Pytania pomocnicze - INF.08

DNS tłumaczy nazwy domenowe, np. `www.example.com`, na adresy IP potrzebne do komunikacji w sieci. Dzięki temu użytkownik nie musi zapamiętywać adresów liczbowych serwerów.

Nazwa domenowa jest czytelną dla człowieka nazwą, np. `google.com`. Adres IP jest liczbowym identyfikatorem urządzenia lub serwera w sieci.

SMTP to protokół używany do wysyłania poczty elektronicznej. Nie zajmuje się tłumaczeniem nazw domenowych na adresy IP.

HTTP służy do przesyłania stron internetowych i danych między przeglądarką a serwerem WWW. Do ustalenia adresu IP serwera HTTP zwykle wcześniej wykorzystywany jest DNS.

UDP jest protokołem warstwy transportowej, a nie usługą rozwiązywania nazw. DNS często korzysta z UDP na porcie 53, ale sama konwersja domeny na IP jest zadaniem DNS.

Do przypisania nazwy domenowej do adresu IPv4 służy rekord typu A. Dla adresów IPv6 używa się rekordu AAAA.

Można użyć polecenia `nslookup`, np. `nslookup example.com`. W systemach Linux często stosuje się też `dig` lub `host`.

ADSL oznacza Asymmetric Digital Subscriber Line, czyli asymetryczną cyfrową linię abonencką. Jest to technologia dostępu do Internetu przez linię telefoniczną.

Ponieważ prędkość pobierania danych jest zwykle większa niż prędkość wysyłania. Jest to korzystne dla typowego użytkownika, który częściej pobiera dane niż je wysyła.

ADSL przesyła dane w postaci cyfrowej, mimo że wykorzystuje klasyczną miedzianą linię telefoniczną. Nie jest to analogowy dostęp modemowy typu dial-up.

W ADSL prędkości pobierania i wysyłania są różne. W łączach symetrycznych obie prędkości są takie same lub bardzo zbliżone.

Potrzebny jest modem ADSL lub router z wbudowanym modemem ADSL. Urządzenie to łączy sieć abonenta z linią operatora.

Tak, ADSL może współdzielić tę samą linię telefoniczną z usługą głosową. Do rozdzielenia sygnałów stosuje się filtry lub splitter.

Złącze AGP służyło do podłączania karty graficznej. Był to starszy standard stosowany przed PCI Express.

AGP zaprojektowano specjalnie do szybkiej komunikacji z układem graficznym. Miało zapewniać większą wydajność grafiki niż starsze złącze PCI.

AGP to starszy, wyspecjalizowany port dla kart graficznych. PCI Express jest nowszym i uniwersalnym standardem używanym m.in. przez karty graficzne, sieciowe i kontrolery.

Obecnie najczęściej stosuje się złącze PCI Express x16. AGP występuje głównie w starszych komputerach.

Te urządzenia zwykle korzystały z innych interfejsów, np. PCI, PCI Express, USB lub były zintegrowane z płytą główną. AGP było przeznaczone przede wszystkim dla kart graficznych.

Jeśli w pytaniu pojawia się złącze AGP i trzeba wskazać urządzenie, należy skojarzyć je z kartą graficzną. To najważniejsza informacja egzaminacyjna o tym standardzie.

Streamer to napęd taśmowy służący do zapisu i odczytu danych z taśmy magnetycznej. Najczęściej wykorzystuje się go do kopii zapasowych i archiwizacji.

Streamer zapisuje dane na taśmie z powłoką ferromagnetyczną. Dane są utrwalane przez odpowiednie namagnesowanie tej warstwy.

Taśmy magnetyczne mają dużą pojemność, stosunkowo niski koszt przechowywania i dobrą trwałość przy poprawnym składowaniu. Nadają się szczególnie do rzadko odczytywanych kopii zapasowych.

Streamer korzysta z taśmy magnetycznej i zwykle zapewnia dostęp sekwencyjny. Dysk twardy zapisuje dane na wirujących talerzach magnetycznych i umożliwia znacznie szybszy dostęp losowy.

