Pytania pomocnicze - INF.08

Minimalna odległość wynosi 0,8 m. Ma to ograniczać uciążliwość pracy w biurze z wieloma stanowiskami komputerowymi.

Odpowiednie odległości poprawiają komfort pracy, ograniczają wzajemne przeszkadzanie sobie pracowników i ułatwiają bezpieczne poruszanie się między stanowiskami.

Najważniejsze są: ustawienie monitora, wysokość biurka i krzesła, pozycja klawiatury i myszy, oświetlenie oraz ilość wolnej przestrzeni przy stanowisku.

Monitor powinien znajdować się na wprost użytkownika, w odległości umożliwiającej wygodne czytanie, zwykle około 40–75 cm od oczu. Górna krawędź ekranu powinna być w przybliżeniu na wysokości oczu lub nieco niżej.

Administrator sieci często pracuje długo przy komputerze, dlatego ergonomiczne stanowisko zmniejsza ryzyko bólu pleców, zmęczenia wzroku i przeciążeń nadgarstków.

Dopóki poszkodowany ma kontakt z prądem, ratownik również może zostać porażony. Najpierw trzeba przerwać przepływ prądu, np. wyłączając zasilanie.

Najlepiej wyłączyć bezpiecznik, odłączyć wtyczkę lub wyłącznik główny. Jeśli to niemożliwe, można odsunąć przewód suchym, nieprzewodzącym przedmiotem, zachowując izolację od podłoża.

Nie wolno dotykać poszkodowanego gołymi rękami, jeśli nadal znajduje się pod napięciem. Nie należy też używać mokrych przedmiotów ani stawać na wilgotnym podłożu.

Należy ocenić przytomność i oddech poszkodowanego oraz wezwać pomoc medyczną. W razie braku oddechu trzeba rozpocząć resuscytację krążeniowo-oddechową.

Pozycję boczną stosuje się u osoby nieprzytomnej, która oddycha prawidłowo. Chroni ona drogi oddechowe przed zadławieniem.

Wezwanie pomocy jest ważne, ale najpierw trzeba usunąć bezpośrednie zagrożenie, czyli przerwać kontakt z prądem. Bez tego ratownik i poszkodowany nadal są narażeni.

QPSK oznacza Quadrature Phase Shift Keying, czyli kwadraturowe kluczowanie fazy. Jest to cyfrowa modulacja wykorzystująca zmianę fazy sygnału nośnego.

QPSK zmienia fazę sygnału nośnego. Nie jest to modulacja amplitudy ani częstotliwości.

Jeden symbol QPSK przenosi 2 bity informacji, ponieważ dostępne są cztery różne stany fazy.

QPSK koduje informacje głównie przez zmianę fazy sygnału. QAM wykorzystuje jednocześnie zmiany amplitudy i fazy.

QPSK wykorzystuje zmianę fazy, natomiast FSK wykorzystuje zmianę częstotliwości sygnału nośnego.

QPSK pozwala przesłać 2 bity na symbol, co daje lepsze wykorzystanie pasma niż prostsze modulacje jednofazowe. Jest też stosunkowo odporna na zakłócenia.

To największy kąt między promieniem wchodzącym do światłowodu a jego osią, przy którym promień może być jeszcze prowadzony w rdzeniu. Jest on bezpośrednio związany z aperturą numeryczną.

Dla światłowodu w powietrzu apertura numeryczna jest równa sinusowi maksymalnego kąta akceptacji: NA = sin θmax.

Zależy od współczynników załamania rdzenia i płaszcza. Im większa różnica między nimi, tym większa apertura numeryczna.

Apertura numeryczna określa zakres kątów, dla których promień po wejściu do rdzenia będzie spełniał warunek całkowitego wewnętrznego odbicia na granicy rdzeń–płaszcz.

Ponieważ wpływa na łatwość wprowadzania światła do włókna oraz na liczbę modów propagujących się w światłowodzie.

Apertura numeryczna opisuje kąt przyjmowania światła przez światłowód. Dyspersja modowa opisuje rozmycie impulsu spowodowane różnymi drogami propagacji modów.

Dyspersja modowa wynika z różnych dróg przebiegu modów w światłowodzie wielomodowym. Dyspersja chromatyczna wynika z różnej prędkości propagacji fal o różnych długościach.

VoIP oznacza Voice over Internet Protocol. W języku polskim jest to przesyłanie głosu przez sieć IP.

VoIP służy do prowadzenia rozmów głosowych z wykorzystaniem sieci komputerowej, np. Internetu lub firmowej sieci IP.

VoIP służy do przesyłania głosu przez IP. VPN tworzy bezpieczne, wirtualne połączenie prywatne przez sieć publiczną.

QoS pozwala nadawać priorytet pakietom głosowym. Dzięki temu rozmowy są mniej narażone na opóźnienia, zakłócenia i przerwy.

Najczęstsze problemy to duże opóźnienia, jitter, utrata pakietów i zbyt mała przepustowość łącza.

Nie. Standardem sieci bezprzewodowej jest np. IEEE 802.11, natomiast VoIP dotyczy przesyłania głosu przez sieć IP.

