Pytania pomocnicze - INF.04

Ponieważ metoda w klasie bazowej jest oznaczona jako `virtual`. C++ wybiera wtedy wersję metody na podstawie rzeczywistego typu obiektu, czyli `KlasaPochodna`.

`virtual` powoduje dynamiczne wiązanie metody. Dzięki temu przy wywołaniu metody przez wskaźnik do klasy bazowej uruchamiana jest metoda z klasy pochodnej.

Wtedy `bazowa->metoda()` wywołałoby metodę z klasy bazowej, a `pochodna->metoda()` metodę z klasy pochodnej. Wynik byłby: `Bazowa. Pochodna.`

Polimorfizm oznacza, że ten sam zapis wywołania metody może uruchomić różne implementacje w zależności od rzeczywistego typu obiektu.

Typ wskaźnika określa, przez jaki typ odwołujemy się do obiektu, np. `KlasaBazowa*`. Rzeczywisty typ obiektu to typ utworzony przez `new`, tutaj `KlasaPochodna`.

Wskaźnik `pochodna` ma typ `KlasaPochodna*` i wskazuje na obiekt klasy pochodnej. Dlatego bezpośrednio wywoływana jest metoda z klasy `KlasaPochodna`.

Oznacza publiczne dziedziczenie. Klasa `KlasaPochodna` przejmuje dostępne elementy klasy `KlasaBazowa` i może nadpisywać jej metody.

Najczęściej po słowie kluczowym `extends`, które oznacza, że jedna klasa rozszerza inną klasę. Przykład: `class Truskawka extends Owoc`.

Klasa bazowa, inaczej nadrzędna, to klasa, po której dziedziczą inne klasy. W przykładzie klasą bazową jest `Owoc`.

Klasa potomna to klasa utworzona na podstawie innej klasy. Przejmuje ona jej dostępne pola i metody oraz może dodawać własne elementy.

Ponieważ `Truskawka` i `Jablko` rozszerzają klasę `Owoc` za pomocą `extends`. Oznacza to relację typu „Truskawka jest owocem”.

Dziedziczenie opisuje relację między klasą bazową i potomną. Hermetyzacja polega na ukrywaniu danych wewnątrz klasy i kontrolowaniu dostępu do nich.

Dziedziczenie pozwala tworzyć klasy potomne na podstawie klasy bazowej. Polimorfizm pozwala traktować obiekty różnych klas w jednolity sposób, np. przez typ klasy bazowej.

Nie. W Javie klasa może dziedziczyć bezpośrednio tylko po jednej klasie. Wielokrotne dziedziczenie zachowania realizuje się przez interfejsy.

Angular to framework front-endowy służący do tworzenia aplikacji internetowych typu SPA. Jest rozwijany przez Google i standardowo wykorzystuje TypeScript.

TypeScript ułatwia tworzenie dużych aplikacji dzięki statycznemu typowaniu, klasom, interfejsom i lepszej kontroli błędów. Dzięki temu kod jest łatwiejszy w utrzymaniu.

TypeScript jest rozszerzeniem JavaScriptu o typy i dodatkowe mechanizmy programistyczne. Kod TypeScript jest kompilowany lub transpilowany do JavaScriptu.

Nie. Przeglądarka uruchamia JavaScript, dlatego kod TypeScript musi zostać wcześniej przekształcony do JavaScriptu.

Nie. PHP jest językiem często używanym po stronie serwera, C# jest popularny m.in. w platformie .NET, a PostScript służy głównie do opisu stron i druku. Angular jest związany z TypeScriptem.

Statyczne typowanie oznacza, że typy danych mogą być sprawdzane przed uruchomieniem programu. Pozwala to szybciej wykrywać błędy w kodzie.

Testy funkcjonalne sprawdzają, czy aplikacja wykonuje wymagane funkcje zgodnie ze specyfikacją. Oceniają zachowanie systemu z punktu widzenia użytkownika.

Ponieważ użytkownik korzysta z aplikacji przez interfejs, a poprawne wyświetlanie elementów wpływa na możliwość wykonania funkcji. Jeśli przycisk, formularz lub komunikat nie pojawia się poprawnie, funkcja może być niedostępna.

