Pytania pomocnicze - INF.04

W JSX nawiasy klamrowe oznaczają wstawienie wyrażenia JavaScript. Dlatego `2 + 2` zostaje obliczone, a wynik `4` trafia do widoku.

Interpolacja `{{ }}` służy do wstawiania wartości z komponentu lub wyniku wyrażenia do szablonu HTML. Angular oblicza wyrażenie i wyświetla jego wynik.

W React pojedyncze nawiasy klamrowe są składnią JSX do osadzania wyrażeń JavaScript. W Angularze podwójne nawiasy klamrowe są składnią interpolacji w szablonie.

Zostanie wyświetlony tekst `Ala`, ponieważ wyrażenie w nawiasach klamrowych zwraca łańcuch znaków.

Tak. Zarówno w JSX Reacta, jak i w interpolacji Angulara można użyć prostych wyrażeń, np. `2 + 2`, których wynik zostanie wyświetlony.

Gdy zostaną zapisane jako zwykła treść tekstowa, np. odpowiednio ucieczone lub umieszczone w stringu. W standardowym JSX `{}` i w Angularze `{{}}` mają specjalne znaczenie.

Nawiasy klamrowe są elementem składni frameworka i nie są częścią wyświetlanego tekstu. Do widoku trafia tylko wynik obliczenia `2 + 2`, czyli `4`.

Indeksowanie tablic w Javie zaczyna się od `0`. Pierwszy element ma indeks `0`, drugi `1`, itd.

Ostatni poprawny indeks to `n - 1`. Dla tablicy o długości 5 poprawne indeksy to `0, 1, 2, 3, 4`.

Nie. Jeśli tablica ma długość `n`, indeks `n` jest już poza zakresem i spowoduje `ArrayIndexOutOfBoundsException`.

Nie. Indeks tablicy nie może być ujemny. Próba użycia np. indeksu `-1` również powoduje `ArrayIndexOutOfBoundsException`.

Indeks określa pozycję elementu w tablicy, a wartość to dane zapisane pod tym indeksem. Wyjątek `ArrayIndexOutOfBoundsException` dotyczy błędnego indeksu, a nie wartości elementu.

Najczęściej używa się pętli z warunkiem `i < tablica.length`. Dzięki temu indeks nie osiągnie wartości równej długości tablicy.

Warunek `i <= tablica.length` dopuści indeks równy długości tablicy, który jest niepoprawny. Poprawny jest warunek `i < tablica.length`.

RKO rozpoczyna się, gdy poszkodowany jest nieprzytomny i nie oddycha prawidłowo. Wcześniej należy sprawdzić bezpieczeństwo miejsca, reakcję poszkodowanego i oddech.

Prawidłowa proporcja to 30 ucisków klatki piersiowej i 2 oddechy ratunkowe. Jest to zapisane jako 30:2.

Klatkę piersiową uciska się na głębokość około 5–6 cm. Uciski powinny być mocne, rytmiczne i wykonywane na środku klatki piersiowej.

Zalecane tempo to około 100–120 ucisków na minutę. Ważne jest też pełne odpuszczanie ucisku po każdym naciśnięciu.

Tak, jeśli ratownik nie potrafi lub nie chce wykonywać oddechów, powinien prowadzić nieprzerwane uciski klatki piersiowej. Lepsze są same uciski niż brak pomocy.

Pozycję bezpieczną boczną stosuje się u osoby nieprzytomnej, która oddycha prawidłowo. Jeśli osoba nie oddycha prawidłowo, należy rozpocząć RKO.

AED, czyli automatyczny defibrylator zewnętrzny, analizuje rytm serca i może zalecić defibrylację. Należy włączyć urządzenie i wykonywać jego polecenia głosowe.

Służy do przełączania klasy CSS na elemencie. Jeśli element ma daną klasę, zostanie ona usunięta, a jeśli jej nie ma, zostanie dodana.

