośredniczącej.

Przykładem jest relacja między zamówieniami i produktami. Jedno zamówienie może zawierać wiele produktów, a jeden produkt może występować w wielu zamówieniach.

Nie. Jeden klucz obcy wystarcza zwykle do relacji jeden-do-wielu. Dla relacji wiele-do-wielu stosuje się tabelę pośredniczącą z co najmniej dwoma kluczami obcymi.

Funkcja `fputs()` służy do zapisywania tekstu lub innych danych do otwartego pliku. Jest aliasem funkcji `fwrite()`.

`fopen()` otwiera plik i zwraca uchwyt, który jest potrzebny funkcji `fputs()` do wykonania zapisu. Bez uchwytu PHP nie wie, do którego pliku ma zapisać dane.

`fputs()` zapisuje dane do pliku, natomiast `fgets()` odczytuje jedną linię z pliku. To funkcje o przeciwnym zastosowaniu.

Tryb `w` otwiera plik do zapisu od początku. Jeśli plik istnieje, jego poprzednia zawartość zostanie usunięta.

Należy otworzyć plik funkcją `fopen()` w trybie `a`, a następnie użyć `fputs()` lub `fwrite()`. Tryb `a` nie usuwa dotychczasowej zawartości pliku.

Nie. `fopen()` tylko otwiera plik i przygotowuje uchwyt. Właściwy zapis wykonuje np. `fputs()` albo `fwrite()`.

DQL, czyli Data Query Language, to część SQL służąca do formułowania zapytań pobierających dane z bazy. Najważniejszym poleceniem DQL jest SELECT.

Ponieważ SELECT służy do odczytywania i wyszukiwania danych w bazie, a nie do ich modyfikowania ani definiowania struktury tabel.

DQL służy do pobierania danych, np. SELECT. DML służy do manipulowania danymi, np. INSERT, UPDATE i DELETE.

DDL dotyczy struktury bazy danych, np. tworzenia lub usuwania tabel. DQL dotyczy zapytań odczytujących dane z istniejących tabel.

Do DML zalicza się między innymi INSERT, UPDATE i DELETE. Są to polecenia zmieniające dane zapisane w tabelach.

Do DDL należą między innymi CREATE, ALTER i DROP. Służą one do tworzenia, zmieniania i usuwania obiektów bazy danych.

DCL odpowiada za kontrolę dostępu do bazy danych. Typowe polecenia DCL to GRANT i REVOKE.

`BACKUP DATABASE` tworzy kopię zapasową bazy danych, a `RESTORE DATABASE` odtwarza bazę z wcześniej wykonanej kopii.

Nie. Do usuwania bazy służy `DROP DATABASE`. `RESTORE DATABASE` służy do odtworzenia bazy z backupu.

Najczęściej po awarii, utracie danych, migracji na inny serwer albo podczas odtwarzania środowiska testowego.

Jest to typowy plik kopii zapasowej bazy danych, z którego można ją później przywrócić.

Pozwala nadpisać istniejącą bazę danych podczas przywracania. Należy stosować ją ostrożnie, ponieważ może zastąpić aktualne dane.

Nie jest to jego główne zadanie. Polecenie służy do przywrócenia bazy, a kontrola integralności odbywa się innymi mechanizmami, np. przez ograniczenia i narzędzia diagnostyczne.

Służy do zamknięcia aktywnego połączenia z bazą danych MySQL utworzonego przez rozszerzenie MySQLi.

`mysqli_close()` zamyka połączenie z bazą, natomiast `mysqli_commit()` zatwierdza zmiany wykonane w ramach transakcji.

`mysqli_commit()` zapisuje zmiany transakcji na stałe, a `mysqli_rollback()` wycofuje zmiany wykonane od początku transakcji.

Nie zawsze. Po zakończeniu działania skryptu PHP połączenie zwykle jest zamykane automatycznie, ale jawne użycie `mysqli_close()` jest poprawną praktyką.

Najczęściej używa się funkcji `mysqli_connect()`, podając host, użytkownika, hasło i nazwę bazy danych.

To zmienna przechowująca informację o aktywnym połączeniu z bazą. Przekazuje się ją do funkcji takich jak `mysqli_query()` czy `mysqli_close()`.

Ponieważ do `this.zawod` przypisana jest funkcja. Funkcja należąca do obiektu jest w programowaniu obiektowym nazywana metodą.

Właściwość przechowuje wartość, np. tekst lub liczbę. Metoda to szczególny rodzaj właściwości, której wartością jest funkcja.

`this` odnosi się do aktualnie tworzonego obiektu. Dzięki niemu można przypisywać temu obiektowi właściwości i metody.

Konstruktorem jest funkcja `Uczen`, jeśli zostanie użyta z operatorem `new`, np. `new Uczen()`.

Najpierw trzeba utworzyć obiekt, np. `let u = new Uczen();`, a potem wywołać metodę: `u.zawod()`.

Zwróci wartość właściwości `technik`, czyli tekst `informatyk`.

Kod pokazuje funkcję konstruktora i przypisywanie elementów do obiektu, ale `this.zawod` nie definiuje klasy. Oznacza metodę obiektu.