Złącze BNC zostało zaprojektowane do pracy z przewodami koncentrycznymi i sygnałami wysokiej częstotliwości. Spotyka się je m.in. w CCTV, technice pomiarowej i starszych sieciach Ethernet.

Kabel koncentryczny ma jedną centralną żyłę i ekran wokół niej, natomiast skrętka składa się z par skręconych przewodów. Skrętka Ethernet jest zwykle zakończona złączem RJ-45, a kabel koncentryczny często złączem BNC lub F.

Dla skrętki Ethernet typowe jest złącze RJ-45. Dlatego kabel kat. 5 lub kat. 5e nie jest standardowo zakończony wtykiem BNC.

Nie. Światłowody przesyłają sygnał świetlny i używają złączy optycznych, np. SC, LC lub ST, a nie BNC.

Ekran ogranicza wpływ zakłóceń elektromagnetycznych na przesyłany sygnał. Dzięki temu kabel koncentryczny dobrze nadaje się do transmisji sygnałów wysokiej częstotliwości.

Impedancja, np. 50 Ω lub 75 Ω, powinna być dopasowana do urządzeń i złączy. Niedopasowanie może powodować odbicia sygnału i pogorszenie jakości transmisji.

Adres IPv4 składa się z czterech części, czyli oktetów, oddzielonych kropkami. Przykład: 192.168.1.1.

Każdy oktet musi mieć wartość od 0 do 255. Wynika to z faktu, że oktet ma 8 bitów.

Nie jest poprawny, ponieważ drugi oktet ma wartość 256, a maksymalna dopuszczalna wartość oktetu IPv4 to 255.

Adres IPv4 zapisuje się liczbami dziesiętnymi oddzielonymi kropkami. Zapis z dwukropkami i literami nie spełnia formatu IPv4.

IPv4 zwykle ma postać czterech liczb dziesiętnych oddzielonych kropkami, np. 192.168.1.1. Adres MAC zapisuje się zwykle jako liczby szesnastkowe oddzielone dwukropkami lub myślnikami.

Filtr dolnoprzepustowy usuwa składowe o częstotliwościach wyższych niż częstotliwość Nyquista. Dzięki temu zapobiega aliasingowi podczas zamiany sygnału analogowego na cyfrowy.

Częstotliwość Nyquista to połowa częstotliwości próbkowania. Wyznacza najwyższą częstotliwość sygnału, którą można poprawnie odwzorować bez aliasingu.

Takie składowe mogą zostać błędnie odwzorowane jako niższe częstotliwości. Powstaje wtedy aliasing, czyli zniekształcenie informacji o widmie sygnału.

Nie jest to jego główna rola. Jego podstawowym zadaniem jest ograniczenie pasma sygnału przed próbkowaniem, aby usunąć częstotliwości przekraczające częstotliwość Nyquista.

Należy podzielić częstotliwość próbkowania przez 2. Dla próbkowania 20 kHz częstotliwość Nyquista wynosi 10 kHz.

Filtr antyaliasingowy umieszcza się przed wejściem przetwornika ADC. Ogranicza on pasmo sygnału analogowego, zanim zostanie on spróbkowany i zamieniony na postać cyfrową.

Skrętka UTP kategorii 5 ma impedancję falową około 100 Ω. Jest to typowa wartość dla kabli Ethernet opartych na skrętce.

Impedancja falowa określa właściwości kabla jako linii transmisyjnej dla rozchodzącego się sygnału. Podaje się ją w omach.

Niedopasowanie impedancji powoduje odbicia sygnału. Może to prowadzić do błędów transmisji, spadku jakości połączenia lub problemów z osiągnięciem wymaganej prędkości.

Kable koncentryczne mogą mieć różne impedancje, najczęściej 50 Ω lub 75 Ω. W Ethernetowych instalacjach koncentrycznych spotykano 50 Ω, a w instalacjach RTV zwykle 75 Ω.

Tak. Zarówno UTP Cat 5, jak i Cat 5e mają impedancję falową około 100 Ω.

50 Ω jest typową wartością dla niektórych kabli koncentrycznych. Skrętka UTP stosowana w Ethernet ma impedancję falową około 100 Ω.

Hub wysyła odebrany sygnał na wszystkie porty i nie analizuje adresów. Switch odczytuje adresy MAC i przekazuje ramki tylko do właściwego portu.

Ponieważ komputery podłącza się osobnymi przewodami do jednego centralnego urządzenia. Tym centralnym punktem jest właśnie hub.

Nie. Wszystkie urządzenia podłączone do huba znajdują się w jednej wspólnej domenie kolizji.

Do łączenia i rozdzielania podsieci używa się routera lub przełącznika warstwy 3. Hub nie wykonuje routingu i nie obsługuje adresacji IP.

Hub działa w warstwie fizycznej, czyli w warstwie 1 modelu OSI. Operuje na sygnale, a nie na ramkach lub pakietach.

Oznacza to, że dane odebrane z jednego komputera są przesyłane do wszystkich pozostałych urządzeń. Hub nie sprawdza, który komputer jest właściwym odbiorcą.

W topologii pierścienia urządzenia są połączone w zamknięty obwód. Hub jest centralnym punktem połączeń, więc odpowiada topologii gwiazdy, a nie pierścienia.