Pytania pomocnicze - INF.03

Polega na zamianie ciągłego sygnału analogowego na dane cyfrowe możliwe do zapisania i przetwarzania przez komputer. Proces obejmuje zwykle próbkowanie, kwantyzację i kodowanie.

Najpierw trzeba pobrać wartości sygnału w określonych chwilach czasu. Dopiero później można te wartości zaokrąglić, czyli poddać kwantyzacji, i zapisać binarnie.

Próbkowanie określa, jak często mierzony jest sygnał. Kwantyzacja określa, z jaką dokładnością zapisywana jest wartość każdej próbki.

Jest to liczba próbek pobieranych w ciągu sekundy. Na przykład 44,1 kHz oznacza 44 100 próbek na sekundę.

Kodowanie polega na zapisaniu skwantyzowanych wartości w postaci cyfrowej, najczęściej jako ciągu bitów. Jest to etap końcowy, a nie pierwszy.

Jeśli próbki są pobierane zbyt rzadko, sygnał cyfrowy nie odwzoruje poprawnie zmian sygnału analogowego. Może to powodować zniekształcenia i utratę informacji.

Typowe etapy to próbkowanie, kwantyzacja i kodowanie. W praktyce przed próbkowaniem może być także stosowane filtrowanie antyaliasingowe.

Polega na zapisaniu pliku bazy danych Access w udostępnionym katalogu sieciowym. Kilku użytkowników może wtedy otwierać ten sam plik i pracować na jego obiektach.

Ponieważ opis mówi, że wszystkie obiekty bazy znajdują się na dysku sieciowym i są używane przez wielu użytkowników. To odpowiada współdzieleniu pliku przez folder sieciowy.

Folder sieciowy udostępnia zwykły plik bazy Access. Serwer bazy danych, np. MySQL lub MS SQL Server, zarządza danymi jako osobna usługa i obsługuje zapytania klientów.

To baza podzielona na część z tabelami oraz część z formularzami, raportami i logiką aplikacji. Zwykle dane są w sieci, a interfejs użytkownika znajduje się lokalnie na komputerach użytkowników.

Bo brzmi podobnie do współdzielenia bazy przez wielu użytkowników. Jednak w Access oznacza konkretny podział bazy na front-end i back-end, a nie umieszczenie wszystkich obiektów w jednym pliku sieciowym.

W bazie Access mogą znajdować się tabele, kwerendy, formularze, raporty, makra i moduły. W pytaniu podkreślono, że wszystkie te obiekty znajdują się na dysku sieciowym.

Może wystąpić większe ryzyko konfliktów, spadku wydajności oraz uszkodzenia pliku przy jednoczesnej pracy wielu użytkowników. Rozwiązania serwerowe są zwykle bezpieczniejsze i bardziej skalowalne.

Trzeci argument określa czas wygaśnięcia ciasteczka jako znacznik czasu Unix. W przykładzie `time() + (3600*24)` oznacza aktualny czas powiększony o 24 godziny.

Liczba 3600 oznacza liczbę sekund w jednej godzinie. Po pomnożeniu przez 24 otrzymujemy 86400 sekund, czyli jedną dobę.

Cookie są przechowywane po stronie klienta, czyli w przeglądarce użytkownika. Serwer jedynie wysyła polecenie ich utworzenia lub modyfikacji.

Nie, jeśli ma ustawiony czas wygaśnięcia w przyszłości, pozostaje zapisane do tego czasu. Cookie bez czasu wygaśnięcia jest zwykle ciasteczkiem sesyjnym i znika po zakończeniu sesji przeglądarki.

Aby usunąć cookie, należy ustawić je z czasem wygaśnięcia w przeszłości, np. `setcookie("osoba", "", time() - 3600);`. Przeglądarka usunie wtedy zapisane ciasteczko.

Nowo ustawione cookie będzie dostępne w `$_COOKIE` dopiero przy kolejnym żądaniu HTTP. W tym samym wykonaniu skryptu PHP zwykle nie pojawi się jeszcze w tej tablicy.

