Pytania pomocnicze - INF.04

Nawiasy klamrowe oznaczają import nazwany, czyli pobranie konkretnego elementu wyeksportowanego przez moduł. W tym przypadku importowany jest element o nazwie Component.

Import domyślny pobiera główny eksport modułu i nie używa nawiasów klamrowych. Import nazwany pobiera konkretny eksport po nazwie i wymaga nawiasów klamrowych.

Taki zapis oznacza import domyślny. Pytanie dotyczy załadowania konkretnego komponentu Component z biblioteki React, więc należy użyć importu nazwanego.

Nie. Nie można używać kropki w tej części instrukcji import. Dostęp przez kropkę, np. React.Component, jest możliwy dopiero po zaimportowaniu obiektu React.

Component to klasa bazowa Reacta używana do tworzenia komponentów klasowych. W nowoczesnym React częściej stosuje się komponenty funkcyjne, ale Component nadal jest poprawnym elementem biblioteki.

Tak. Można użyć zapisu: import React, { Component } from 'react';. Wtedy React jest importem domyślnym, a Component importem nazwanym.

Oznacza, że reszta z dzielenia `i` przez 3 nie jest równa 0. Czyli `i` nie jest podzielne przez 3.

Dla wartości `1, 2, 4, 5, 7, 8`. Wartości `0, 3, 6, 9` są podzielne przez 3, więc nie spełniają warunku.

Sprawdzane są indeksy, czyli zmienna `i`. Warunek nie dotyczy `tablica[i]`, tylko wartości licznika pętli.

Wypisuje wartość elementu tablicy znajdującego się pod indeksem `i`. W tym zadaniu ważne jest jednak to, które indeksy zostaną dopuszczone przez warunek.

Ponieważ `0 % 3` daje `0`, a warunek wymaga, aby reszta była różna od zera. Dlatego dla `i = 0` instrukcja wypisania nie zostanie wykonana.

Zmienna `i` przyjmuje kolejno wartości od 0 do 9. Po każdym obiegu pętli jest zwiększana o 1 dzięki operatorowi `i++`.

Nie, ponieważ tablica `int tablica[10];` nie została zainicjalizowana. Egzaminacyjnie pytanie dotyczy wyboru indeksów, a nie konkretnych wartości przechowywanych w tablicy.

Najczęstsze sygnały to sprinty, krótkie iteracje, małe fragmenty funkcjonalności, częsty kontakt z klientem oraz możliwość zmiany wymagań w trakcie prac.

Sprint oznacza krótką iterację, w której zespół dostarcza konkretny fragment produktu. Takie iteracyjne dostarczanie wartości jest charakterystyczne dla Agile.

Model kaskadowy przebiega liniowo etap po etapie, a Agile dzieli pracę na krótkie cykle. W Agile klient częściej ocenia efekty i może wpływać na dalszy rozwój produktu.

Klient regularnie ocenia dostarczone funkcje, zgłasza uwagi i pomaga ustalać priorytety. Dzięki temu produkt może lepiej odpowiadać rzeczywistym potrzebom.

Małe fragmenty łatwiej zaplanować, wykonać, przetestować i zaakceptować. Zmniejsza to ryzyko błędów oraz pozwala szybciej reagować na zmiany.

Tak. W Agile ważne jest regularne sprawdzanie efektów pracy i uzyskiwanie informacji zwrotnej od klienta lub interesariuszy.

Model spiralny koncentruje się na kolejnych cyklach z silnym naciskiem na analizę ryzyka. W opisie pytania kluczowe są sprinty i przyrostowe dostarczanie funkcji, czyli cechy Agile.

Django to framework webowy służący do tworzenia aplikacji internetowych. Jest oparty na języku Python.

Aplikacje w Django tworzy się w języku Python. To najważniejsza informacja wymagana w tym pytaniu.

Ponieważ dostarcza gotową strukturę i narzędzia do budowy aplikacji, np. obsługę routingu, baz danych, formularzy i panelu administracyjnego.

Nie. Django nie jest biblioteką JavaScript, tylko frameworkiem backendowym napisanym w Pythonie.

Django działa głównie po stronie serwera i obsługuje logikę backendu. Angular i React są używane głównie do budowy interfejsu użytkownika po stronie przeglądarki.

Oprócz Django popularne są m.in. Flask i FastAPI. Wszystkie służą do tworzenia aplikacji internetowych w Pythonie.

Trzeba porównać właściwości wszystkich kontrolek i sprawdzić, która właściwość ma tę samą wartość w każdym elemencie.

Właściwość `BackgroundColor` określa kolor tła kontrolki. Jeśli kilka kontrolek ma `BackgroundColor="Blue"`, ich tło jest niebieskie.

Ponieważ kontrolka `Slider` ma ustawione `IsVisible="False"`, czyli nie jest widoczna.

Nie wszystkie kontrolki mają właściwość `TextColor`. Dodatkowo `Slider` ma `ThumbColor`, czyli kolor suwaka, a nie kolor tekstu.

Nie. `Text` oznacza tekst kontrolki, `Value` wartość liczbową, a `Placeholder` tekst podpowiedzi w polu wejściowym.

`IsVisible` decyduje o tym, czy kontrolka jest widoczna na ekranie. Wartość `True` oznacza widoczność, a `False` ukrycie kontrolki.