`.addClass()` zawsze dodaje klasę, natomiast `.toggleClass()` dodaje ją lub usuwa zależnie od aktualnego stanu elementu.

`.removeClass()` zawsze usuwa wskazaną klasę. `.toggleClass()` usuwa ją tylko wtedy, gdy element już ją posiada, a w przeciwnym razie ją dodaje.

Do tego służy metoda `.hasClass('nazwa-klasy')`. Zwraca wartość logiczną `true` albo `false`.

Zmiana klas pozwala dynamicznie zmieniać wygląd i zachowanie elementów strony, np. podświetlać aktywne menu, rozwijać panel lub przełączać motyw.

Najczęściej przypisuje się obsługę zdarzenia `click`, a wewnątrz niej wywołuje `.toggleClass()` na wybranym elemencie, np. `$('#tekst').toggleClass('aktywny');`.

Biblioteka dostarcza gotowe funkcje, które programista sam wywołuje. Framework narzuca strukturę aplikacji i często zarządza jej działaniem.

Framework określa sposób organizacji projektu, np. strukturę katalogów, konfigurację, przepływ danych lub wzorzec architektoniczny. Programista dopisuje kod w miejscach przewidzianych przez framework.

Przykładami są Angular dla aplikacji webowych, Symfony dla aplikacji PHP, WPF dla aplikacji desktopowych oraz Xamarin dla aplikacji mobilnych.

IDE to program do pisania, uruchamiania i testowania kodu, np. Visual Studio. Framework to zestaw komponentów i zasad, na których buduje się aplikację.

Nie musi nim być. Drag and drop opisuje sposób projektowania interfejsu, natomiast framework dotyczy szkieletu i metodologii tworzenia całej aplikacji.

Framework przyspiesza tworzenie aplikacji, zapewnia gotowe komponenty i porządkuje strukturę projektu. Ułatwia też pracę zespołową, bo wszyscy korzystają z podobnych zasad.

Oznacza, że to framework często decyduje, kiedy wywołać kod napisany przez programistę. Programista dopasowuje swój kod do zasad działania frameworka.

Głównym celem jest planowanie i kontrolowanie harmonogramu projektu. Diagram pokazuje zadania na osi czasu i pomaga zarządzać terminami.

Paski oznaczają czas trwania poszczególnych zadań. Ich położenie pokazuje, kiedy zadanie się zaczyna i kiedy powinno się zakończyć.

Pozwala wszystkim członkom zespołu zobaczyć plan prac, terminy oraz zależności między zadaniami. Ułatwia koordynację i wykrywanie opóźnień.

Diagram Gantta służy do planowania czasu i zadań w projekcie. Diagramy UML opisują strukturę, zachowanie lub funkcjonalność systemu informatycznego.

Nie jest to jego podstawowe zastosowanie. Może pośrednio wspierać kontrolę kosztów przez nadzorowanie terminów, ale głównie służy do zarządzania harmonogramem.

Kamienie milowe to ważne punkty kontrolne projektu, np. zakończenie analizy, oddanie wersji testowej lub wdrożenie systemu.

Widok odpowiada za interfejs użytkownika oraz obsługę interakcji użytkownika. Pokazuje dane i przekazuje akcje użytkownika dalej, najczęściej do ViewModelu.

View tworzy i wyświetla interfejs użytkownika. ViewModel przygotowuje dane dla widoku i obsługuje logikę prezentacji.

Logika aplikacji nie powinna znajdować się w widoku. W MVVM jest ona zwykle umieszczana w Modelu lub ViewModelu.

Model przechowuje dane oraz reprezentuje logikę biznesową lub strukturę danych aplikacji. Może odpowiadać np. za obiekty domenowe, dane z bazy lub wyniki obliczeń.

Najczęściej przez data binding, czyli powiązanie właściwości widoku z właściwościami ViewModelu. Akcje użytkownika mogą być przekazywane przez komendy.

Ponieważ logika prezentacji znajduje się w ViewModelu, a nie w interfejsie użytkownika. ViewModel można testować niezależnie od wyglądu okna lub ekranu.

