Pytania pomocnicze - LES.01

Służy do ograniczania rozprzestrzeniania się pożaru lasu oraz zapewnienia dostępu dla pojazdów pożarniczych i sprzętu leśnego.

Minimalna szerokość dojazdu pożarowego w pasie przeciwpożarowym typu D wynosi 6 m.

Odpowiednia szerokość umożliwia bezpieczny przejazd samochodów gaśniczych, sprzętu leśnego oraz sprawne prowadzenie akcji ratowniczej.

Bruzda albo pas gleby zmineralizowanej ogranicza przenoszenie ognia po ściółce, trawach i drobnej roślinności.

Jest to część pasa z dużym udziałem drzew i krzewów liściastych, które zwykle są mniej podatne na szybkie zapalenie niż gatunki iglaste.

Warto zapamiętać skojarzenie: pas typu D oznacza dojazd pożarowy o szerokości minimum 6 m.

Polega na sprawdzaniu gleby, zwykle przez wykonywanie odkrywek lub dołów próbnych, oraz liczeniu larw uszkadzających korzenie roślin.

Najczęściej są to pędraki chrabąszczy, larwy guniaka czerwczyka, wałkarza lipczyka, drutowce i rolnice.

Żerują na korzeniach sadzonek, przez co rośliny więdną, słabną, przestają rosnąć lub zamierają.

Szkodniki korzeni kontroluje się w glebie, natomiast korniki są związane głównie z korą i łykiem drzew stojących lub leżącego drewna.

Jest to występowanie w glebie pędraków, czyli larw chrząszczy, które mogą uszkadzać korzenie sadzonek.

Przed zakładaniem szkółek, upraw i odnowień, zwłaszcza na terenach znanych z występowania pędraków lub po wcześniejszych szkodach.

Takie określenia wskazują, że kontrola dotyczy organizmów żyjących w glebie, czyli najczęściej szkodników korzeni.

Trzebież to zabieg pielęgnacyjny w drzewostanie polegający na usuwaniu części drzew, aby poprawić warunki wzrostu drzew pozostających. Służy kształtowaniu jakości, zdrowotności i stabilności lasu.

To rzeczywista potrzeba wykonania zabiegu wynikająca ze stanu drzewostanu i celów hodowlanych. Uwzględnia m.in. zagęszczenie, zdrowotność, skład gatunkowy i jakość drzew.

Zależy głównie od potrzeby hodowlanej drzewostanu. Bierze się pod uwagę wiek, zwarcie, stan zdrowotny, stabilność oraz rozmieszczenie drzew przyszłościowych.

Ponieważ trzebież jest zabiegiem hodowlanym, a nie sposobem realizacji bieżących potrzeb rynku. Pozyskanie drewna jest skutkiem ubocznym zabiegu, a nie jego głównym celem.

Usuwa się przede wszystkim drzewa chore, uszkodzone, wadliwe, zamierające oraz takie, które ograniczają rozwój drzew najlepszej jakości.

Czyszczenia wykonuje się w młodszych fazach rozwoju drzewostanu, a trzebież w starszych. Oba zabiegi są pielęgnacyjne, ale dotyczą innych etapów wzrostu lasu.

Zbyt silna trzebież może osłabić stabilność drzewostanu, zwiększyć ryzyko szkód od wiatru i śniegu oraz pogorszyć warunki mikroklimatyczne.

Jeżeli instrukcja obsługi nie stanowi inaczej, wynosi co najmniej 100 m od pracującego urządzenia.

Podczas pracy może wyrzucać z dużą siłą kawałki drewna, kamienie i inne odłamki. Mogą one spowodować poważne obrażenia.

Należy stosować wymagania podane w instrukcji producenta. Instrukcja jest podstawowym dokumentem określającym bezpieczną obsługę danego urządzenia.

W strefie pracy powinien znajdować się wyłącznie operator lub osoby niezbędne do wykonania zadania, jeśli jest to dopuszczone zasadami bezpieczeństwa. Osoby postronne muszą pozostać poza strefą niebezpieczną.

Powinien sprawdzić stan techniczny urządzenia, osłony, teren pracy oraz upewnić się, że w strefie niebezpiecznej nie ma ludzi ani zwierząt.

Pracę należy przerwać, gdy ktoś wejdzie w strefę niebezpieczną, pojawi się awaria, nietypowy hałas lub ryzyko wyrzutu materiału w niekontrolowany sposób.

Drewno znajduje się w całości na pojeździe, przyczepie lub skrzyni ładunkowej. Nie jest ciągnięte po ziemi.

W zrywce nasiębiernej drewno jest przewożone na pojeździe. W zrywce wleczonej drewno jest ciągnięte po gruncie całą długością.

Najczęściej używa się forwardera albo ciągnika z przyczepą leśną wyposażoną w żuraw hydrauliczny.

Ponieważ drewno nie trze o podłoże, zmniejsza się uszkodzenie gleby, runa leśnego, korzeni i szlaków zrywkowych.

Jeden koniec drewna jest uniesiony przez maszynę lub urządzenie zrywkowe, a drugi koniec przesuwa się po ziemi.

Stosuje się ją na terenach pochyłych, gdzie drewno może być przemieszczane w dół stoku z wykorzystaniem siły ciężkości.