Oznacza to, że dane odczytuje się w kolejności ich położenia na taśmie. Aby dostać się do dalszego fragmentu, urządzenie musi przewinąć taśmę.

Warstwa barwnika na krążku z poliwęglanu dotyczy nośników optycznych, np. płyt CD-R lub DVD-R. Streamer nie zapisuje danych optycznie, lecz magnetycznie na taśmie.

Mirroring polega na zapisywaniu tych samych danych równocześnie na dwóch lub większej liczbie dysków. Dzięki temu awaria jednego dysku nie powoduje natychmiastowej utraty danych.

Ponieważ drugi dysk służy jako lustrzana kopia pierwszego. Dwa dyski po 1 TB w RAID-1 dają około 1 TB pojemności użytkowej.

RAID-1 kopiuje dane na drugi dysk i zwiększa odporność na awarię. RAID-0 dzieli dane między dyski, zwiększając wydajność i pojemność, ale nie zapewnia odporności na awarię dysku.

Nie. RAID-1 chroni głównie przed awarią fizyczną jednego dysku, ale nie przed skasowaniem plików, ransomware, błędami użytkownika ani uszkodzeniem danych.

Do utworzenia RAID-1 potrzebne są co najmniej dwa dyski. Jeden przechowuje dane, a drugi ich lustrzaną kopię.

RAID-5 wykorzystuje striping z parzystością, a nie pełne lustrzane kopiowanie danych. Zapewnia odporność na awarię jednego dysku przy lepszym wykorzystaniu pojemności niż RAID-1.

Adres MAC jest fizycznym adresem interfejsu sieciowego i ma zwykle 48 bitów. Adres IPv4 jest logicznym adresem hosta w sieci i ma 32 bity.

Adres MAC jest wykorzystywany w warstwie łącza danych, czyli w warstwie 2 modelu OSI. Dotyczy przesyłania ramek w sieci lokalnej.

Adres MAC zapisuje się najczęściej w systemie szesnastkowym jako 6 par znaków, np. 00:1A:2B:3C:4D:5E. Każda para odpowiada jednemu bajtowi.

Standardowy adres MAC ma 48 bitów, czyli 6 bajtów. To jedna z najważniejszych informacji egzaminacyjnych dotyczących MAC.

Przełącznik uczy się adresów MAC urządzeń podłączonych do portów i na tej podstawie przesyła ramki do właściwego portu. Tworzy w tym celu tablicę adresów MAC.

Pierwsze 24 bity adresu MAC to zwykle OUI, czyli identyfikator producenta interfejsu sieciowego. Pozostałe 24 bity identyfikują konkretne urządzenie.

Fabryczny adres MAC jest przypisany do interfejsu, ale w wielu systemach można go programowo nadpisać. Taka zmiana działa zwykle tylko na poziomie konfiguracji systemu.

Regenerator odtwarza osłabiony lub zniekształcony sygnał, przywracając impulsom ich prawidłowy kształt. Dzięki temu sygnał może być przesyłany na większą odległość.

Regenerator działa w warstwie fizycznej modelu OSI. Operuje na sygnałach elektrycznych, optycznych lub radiowych, a nie na ramkach czy pakietach.

Regenerator tylko wzmacnia i odtwarza sygnał. Przełącznik analizuje adresy MAC i przekazuje ramki do właściwych portów, dzieląc sieć na osobne domeny kolizji.

Podczas transmisji sygnał ulega tłumieniu, zakłóceniom i zniekształceniom. Regenerator poprawia jego parametry, aby odbiornik mógł prawidłowo rozpoznać przesyłane dane.

Nie. Regenerator nie analizuje ruchu sieciowego i nie separuje domen kolizji. Taką funkcję pełnią m.in. przełączniki.

Regenerator odtwarza sygnał w tej samej postaci transmisyjnej. Modem służy do modulacji i demodulacji, czyli np. zamiany danych cyfrowych na sygnał analogowy i odwrotnie.