IDE to zintegrowane środowisko programistyczne, które łączy edytor kodu, kompilator lub interpreter, debuger i narzędzia do zarządzania projektem.

NetBeans ma wbudowane wsparcie dla projektów Java, podpowiadanie składni, debugowanie oraz obsługę narzędzi takich jak Maven i Gradle.

Aplikacje desktopowe to programy instalowane lub uruchamiane bezpośrednio na komputerze użytkownika, np. edytory tekstu, kalkulatory lub programy magazynowe.

Do tworzenia GUI w Javie można używać m.in. bibliotek Swing oraz JavaFX.

PyCharm jest środowiskiem przeznaczonym głównie do programowania w Pythonie, a pytanie dotyczy aplikacji desktopowych w języku Java.

Visual Studio jest popularnym IDE, ale kojarzy się przede wszystkim z technologiami Microsoftu, takimi jak C#, .NET, C++ i aplikacje Windows, a nie typowo z Javą.

Zagrożenie to źródło możliwej szkody, np. niesprawny przewód elektryczny. Ryzyko zawodowe określa prawdopodobieństwo, że to zagrożenie spowoduje stratę lub szkodę zdrowotną.

Ryzyko nie oznacza pewnego zdarzenia, lecz możliwość jego wystąpienia. Ocena ryzyka polega na oszacowaniu, jak realne jest wystąpienie szkody i jak poważne mogą być jej skutki.

Typowe zagrożenia to przeciążenie wzroku, bóle kręgosłupa, stres, przeciążenie psychiczne, porażenie prądem oraz zagrożenia pożarowe związane ze sprzętem elektrycznym.

Polega na identyfikacji zagrożeń, określeniu prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzeń niepożądanych, ocenie skutków oraz zaplanowaniu działań profilaktycznych.

Należy stosować ergonomiczne stanowisko pracy, robić przerwy, prawidłowo ustawić monitor i krzesło, dbać o oświetlenie oraz bezpiecznie korzystać ze sprzętu elektrycznego.

Nie. Ciężkość skutków jest jednym z elementów oceny ryzyka, ale samo ryzyko obejmuje także prawdopodobieństwo wystąpienia zdarzenia niepożądanego.

Swift został opracowany przez Apple i jest podstawowym językiem do tworzenia nowoczesnych aplikacji w ekosystemie Apple. Najczęściej wykorzystuje się go właśnie do aplikacji na iOS.

iOS to system operacyjny urządzenia mobilnego, np. iPhone'a. Xcode to środowisko programistyczne, w którym tworzy się, kompiluje i testuje aplikacje dla iOS.

Nie. Android jest systemem mobilnym Google, a jego typowe języki programowania to Kotlin i Java. Swift jest związany głównie z platformami Apple.

Xcode umożliwia pisanie kodu, projektowanie interfejsu, uruchamianie symulatora, debugowanie i publikowanie aplikacji dla systemów Apple.

Nie. Swift może być używany także do aplikacji na iPadOS, macOS, watchOS i tvOS, ale w kontekście aplikacji mobilnych najczęściej kojarzy się z iOS.

Windows UWP to platforma Microsoftu przeznaczona do aplikacji dla systemu Windows. Nie jest podstawowym środowiskiem tworzenia aplikacji mobilnych w języku Swift.

Pole klasy to zmienna należąca do klasy lub obiektu. Przechowuje dane opisujące stan obiektu.

Metoda to funkcja zdefiniowana w klasie. Opisuje zachowanie obiektu lub operacje wykonywane na jego danych.

Ponieważ pole, tak jak zmienna, przechowuje wartość. Różnica polega na tym, że pole jest powiązane z klasą lub konkretnym obiektem.

Metoda wykonuje instrukcje podobnie jak funkcja, ale jest zdefiniowana wewnątrz klasy i zwykle działa na danych obiektu.

Nie. Hermetyzacja i dziedziczenie to cechy programowania obiektowego, ale nie są bezpośrednimi odpowiednikami zmiennych ani funkcji.

Pole przechowuje dane, natomiast metoda wykonuje działanie. Przykładowo `wiek` może być polem, a `obliczWiek()` metodą.

W programowaniu strukturalnym myśl: zmienna + funkcja. W programowaniu obiektowym ich odpowiednikami są: pole + metoda.

`nazwa1` jest zmienną utworzoną przez `React.createRef()`. Po przypisaniu jej do atrybutu `ref` wskazuje ona na element input, a jego wartość znajduje się w `current.value`.

Angular używa wartości atrybutu `name` kontrolki formularza. Dlatego dla `name="nazwa1"` odczyt następuje przez `f.value.nazwa1`.

Nie. `id` służy głównie do identyfikacji elementu w HTML/CSS/JS, ale w formularzu Angulara z `ngModel` kluczem jest atrybut `name`.

`ref` w React daje bezpośredni dostęp do elementu DOM. `name` w Angularze określa nazwę pola w obiekcie wartości formularza.

`ngSubmit` obsługuje zdarzenie wysłania formularza w Angularze. Najczęściej wywołuje metodę komponentu i przekazuje do niej dane formularza.

Tworzy lokalną zmienną szablonową `f`, która odnosi się do obiektu formularza Angulara. Dzięki temu można odczytać np. `f.value`.

`nazwa2` to wartość `id`, `nazwa3` to wartość `class`, a `nazwa4` to wartość `for`. Nie są one nazwą refa w React ani nazwą pola formularza Angulara.