Pytania pomocnicze - LES.01

Liczbę sadzonek oblicza się ze wzoru: powierzchnia w ha × norma sadzenia na 1 ha. Dla 2,5 ha i normy 80 000 szt./ha wynik wynosi 200 000 sadzonek.

Czas pracy oblicza się, dzieląc całkowitą liczbę sadzonek przez wydajność dzienną maszyny. Wynik podaje liczbę dni potrzebnych na wykonanie zadania.

Jednostki pozwalają uniknąć błędów, np. pomylenia wydajności dziennej z godzinową albo normy na hektar z normą na całą powierzchnię. W tym zadaniu wszystkie dane trzeba sprowadzić do liczby sadzonek i dni.

Nie. Przy normie 80 000 szt./ha potrzeba 200 000 sadzonek, a przy wydajności 4 000 szt./dzień sadzenie trwałoby 50 dni. Odpowiedź 3 dni nie wynika z podanych danych.

Jeśli sadzarka sadzi 4 000 szt./dzień, to w 3 dni posadzi 12 000 sadzonek. Dla powierzchni 2,5 ha odpowiada to normie około 4 800 szt./ha.

Najpierw trzeba ponownie sprawdzić wzór, dane i jednostki. Jeśli wynik nadal nie pasuje, może to oznaczać błąd w treści pytania lub w kluczu odpowiedzi.

Pierwsza liczba oznacza liczbę lat wzrostu sadzonki przed szkółkowaniem, a druga liczbę lat po szkółkowaniu. Suma obu liczb daje wiek sadzonki.

Oznacza sadzonkę trzyletnią: przez 2 lata rosła z nasienia, następnie została przeszkółkowana i rosła jeszcze 1 rok.

Szkółkowanie to przesadzanie młodych siewek na inne miejsce w szkółce, zwykle w większej rozstawie. Zabieg poprawia rozwój systemu korzeniowego i jakość sadzonek.

Ponieważ wiek oblicza się przez dodanie obu części symbolu: 2 lata przed szkółkowaniem i 1 rok po szkółkowaniu. Razem daje to 3 lata.

Sadzonka szkółkowana była przesadzana w szkółce, natomiast nieszkółkowana rosła cały czas w tym samym miejscu od siewu do wyjęcia. Informuje o tym zapis symbolu produkcyjnego.

Oznacza sadzonkę wyhodowaną z wysianego nasiona, a nie rozmnażaną wegetatywnie, np. z sadzonki pędowej lub zrzezu.

Po okrągłych, wklęsłych talerzach roboczych ustawionych ukośnie do kierunku jazdy. Nie ma on klasycznych odkładnic typowych dla pługa odkładnicowego.

Służy do przygotowania gleby pod odnowienia, m.in. przez spulchnienie, przecięcie darni i częściowe wymieszanie gleby z resztkami roślinnymi.

Pług z odkładnicą ma lemiesz i odkładnicę, które odcinają i odwracają skibę. Pług talerzowy wykorzystuje obracające się talerze, które tną i przemieszczają glebę.

Obracające się talerze łatwiej przetaczają się przez przeszkody i mniej się zapychają niż niektóre narzędzia z nieruchomymi elementami roboczymi.

Podstawowymi elementami roboczymi są wklęsłe talerze stalowe. Mogą im towarzyszyć elementy regulacji głębokości, rama i układ zawieszenia.

Nie. Oba narzędzia mają talerze, ale pług talerzowy pracuje zwykle głębiej i bardziej przemieszcza glebę, a brona talerzowa służy głównie do płytszego spulchniania i mieszania.

Ilość benzyny należy podzielić przez 50. Wynik w litrach można przeliczyć na mililitry, mnożąc przez 1000.

5 litrów dzielimy przez 50, co daje 0,1 litra. To znaczy, że trzeba dolać 100 ml oleju.

W wielu silnikach dwusuwowych olej smarujący jest dostarczany razem z paliwem. Bez oleju elementy silnika mogą się przegrzać i zatrzeć.

Oznacza jedną część oleju na pięćdziesiąt części benzyny. Praktycznie przyjmuje się, że ilość oleju to 1/50 ilości benzyny.

1 litr to 1000 mililitrów. Na przykład 0,4 litra to 400 ml.

Zbyt mała ilość oleju powoduje niedostateczne smarowanie silnika. Może to doprowadzić do przegrzania, zwiększonego zużycia lub zatarcia silnika.

Nadmiar oleju może powodować dymienie, odkładanie nagaru, brudzenie świecy zapłonowej i spadek sprawności pracy silnika.

Odkładnica przejmuje skibę odciętą przez lemiesz, podnosi ją, kruszy i odwraca na bok. Jest jedną z najważniejszych części roboczych korpusu płużnego.

Odkładnica jest pojedynczym elementem roboczym pługa. Korpus płużny to cały zespół części, do którego należą m.in. lemiesz, odkładnica, słupica i płóz.

Lemiesz podcina skibę gleby od dołu i rozpoczyna proces jej odspajania. Dopiero potem skiba trafia na odkładnicę, gdzie jest odwracana.

Przedpłużek odcina i odwraca wierzchnią warstwę gleby lub resztki roślinne przed przejściem głównego korpusu płużnego. Ułatwia przykrycie materii organicznej.

Odkładnica ma dużą, wygiętą powierzchnię roboczą znajdującą się nad lemieszem. Jej kształt umożliwia przesuwanie i odwracanie skiby.

Pozwala prawidłowo rozpoznać elementy robocze, ocenić ich zużycie i przygotować maszynę do pracy. Ma to wpływ na jakość uprawy gleby oraz bezpieczeństwo obsługi.