Testy funkcjonalne sprawdzają, czy funkcje działają poprawnie. Testy wydajnościowe sprawdzają szybkość, czas odpowiedzi i zachowanie aplikacji pod obciążeniem.

Bezpieczeństwo dotyczy odporności aplikacji na zagrożenia, np. ataki, wycieki danych lub nieautoryzowany dostęp. Jest to cecha jakościowa systemu, dlatego zwykle zalicza się ją do testów niefunkcjonalnych.

Można sprawdzać widoczność elementów, poprawność tekstów, działanie przycisków, formularzy, linków oraz zgodność wyglądu strony z projektem lub wymaganiami.

Nie. Optymalizacja kodu dotyczy jakości technicznej, czytelności, efektywności lub szybkości działania programu, a nie bezpośrednio realizacji funkcji widocznych dla użytkownika.

Należy szukać odpowiedzi związanej z działaniem funkcji, reakcją aplikacji na działania użytkownika lub zgodnością z wymaganiami funkcjonalnymi. Odpowiedzi dotyczące szybkości, bezpieczeństwa i optymalizacji zwykle wskazują na testy niefunkcjonalne.

Atrybut `Title` ustawia tekst widoczny na pasku tytułu okna. Nie jest to nazwa obiektu ani identyfikator kontrolki.

Metoda `setTitle()` ustawia tytuł okna Swing. Na przykład `setTitle("Tekst")` wyświetli napis „Tekst” na pasku tytułu okna.

Tytuł okna jest tekstem widocznym dla użytkownika. Nazwa obiektu lub zmiennej służy programiście do odwoływania się do elementu w kodzie.

Do nadania identyfikatora elementowi w XAML używa się zwykle `x:Name` lub `Name`. `Title` odpowiada tylko za napis na pasku tytułu okna.

`this` oznacza bieżący obiekt klasy. W tym przypadku wskazuje na aktualnie tworzone okno, dla którego ustawiany jest tytuł.

`extends JFrame` oznacza, że klasa dziedziczy po klasie `JFrame`. Dzięki temu obiekt klasy może zachowywać się jak okno aplikacji Swing.

Zostanie wyświetlony tekst „Egzamin zawodowy” wewnątrz znacznika h1, czyli jako nagłówek pierwszego poziomu.

Akapit w HTML tworzy znacznik p. W podanym kodzie użyto znacznika h1, więc tekst jest nagłówkiem, a nie akapitem.

props.title odczytuje wartość przekazaną do komponentu przez atrybut title. W przykładzie tą wartością jest tekst „Egzamin zawodowy”.

To interpolacja, czyli wstawienie wartości pola title z klasy komponentu do kodu HTML szablonu.

Nie. W React jest to nazwa propsa, a w Angularze nazwa pola klasy komponentu. Tytuł strony ustawia się inaczej, np. przez element title w sekcji head lub odpowiednie usługi frameworka.

Oba prowadzą do wyrenderowania tego samego elementu HTML: nagłówka h1 z tekstem „Egzamin zawodowy”. Różnią się składnią i frameworkiem.

Znacznik h1 wyświetla widoczny nagłówek na stronie. Atrybut title dodaje podpowiedź lub opis elementu, zwykle widoczny po najechaniu kursorem.

Modyfikatory dostępu określają, skąd można korzystać z pól i metod klasy. Pomagają kontrolować widoczność elementów klasy i wspierają hermetyzację.

Element private jest dostępny tylko wewnątrz tej samej klasy. Element protected jest dostępny także w klasach dziedziczących.

Element public jest dostępny z dowolnego miejsca programu, jeśli mamy dostęp do obiektu. Element protected nie jest dostępny z zewnątrz klasy, lecz tylko w klasie i jej klasach pochodnych.

Ponieważ umożliwia klasom potomnym korzystanie z wybranych metod lub pól klasy bazowej bez udostępniania ich całemu programowi.

Nie. Metoda protected nie jest dostępna dla zwykłych funkcji zewnętrznych ani dla kodu spoza klasy i klas dziedziczących.

Nie. reinterpret_cast to operator rzutowania w C++, używany do niskopoziomowej konwersji typów. Nie kontroluje widoczności metod ani pól klasy.