Do załadunku używa się zwykle żurawia hydraulicznego z chwytakiem, który podnosi drewno i układa je na przyczepie lub ramie ładunkowej.

Klasa KO oznacza klasę odnowienia. Jest to drzewostan, w którym pod osłoną starszych drzew rozwija się młode pokolenie lasu.

Zimą młode drzewka mogą być osłonięte śniegiem, a zamarznięta gleba ogranicza koleinowanie i uszkodzenia korzeni. Rośliny są też w stanie spoczynku.

Nalot to najmłodsze naturalne odnowienie drzew, zwykle powstałe z samosiewu. Są to bardzo młode siewki wymagające ochrony przed zniszczeniem.

Podrost to młode pokolenie drzew wyższe i starsze niż nalot, ale jeszcze niebędące głównym drzewostanem. W klasie KO stanowi ważny element przyszłego lasu.

Ścinka kierunkowa pozwala obalić drzewo w zaplanowanym kierunku, np. na lukę lub szlak operacyjny. Dzięki temu ogranicza się łamanie nalotów i podrostów.

Latem młode rośliny są w pełni wegetacji i są bardziej podatne na uszkodzenia. Gleba jest też częściej narażona na ugniatanie i niszczenie przez maszyny.

UDT to Urząd Dozoru Technicznego. Nadzoruje on wybrane urządzenia techniczne, w tym żurawie hydrauliczne używane do załadunku i przemieszczania drewna.

Rok znajduje się zwykle w środku naklejki, a miesiąc wskazuje strzałka lub znacznik na obwodzie. Połączenie tych dwóch informacji daje termin kolejnego badania.

Ponieważ jest urządzeniem mogącym stwarzać zagrożenie przy podnoszeniu i przemieszczaniu ładunków. Badanie potwierdza, że jego stan techniczny pozwala na bezpieczną pracę.

Cyfra 6 oznacza szósty miesiąc roku, czyli czerwiec. Termin następnego badania przypada więc w czerwcu 2018 roku.

Nie. Naklejka ułatwia szybkie sprawdzenie terminu badania, ale podstawą są dokumenty i decyzja UDT dotyczące danego urządzenia.

Sprawdza się m.in. konstrukcję nośną, układ hydrauliczny, podpory, mechanizmy sterowania, zabezpieczenia oraz oznaczenia i dokumentację urządzenia.

Napinacz służy do regulacji napięcia łańcucha tnącego na prowadnicy. Pozwala przesuwać prowadnicę tak, aby łańcuch nie był ani zbyt luźny, ani zbyt mocno napięty.

Zbyt luźny łańcuch może spaść z prowadnicy, powodować nierówne cięcie i stwarzać zagrożenie dla operatora. Przyspiesza też zużycie elementów układu tnącego.

Zbyt mocno napięty łańcuch zwiększa opory pracy i może prowadzić do przegrzewania oraz szybszego zużycia prowadnicy, łańcucha i elementów napędowych.

Łańcuch powinien przylegać do dolnej krawędzi prowadnicy, ale dać się przesuwać ręką. Po lekkim odciągnięciu powinien wracać na swoje miejsce.

Prawidłowo napięty łańcuch zmniejsza ryzyko jego spadnięcia z prowadnicy oraz poprawia kontrolę nad pilarką. To ogranicza możliwość wypadku podczas cięcia.

Napinacz reguluje napięcie łańcucha na prowadnicy. Zabierak rozrusznika jest elementem układu uruchamiania silnika spalinowego, więc nie pełni funkcji regulacji łańcucha.

Pierwsza część symbolu, np. 20 w oznaczeniu 20_8_RN_D_D009, oznacza długość prowadnicy. Najczęściej podaje się ją w calach.

Szerokość rowka określa grubość ogniwa prowadzącego łańcucha, które wchodzi w rowek prowadnicy. Musi być zgodna z łańcuchem.

Zbyt długa prowadnica może przeciążać pilarkę i pogarszać jej pracę. Producent pilarki określa dopuszczalny zakres długości prowadnic.

Podziałka określa odległość między ogniwami łańcucha i musi pasować do koła napędowego oraz prowadnicy. Przykładowe podziałki to 0,325 cala i 3/8 cala.

Kod montażu określa kształt końcówki prowadnicy oraz rozmieszczenie otworów mocujących i smarujących. Musi pasować do konkretnego modelu pilarki.

Może dojść do spadania łańcucha, złego smarowania, przyspieszonego zużycia elementów i zwiększonego ryzyka wypadku.

Metr przestrzenny (mp) obejmuje drewno razem z pustymi przestrzeniami w stosie. Metr sześcienny (m³) oznacza objętość drewna litego, bez pustek powietrznych.

Należy uwzględnić gatunek drewna, sortyment, długość wałków oraz to, czy dane i wynik dotyczą drewna w korze czy bez kory.

Dla drewna So S2 o długości 1,0 lub 1,2 m tabela podaje 0,65 jako przelicznik z mp w korze na m³ bez kory.

Stosuje się wzór: miąższość w m³ = objętość w mp × współczynnik zamienny.

Oznacza, że wynik obejmuje tylko drewno właściwe, bez objętości kory. Dlatego trzeba wybrać współczynnik prowadzący do wyniku bez kory.

Należy pomnożyć 20 mp przez współczynnik 0,65. Wynik wynosi 13 m³ bez kory.