Głębosz służy do głębokiego spulchniania gleby bez jej odwracania. Ułatwia przenikanie wody i powietrza oraz rozwój korzeni sadzonek.

Najbardziej charakterystyczny jest długi, masywny ząb roboczy zakończony dłutem, pracujący głęboko pod powierzchnią gleby. Głębosz nie ma odkładnicy ani elementów do sadzenia sadzonek.

Brona pracuje płytko i rozdrabnia lub wyrównuje wierzchnią warstwę gleby. Głębosz działa znacznie głębiej i rozluźnia zbitą warstwę gleby.

Sadzarka mechaniczna tworzy szczelinę lub bruzdę i umieszcza w niej sadzonkę. Głębosz tylko spulchnia glebę i nie wykonuje sadzenia.

Wyorywacz sadzonek podcina i wydobywa sadzonki ze szkółki. Głębosz nie wyjmuje roślin, lecz rozluźnia głębsze warstwy gleby.

Celem jest rozluźnienie warstw podpowierzchniowych przy zachowaniu naturalnego układu poziomów glebowych. Dzięki temu poprawiają się warunki wodno-powietrzne bez mieszania gleby jak przy orce.

Głębosz stosuje się na glebach zbitych, z podeszwą płużną lub po silnym ugniataniu przez maszyny. Jest przydatny tam, gdzie korzenie sadzonek mogłyby mieć trudności z głębokim wzrostem.

Celem szkółkowania jest zapewnienie siewkom większej przestrzeni do wzrostu oraz lepszego dostępu do światła, wody i składników pokarmowych.

Luźniejsza więźba ogranicza konkurencję między roślinami i sprzyja rozwojowi silniejszego systemu korzeniowego oraz części nadziemnej.

Najczęściej szkółkuje się siewki jednoletnie, choć czasem także dwuletnie lub trzyletnie, zależnie od gatunku i technologii produkcji.

Szkółkowanie polega na przesadzaniu siewek, natomiast podcinanie korzeni to zabieg mechaniczny ograniczający i pobudzający rozwój systemu korzeniowego.

Dzięki szkółkowaniu sadzonki są zwykle silniejsze, mają lepiej rozwinięte korzenie i są lepiej przygotowane do wysadzenia na uprawie leśnej.

Więźba to rozstaw roślin, czyli odległości między sadzonkami w rzędach i między rzędami.

Poprawki to dosadzanie sadzonek w miejscach, gdzie po założeniu uprawy powstały braki. Mają przywrócić właściwą obsadę i skład gatunkowy.

Poprawki wykonuje się do 5 roku życia uprawy, licząc od pierwszego sadzenia.

Wykonuje się je, aby uzupełnić wypadłe sadzonki i zapewnić równomierny rozwój uprawy. Bez poprawek mogą powstać luki obniżające jakość przyszłego drzewostanu.

Najczęstsze przyczyny to susza, mróz, szkody od zwierzyny, szkodniki, choroby oraz błędy popełnione podczas sadzenia.

Poprawki dotyczą młodych upraw, zasadniczo do 5 roku życia od pierwszego sadzenia. Uzupełnienia wykonuje się w starszych uprawach lub młodnikach.

Należy ocenić udatność uprawy, czyli stopień przyjęcia się sadzonek oraz rozmieszczenie braków na powierzchni.

Najważniejsze cechy to długi wysięgnik oraz głowica tnąca z prowadnicą i łańcuchem, podobna do małej pilarki. Urządzenie jest przeznaczone do cięcia gałęzi znajdujących się nad ziemią.

Służy do usuwania gałęzi z drzew stojących, szczególnie z dolnej części pnia. Zabieg ten poprawia jakość drewna i ułatwia pielęgnację drzewostanu.

Podkrzesywarka ma prowadnicę z łańcuchem i służy do odcinania gałęzi. Wykaszarka ma zwykle głowicę żyłkową lub tarczę i służy do koszenia traw, chwastów oraz niskiej roślinności.

Najważniejsze zagrożenia to spadające gałęzie, kontakt z pracującym łańcuchem, odrzut urządzenia oraz utrata równowagi operatora. Ryzyko zwiększa praca nad głową.

Operator powinien stosować kask z osłoną twarzy, ochronniki słuchu, rękawice, spodnie ochronne oraz solidne obuwie z podeszwą antypoślizgową. Ochrona głowy jest szczególnie ważna ze względu na spadające gałęzie.

Usunięcie dolnych gałęzi ogranicza powstawanie sęków w drewnie. Dzięki temu w przyszłości można uzyskać surowiec o lepszej jakości technicznej i wyższej wartości.

Nasiona dębu to żołędzie. Są one owocami jednonasiennymi, zbieranymi po dojrzeniu i opadnięciu z drzew.

Jesienią żołędzie osiągają dojrzałość i naturalnie opadają z drzew. Najczęściej właściwym miesiącem zbioru jest październik.

W sierpniu żołędzie są zwykle jeszcze niedojrzałe. Zebrane zbyt wcześnie mogą mieć niską zdolność kiełkowania.

Powinny być pełne, zdrowe, bez pleśni, pęknięć i otworów po owadach. Nie zbiera się żołędzi zgniłych ani silnie uszkodzonych.

Należy je oczyścić, przesortować i zabezpieczyć przed przesuszeniem. Żołędzie przechowuje się w chłodnych i umiarkowanie wilgotnych warunkach.

Żołędzie leżące długo na ziemi mogą być zjadane przez zwierzęta, porażane przez grzyby lub uszkadzane przez owady. Może to obniżyć ich wartość siewną.