Ograniczenie `NOT NULL` wymusza wpisanie wartości w danej kolumnie. Kolumna nie może wtedy przechowywać wartości `NULL`.

`NULL` oznacza brak wartości, natomiast pusty tekst `''` jest konkretną wartością tekstową o długości zero. To nie jest to samo.

`NOT NULL` wpisuje się przy definicji konkretnej kolumny w instrukcji `CREATE TABLE`, np. `imie VARCHAR(50) NOT NULL`.

Nie. `DEFAULT` ustawia wartość domyślną, a `NOT NULL` zabrania wartości `NULL`. Można użyć obu naraz, np. `status VARCHAR(20) NOT NULL DEFAULT 'aktywny'`.

`CHECK` sprawdza warunek, np. `wiek >= 18`. Nie jest podstawową klauzulą oznaczającą, że pole nie może pozostać puste.

Nie. Kolumna będąca kluczem głównym automatycznie musi mieć unikalną wartość i nie może być `NULL`.

Interpreter to program, który odczytuje i wykonuje instrukcje kodu źródłowego bez wcześniejszego tworzenia osobnego pliku wynikowego, np. wykonywalnego.

Interpreter wykonuje kod bezpośrednio, zwykle instrukcja po instrukcji. Kompilator najpierw tłumaczy cały kod źródłowy na plik wynikowy, np. program wykonywalny.

Kod PHP jest wykonywany przez interpreter po stronie serwera, a JavaScript najczęściej przez silnik przeglądarki. W obu przypadkach programista zwykle nie tworzy ręcznie osobnego pliku wykonywalnego.

Plik wynikowy to efekt pracy kompilatora, np. plik wykonywalny lub kod pośredni. Powstaje przed uruchomieniem programu albo jako etap przygotowania do wykonania.

Interpreter ułatwia szybkie testowanie i uruchamianie kodu bez osobnego etapu kompilacji. Jest wygodny przy tworzeniu skryptów i aplikacji internetowych.

Program interpretowany może działać wolniej niż skompilowany, ponieważ tłumaczenie i wykonanie odbywa się w trakcie uruchamiania. Wymaga też obecności odpowiedniego interpretera w środowisku.

`SELECT tytul` zwraca tylko kolumnę z tytułami książek. `SELECT *` zwróciłoby wszystkie kolumny z tabeli, czyli także cenę.

`WHERE` ogranicza wyniki zapytania do rekordów spełniających warunek. W tym przypadku warunkiem jest `cena < 50`.

Kolumna `cena` ma typ liczbowy, więc należy porównywać ją z liczbą. Zapis `'50 zł'` jest tekstem, a nie wartością liczbową.

Operator `<` oznacza „mniejsze niż”. Warunek `cena < 50` wybiera rekordy, w których cena jest mniejsza od 50.

Podstawowa postać to `SELECT kolumna FROM tabela WHERE warunek;`. Najpierw wskazuje się kolumny, potem tabelę, a na końcu warunek filtrowania.

W odpowiedzi D pomylono nazwę tabeli z nazwą kolumny. Poprawnie powinno być `FROM ksiazki`, ponieważ dane są pobierane z tabeli `ksiazki`.

Pętla `for` składa się z inicjalizacji, warunku i modyfikacji licznika. Instrukcje w pętli wykonują się tak długo, jak warunek jest prawdziwy.

Jest to ustawienie początkowej wartości licznika pętli. W tym przypadku pętla zaczyna działanie od liczby 10.

Warunek oznacza, że pętla ma działać, dopóki wartość zmiennej `$i` jest większa lub równa 1. Dzięki temu liczba 1 również zostanie wypisana.

Operator `$i--` zmniejsza wartość zmiennej `$i` o 1 po każdym wykonaniu pętli. Jest to dekrementacja.

Ponieważ warunek pętli to `$i >= 1`, czyli obejmuje również wartość 1. Gdyby warunek brzmiał `$i > 1`, ostatnią wypisaną liczbą byłoby 2.