Nie. W poprawnie zaprojektowanym MVVM widok nie powinien komunikować się bezpośrednio z bazą danych; dane powinny trafiać do niego przez ViewModel.

dp oznacza density-independent pixel, czyli piksel niezależny od gęstości ekranu. Jest to jednostka skalowana zależnie od parametrów wyświetlacza.

px oznacza fizyczne piksele, których liczba i gęstość różnią się między urządzeniami. Element zapisany w px może mieć różny rozmiar wizualny na różnych ekranach.

Jednostki dp używa się do określania rozmiarów elementów interfejsu, marginesów, paddingów i odstępów w aplikacjach mobilnych.

dp stosuje się głównie do wymiarów elementów interfejsu. sp stosuje się do rozmiaru tekstu, ponieważ uwzględnia także ustawienia wielkości czcionki wybrane przez użytkownika.

System przelicza dp na px na podstawie gęstości ekranu urządzenia. Dzięki temu ten sam wymiar w dp wygląda podobnie na różnych ekranach.

mm to milimetry, a pt to punkty typograficzne. Mogą występować w grafice lub typografii, ale nie są standardowo zalecane do projektowania layoutów aplikacji mobilnych.

Angular to framework do tworzenia aplikacji webowych. Może być użyty pośrednio w projektach mobilnych, np. z Ionic, ale sam w sobie nie jest klasycznym narzędziem mobilnym jak Android Studio, Xcode czy Xamarin.

Android Studio służy do tworzenia aplikacji na Androida, Xamarin do aplikacji wieloplatformowych, a Xcode do aplikacji na iOS. Angular jest frameworkiem webowym.

Android Studio służy głównie do tworzenia aplikacji na Androida, a Xcode do tworzenia aplikacji na platformy Apple, w tym iOS. Oba są środowiskami IDE.

Xamarin umożliwia tworzenie aplikacji mobilnych wieloplatformowych, najczęściej dla Androida i iOS, z użyciem języka C# oraz ekosystemu .NET.

Aplikacja cross-platform to aplikacja tworzona tak, aby działała na więcej niż jednej platformie, np. Androidzie i iOS. Przykładowym narzędziem do takiego podejścia jest Xamarin.

IDE to zintegrowane środowisko programistyczne, które zawiera edytor kodu, narzędzia do uruchamiania, debugowania i budowania aplikacji. Przykładami są Android Studio i Xcode.

Tak, ale zwykle wymaga dodatkowej technologii lub opakowania aplikacji webowej jako mobilnej. Sam framework webowy, taki jak Angular, nie jest pełnym środowiskiem tworzenia aplikacji mobilnych.

Biblioteka dostarcza funkcje wywoływane przez programistę, np. jQuery. Framework narzuca strukturę aplikacji i sposób jej budowy, np. Django lub ASP.NET Core.

Angular i React służą głównie do tworzenia interfejsu użytkownika działającego w przeglądarce. Pomagają budować dynamiczne aplikacje typu SPA.

Są to środowiska programistyczne IDE, czyli programy do pisania, uruchamiania i debugowania kodu. Nie są frameworkami ani bibliotekami webowymi.

Nie w typowym znaczeniu egzaminacyjnym. WordPress i Joomla! to systemy CMS, czyli gotowe systemy zarządzania treścią stron internetowych.

Node.js pozwala uruchamiać JavaScript po stronie serwera. Jest często używany do tworzenia backendu, API i aplikacji czasu rzeczywistego.

ASP.NET Core, Django i Node.js są używane głównie po stronie backendu. Obsługują żądania, logikę aplikacji i komunikację z bazą danych.

Angular i React.js są używane przede wszystkim do budowy front-endu, czyli części aplikacji widocznej dla użytkownika w przeglądarce.

Xamarin służy głównie do tworzenia aplikacji mobilnych cross-platform. Nie jest podstawową technologią do budowy aplikacji webowych.