Pytania pomocnicze - INF.04

Pętla występuje wtedy, gdy po wykonaniu instrukcji przepływ programu wraca do wcześniejszego warunku lub bloku. W tym pytaniu po przypisaniu `y = a + b` algorytm wraca do sprawdzenia warunku.

Ponieważ schemat pokazuje wielokrotne wykonywanie instrukcji tak długo, jak warunek `y <> 100` jest prawdziwy. To odpowiada konstrukcji `while (y != 100)`.

Oznacza, że zmienna `y` jest różna od `100`. W wielu językach programowania zapisuje się to jako `y != 100`.

`if` sprawdza warunek i wykonuje blok kodu najwyżej raz. `while` sprawdza warunek wielokrotnie i powtarza blok, dopóki warunek jest prawdziwy.

`T` oznacza „tak”, czyli warunek jest spełniony. `N` oznacza „nie”, czyli warunek nie jest spełniony.

Pętla zakończy się wtedy, gdy po sprawdzeniu warunku okaże się, że `y` jest równe `100`. Wtedy warunek `y != 100` będzie fałszywy.

Schemat wykonuje instrukcję, gdy `y` jest różne od `100`, a nie gdy jest równe `100`. Warunek `y == 100` ma odwrotne znaczenie.

Ponieważ sprawdza te same wartości zmiennej `nrTel`: 999, 998 i 997. Dla każdej wartości przypisuje ten sam opis, a dla pozostałych przypadków wykonuje gałąź `else`, odpowiednik `default`.

`default` wykonuje się wtedy, gdy żadna wartość podana w `case` nie pasuje do wartości sprawdzanego wyrażenia. Jest odpowiednikiem końcowego `else` w instrukcji warunkowej.

Kod 2 używa łańcucha `if - else if - else`, więc wykona się tylko jedna pasująca gałąź. W Kodzie 3 ostatnie `else` należy tylko do ostatniego `if`, co może nadpisać wcześniejsze przypisanie.

Niezależne instrukcje `if` są sprawdzane osobno. Jeśli na końcu występuje `else`, odnosi się ono tylko do najbliższego poprzedzającego `if`, a nie do całego zestawu warunków.

Dwa fragmenty kodu są funkcjonalnie równoważne, jeśli dla tych samych danych wejściowych dają ten sam efekt końcowy. Nie muszą mieć identycznej składni.

`break` przerywa wykonywanie instrukcji `switch` po obsłużeniu danego przypadku. Bez niego program mógłby przejść do kolejnych etykiet `case`.

`switch` jest czytelny, gdy porównuje się jedną zmienną z wieloma konkretnymi wartościami. `if else` jest bardziej uniwersalne, gdy warunki są złożone, np. zawierają zakresy lub kilka zmiennych.

Najczęściej ma czerwone tło i biały piktogram. Informuje o sprzęcie, instalacji lub działaniu związanym z pożarem.

Oznacza system alarmowy przeciwpożarowy lub miejsce uruchomienia alarmu pożarowego. W pytaniu egzaminacyjnym poprawna odpowiedź to system alarmowy przeciwpożarowy.

Kolor czerwony jest standardowo kojarzony z pożarem, alarmem i sprzętem gaśniczym. Dzięki temu znak jest łatwy do zauważenia w sytuacji zagrożenia.

Znak systemu alarmowego odnosi się do zgłaszania lub sygnalizowania pożaru. Rozdzielnia elektryczna dotyczy instalacji elektrycznej i zwykle nie jest oznaczana symbolem płomienia oraz przycisku alarmowego.

Należy zaalarmować osoby w pobliżu, uruchomić alarm przeciwpożarowy, powiadomić odpowiednie służby i stosować się do procedur ewakuacyjnych.

To narzędzie pozwalające zapisywać historię zmian w plikach projektu. Dzięki temu można sprawdzić, kto i kiedy coś zmienił oraz wrócić do wcześniejszej wersji.

Git służy bezpośrednio do zarządzania wersjami kodu i pracy z repozytoriami. Pozostałe narzędzia z odpowiedzi mają inne główne zastosowania.

Commit to zapis konkretnego stanu projektu w historii repozytorium. Można go traktować jak punkt kontrolny zmian.

Git to system kontroli wersji instalowany lokalnie. GitHub to platforma internetowa do przechowywania repozytoriów Git i współpracy zespołowej.

Nie bezpośrednio. Jira służy głównie do zarządzania zadaniami, projektami i zgłoszeniami, choć może być integrowana z Gitem.

Branch, czyli gałąź, pozwala pracować nad zmianami niezależnie od głównej wersji projektu. Po zakończeniu pracy zmiany można połączyć z inną gałęzią.

Często pojawiają się Trello, Jira i Bugzilla. Trello i Jira służą do organizacji pracy, a Bugzilla do obsługi zgłoszeń błędów.

W systemie binarnym występują tylko dwie cyfry: 0 i 1. Dlatego nazywa się go systemem dwójkowym.

Przeniesienie powstaje, gdy suma w danej kolumnie wynosi co najmniej 2, np. 1 + 1 = 10₂. Zapisuje się wtedy jeden bit wyniku, a 1 przenosi do następnej kolumny.

Można zamienić obie liczby binarne na dziesiętne, dodać je, a następnie zamienić wynik z powrotem na system binarny.

1101₂ to 13₁₀, ponieważ 1·8 + 1·4 + 0·2 + 1·1 = 13.

1001₂ to 9₁₀, ponieważ 1·8 + 0·4 + 0·2 + 1·1 = 9.

W ostatniej, najbardziej znaczącej kolumnie występuje przeniesienie. To przeniesienie tworzy dodatkowy bit z lewej strony wyniku.