Można dodać znacznik HTML `<br>` po każdej liczbie, np. `echo $i . '<br>';`. Wtedy każda wartość zostanie pokazana w nowej linii w przeglądarce.

Licznik będzie rósł zamiast maleć, więc warunek `$i >= 1` pozostanie prawdziwy. Może to doprowadzić do pętli nieskończonej.

Należy sprawdzić wartość początkową zmiennej, warunek pętli oraz sposób zmiany zmiennej po każdym obiegu. Następnie wypisuje się tylko te wartości, dla których warunek jest prawdziwy.

Warunek ma postać `$liczba < 50`, czyli dopuszcza tylko liczby mniejsze od 50. Gdy zmienna osiągnie wartość 50, warunek stanie się fałszywy.

Operator `<=` oznacza „mniejsze lub równe”. Wtedy pętla wyświetliłaby także liczbę 50.

Zwiększa wartość zmiennej `$liczba` o 5 po każdym wykonaniu pętli. Dzięki temu pętla zbliża się do zakończenia.

Może powstać pętla nieskończona, ponieważ warunek nigdy nie przestanie być prawdziwy. Program będzie wykonywał ten sam blok kodu bez końca.

Warunek jest sprawdzany przed każdym obiegiem pętli. Jeśli jest fałszywy, instrukcje wewnątrz pętli nie zostaną wykonane.

Można dodać spację w instrukcji `echo`, np. `echo $liczba . ' ';`. Bez tego liczby mogą zostać wypisane bez widocznych separatorów.

Debugowanie to proces wyszukiwania i usuwania błędów w programie. Debugger to narzędzie, które ten proces ułatwia.

Breakpoint, czyli punkt przerwania, to miejsce w kodzie, w którym debugger zatrzymuje wykonanie programu. Pozwala to sprawdzić stan programu w konkretnym momencie.

Błędy logiczne często nie powodują awarii programu, ale dają niepoprawny wynik. Debugger pozwala śledzić wartości zmiennych i znaleźć fragment kodu odpowiedzialny za błąd.

Nie jest to jego główne zadanie. Do badania wydajności programu stosuje się profiler, który mierzy czas wykonania i wykorzystanie zasobów.

Można obserwować wartości zmiennych, aktualnie wykonywaną instrukcję, stos wywołań funkcji oraz przebieg działania programu krok po kroku.

Debugger jest dostępny m.in. w narzędziach deweloperskich przeglądarki oraz w środowiskach programistycznych, takich jak Visual Studio Code, PhpStorm czy Visual Studio.

Normalizacja polega na zmianie poziomu całego sygnału audio względem ustalonego poziomu odniesienia, najczęściej najgłośniejszej próbki. Całe nagranie jest wzmacniane lub ściszane proporcjonalnie.

Nie. Normalizacja zachowuje proporcje między cichymi i głośnymi fragmentami. Do zmniejszania różnic dynamiki służy kompresja dynamiki, a nie normalizacja.

Normalizacja zmienia poziom całego sygnału o podobny współczynnik. Kompresja dynamiki zmniejsza różnice między głośnymi i cichymi fragmentami nagrania.

Najgłośniejsza próbka wyznacza granicę, do której można bezpiecznie podnieść poziom nagrania. Jeśli zostanie przekroczony maksymalny poziom, może dojść do przesterowania.

Sama normalizacja zwykle nie pogarsza jakości, jeśli nie powoduje przesterowania. Może jednak uwydatnić szumy, gdy bardzo ciche nagranie zostanie mocno wzmocnione.

Dźwięk często opisuje się w decybelach, a odczuwalna głośność nie jest liniowa. Dlatego nie każde zwiększenie wartości sygnału oznacza proste podwojenie słyszanej głośności.

Stosuje się ją w edycji nagrań, podcastów, filmów, materiałów e-learningowych i multimediów publikowanych w Internecie. Pomaga uzyskać odpowiedni poziom sygnału przed eksportem pliku.