Gdy metoda ma być częścią mechanizmu klasy bazowej i ma być używana przez klasy potomne, ale nie powinna być wywoływana bezpośrednio przez kod zewnętrzny.

Zmienna `i` startuje od 0, pętla działa dopóki `i <= 100`, a po każdym obiegu `i` zwiększa się o 2. Dlatego przyjmuje kolejne liczby parzyste od 0 do 100.

Jest to skrócony zapis instrukcji `tmp = tmp + i`. Do aktualnej wartości `tmp` dodawana jest wartość `i`.

Ponieważ kod nie wypisuje każdej wartości `i`, tylko dodaje ją do zmiennej `tmp`. Na końcu do etykiety trafia jedna wartość: obliczona suma.

Tak, ponieważ warunek pętli to `i <= 100`. Operator `<=` oznacza „mniejsze lub równe”, więc wartość 100 jest jeszcze przetwarzana.

Zmienna `i` przyjmie wartości: 0, 2, 4, 6 i tak dalej aż do 100. Są to liczby parzyste z podanego zakresu.

Do `label.Content` zostanie przypisana końcowa wartość zmiennej `tmp`, czyli suma liczb parzystych od 0 do 100.

Suma liczb parzystych od 0 do 100 wynosi 2550. W pytaniu odpowiedź opisuje jednak znaczenie wyniku, a nie jego konkretną wartość liczbową.

Wtedy pętla przechodziłaby przez wszystkie liczby od 0 do 100, a nie tylko parzyste. Zmienna `tmp` zawierałaby sumę wszystkich liczb z tego zakresu.

Wirus infekuje pliki i rozprzestrzenia się zwykle po ich uruchomieniu. Rootkit skupia się na ukryciu obecności atakującego i zapewnieniu mu uprzywilejowanego dostępu do systemu.

Rootkit może ukrywać procesy, pliki, wpisy systemowe lub połączenia sieciowe. Często działa na niskim poziomie systemu, przez co zwykłe narzędzia diagnostyczne mogą go nie pokazywać.

Keylogger służy głównie do rejestrowania naciśnięć klawiszy, np. haseł. Rootkit służy przede wszystkim do ukrycia dostępu i utrzymania kontroli nad systemem.

Robak potrafi samodzielnie rozprzestrzeniać się przez sieć. Rootkit nie musi się rozprzestrzeniać, jego zadaniem jest ukrycie obecności atakującego i często nadanie mu wysokich uprawnień.

Mogą pojawić się nietypowe procesy, spadek wydajności, nieznane połączenia sieciowe, problemy z antywirusem lub rozbieżności między narzędziami pokazującymi pliki i procesy.

Należy aktualizować system, nie uruchamiać nieznanych plików, korzystać z konta bez uprawnień administratora i stosować sprawdzone zabezpieczenia. Ważne jest też instalowanie oprogramowania tylko z zaufanych źródeł.

`printf` służy do wypisywania tekstu i wartości zmiennych na standardowe wyjście, najczęściej na konsolę. Używa specyfikatorów formatu, takich jak `%d`, `%f` czy `%s`.

`%d` oznacza wypisanie liczby całkowitej typu `int`. W przykładzie wartość zmiennej `a` równa 5 zostanie wypisana jako `5`.

`%.2f` oznacza wypisanie liczby zmiennoprzecinkowej z dokładnie dwoma miejscami po przecinku. Wartość `5.12345` zostanie pokazana jako `5.12`.

Specyfikator `%f` domyślnie wypisuje liczbę zmiennoprzecinkową z sześcioma miejscami po przecinku. Suma `5 + 5.12345` daje `10.12345`, więc zostaje wypisana jako `10.123450`.

`%s` oznacza napis, czyli ciąg znaków. W przykładzie zostaje zastąpiony argumentem `"Wynik"`.

Argumenty są podstawiane kolejno od lewej do prawej. Pierwszy specyfikator korzysta z pierwszego argumentu po formacie, drugi z drugiego itd.

Tak. Wszystko, co nie jest specyfikatorem formatu, np. słowa, znaki `+`, `=` i spacje, jest wypisywane dosłownie.