Metoda abstrakcyjna ma zadeklarowaną nazwę, typ zwracany i parametry, ale nie zawiera ciała metody. Jej implementację muszą dostarczyć klasy dziedziczące, o ile same nie są abstrakcyjne.

Klasa bazowa określa tylko wymagany interfejs zachowania, ale nie zna szczegółów wykonania. Konkretne działanie zależy od klasy pochodnej.

Nie. Metoda abstrakcyjna nie powinna być prywatna, ponieważ klasa pochodna musi mieć możliwość jej zaimplementowania. Najczęściej jest publiczna lub chroniona.

Zwykła metoda ma implementację, czyli ciało z instrukcjami. Metoda abstrakcyjna zawiera tylko deklarację i wymusza implementację w klasach pochodnych.

Musi zaimplementować wszystkie odziedziczone metody abstrakcyjne. Jeśli tego nie zrobi, sama również musi być zadeklarowana jako abstrakcyjna.

Metody abstrakcyjne umożliwiają wywoływanie tej samej metody na obiektach różnych klas pochodnych. Każda klasa może wykonać ją na swój sposób.

React i Angular tworzą aplikacje działające głównie po stronie klienta, czyli w przeglądarce. Gdy wystąpi błąd JavaScript, przeglądarka wyświetla go w konsoli.

Można tam znaleźć błędy JavaScript, ostrzeżenia, komunikaty `console.log()`, problemy z ładowaniem zasobów oraz błędy zapytań do API.

Błędy interpretacji kodu React lub Angular zwykle dotyczą kodu wykonywanego w przeglądarce. Serwer może obsługiwać API lub pliki, ale nie interpretuje bezpośrednio kodu front-endu użytkownika.

JavaScript jest wykonywany przez silnik przeglądarki i wiele błędów ujawnia się dopiero w czasie działania programu. Dlatego w praktyce sprawdza się je m.in. w konsoli przeglądarki.

`console.log()` pozwala wypisać w konsoli wartości zmiennych, obiektów lub etapów wykonania programu. Pomaga szybko sprawdzić, co dzieje się w kodzie.

Konsola pokazuje komunikaty i błędy oraz pozwala wykonywać proste polecenia JavaScript. Debugger umożliwia dokładniejsze śledzenie kodu, np. zatrzymywanie programu na breakpointach.

Najczęściej używa się klawisza `F12` albo skrótów `Ctrl + Shift + I` lub `Ctrl + Shift + J`. Konsola znajduje się zwykle w zakładce `Console`.

Dziennik Testów to zapis przebiegu wykonania testów. Zawiera informacje o wykonanych przypadkach testowych, osobach testujących, czasie wykonania i wynikach.

Plan Testów opisuje, jak testowanie ma być zorganizowane przed jego rozpoczęciem. Dziennik Testów zapisuje to, co faktycznie wydarzyło się podczas wykonywania testów.

Najczęściej zapisuje się identyfikator testu, datę wykonania, osobę wykonującą, wynik testu oraz ewentualne uwagi lub odwołania do błędów.

Specyfikacja Procedury Testowej opisuje kroki, które tester powinien wykonać. Dziennik Testów dokumentuje, że test został wykonany i jaki był jego rezultat.

Raport Podsumowujący Testy przedstawia końcową ocenę procesu testowania, wyniki, wykryte problemy i wnioski. Powstaje po zakończeniu testów.

Pozwala to ustalić odpowiedzialność za wykonanie testu i ułatwia wyjaśnianie ewentualnych nieścisłości lub błędów w wynikach.

IEEE 829 porządkuje dokumentację testową i określa typowe dokumenty używane w procesie testowania. Dzięki temu łatwiej standaryzować pracę testerów.

Pole klasy to zmienna zadeklarowana wewnątrz klasy, która przechowuje dane obiektu lub klasy. Przykładami pól są marka, rocznik i parametry samochodu.

Marka i rocznik opisują stan obiektu, czyli przechowują dane. Metoda służy do wykonywania czynności, np. uruchom(), hamuj() albo wyswietlDane().

Pole przechowuje wartość, np. rocznik = 2020. Metoda wykonuje operację, np. oblicza wiek samochodu lub wyświetla informacje.

Tak. Jeśli w klasie zadeklarowano np. parametry[], to jest to pole przechowujące wiele wartości, np. pojemność silnika, moc lub spalanie.

Klasa jest wzorcem opisującym, jakie pola i metody będzie miał dany typ. Obiekt to konkretny egzemplarz klasy, np. samochód marki Toyota z rocznika 2021.

Modyfikatory dostępu określają, skąd można odczytać lub zmienić pole. Na przykład private ukrywa pole przed bezpośrednim dostępem z zewnątrz klasy.

Oznacza, że w kodzie użyto wartości typu niezgodnego z typem oczekiwanym przez zmienną, funkcję, metodę lub operator.

Ponieważ napis i liczba całkowita to różne typy danych. Kompilator nie może traktować tekstu jako wartości typu `int`, jeśli nie wykonano poprawnej konwersji.

Parametr to zmienna zadeklarowana w definicji funkcji, np. `int x`. Argument to konkretna wartość przekazana podczas wywołania, np. `5`.

Nie. Wartość `243` jest liczbą całkowitą, więc pasuje do typu `int`, o ile mieści się w jego zakresie.

Nie. Typ `void` oznacza, że funkcja nie zwraca wartości, więc zwykle wywołuje się ją samodzielnie jako instrukcję.

Trzeba przekazać wartość właściwego typu, zmienić deklarację typu albo zastosować poprawną konwersję lub rzutowanie, jeśli ma to sens.