Punkt dostępowy łączy sieć przewodową z bezprzewodową lub rozszerza zasięg WLAN. Regenerator nie realizuje takiej funkcji, tylko odtwarza sygnał fizyczny.

IEEE 802.11g działa w paśmie 2,4 GHz. Jest to to samo pasmo, z którego korzysta także starszy standard 802.11b.

2,4 GHz oznacza 2,4 miliarda herców, a 2,4 MHz tylko 2,4 miliona herców. Standardy Wi-Fi takie jak 802.11g pracują w paśmie GHz, nie MHz.

W paśmie 2,4 GHz działają między innymi IEEE 802.11b, 802.11g oraz 802.11n. Nowsze standardy mogą obsługiwać także pasmo 5 GHz lub 6 GHz.

Pasmo 2,4 GHz jest używane przez wiele urządzeń, np. Bluetooth, kuchenki mikrofalowe, bezprzewodowe myszki i starsze sieci Wi-Fi. Duża liczba urządzeń zwiększa ryzyko interferencji.

Maksymalna teoretyczna przepustowość IEEE 802.11g wynosi 54 Mb/s. W praktyce rzeczywista szybkość transmisji jest zwykle niższa.

IEEE 802.11g działa w paśmie 2,4 GHz, natomiast IEEE 802.11a w paśmie 5 GHz. Oba standardy oferują teoretycznie do 54 Mb/s.

Ponieważ podobne wartości liczbowe mogą oznaczać zupełnie inne zakresy częstotliwości. Dla Wi-Fi typowe są pasma 2,4 GHz i 5 GHz, a nie 2,4 MHz czy 5 MHz.

ISDN BRI ma strukturę 2B+D, czyli dwa kanały B po 64 kbit/s oraz jeden kanał D o przepustowości 16 kbit/s.

Kanał D służy głównie do sygnalizacji, czyli zestawiania, kontroli i rozłączania połączeń.

Kanał B przenosi dane użytkownika, np. rozmowę lub transmisję danych, a kanał D przenosi informacje sygnalizacyjne.

Pojedynczy kanał B w ISDN BRI ma przepustowość 64 kbit/s.

Ponieważ w ISDN BRI kanał D ma 16 kbit/s, natomiast w dostępie PRI kanał D ma zwykle 64 kbit/s.

Dwa kanały B po 64 kbit/s dają łącznie 128 kbit/s przepustowości użytkowej.

Światłowód przesyła dane za pomocą impulsów świetlnych, a nie prądu elektrycznego. Dlatego zewnętrzne pola elektromagnetyczne nie zakłócają transmisji tak jak w kablach miedzianych.

Ma duże znaczenie w pobliżu silników, transformatorów, linii energetycznych, hal produkcyjnych i urządzeń dużej mocy. W takich środowiskach kable miedziane mogą być podatne na zakłócenia.

Nie, medium transmisyjne w światłowodzie nie przewodzi sygnału elektrycznego, więc ekranowanie przed EMI zwykle nie jest potrzebne. To jedna z jego przewag nad skrętką miedzianą.

Nie zawsze. Same kable światłowodowe mogą być konkurencyjne cenowo, ale osprzęt, spawanie, pomiary i urządzenia optyczne często są droższe niż w prostych instalacjach miedzianych.

Zwykle nie. Światłowody wymagają większej precyzji, odpowiednich złączy, zachowania promienia gięcia oraz często spawania lub specjalistycznych narzędzi pomiarowych.

Ważne są m.in. duża przepustowość, mała tłumienność na długich dystansach, odporność na EMI, bezpieczeństwo transmisji oraz możliwość pracy na odległościach większych niż typowa skrętka.

Zapewnia duży zasięg, wysoką przepustowość i separację galwaniczną między urządzeniami. Dodatkowo nie jest podatny na zakłócenia elektromagnetyczne ani różnice potencjałów uziemienia.