Pytania pomocnicze - LES.01

Najpierw należy znaleźć wiersz z podaną grubością ogniwa D, a następnie odczytać wartość z kolumny „Obciążenie znamionowe [kg]”. Dla D = 6 mm jest to 290 kg.

Obciążenie znamionowe to dopuszczalne obciążenie robocze łańcucha. Obciążenie zrywające to wartość graniczna, przy której łańcuch może ulec zerwaniu.

Przekroczenie obciążenia znamionowego zwiększa ryzyko uszkodzenia lub zerwania łańcucha. Może to doprowadzić do wypadku oraz uszkodzenia sprzętu.

Podaje się m.in. grubość ogniwa D, długość L, podziałkę P, szerokość B, masę 1 m łańcucha, obciążenie znamionowe i obciążenie zrywające.

Należy sprawdzić, czy ogniwa nie są pęknięte, zdeformowane, nadmiernie zużyte lub skorodowane. Trzeba też upewnić się, że łańcuch ma odpowiednią nośność do planowanej pracy.

Szarpnięcia powodują chwilowe wzrosty obciążenia, często większe niż masa przeciąganego drewna. Może to doprowadzić do przekroczenia dopuszczalnej wytrzymałości łańcucha.

To zgrubienia u podstawy pnia, powstałe w miejscach przejścia korzeni w pień. Wpływają na kształt przekroju pnia i technikę ścinki.

Mogą utrudniać wykonanie rzazu podcinającego lub ścinającego. Ich położenie wpływa też na prawidłowe uformowanie zawiasy.

Są to napływy, które kolidują z prawidłowym wykonaniem rzazów lub mogą zaburzyć kontrolowane obalenie drzewa. W razie potrzeby usuwa się je przed właściwą ścinką.

Napływy ocenia się względem planowanego kierunku obalania, ponieważ to od niego zależy miejsce wykonania podcięcia i zawiasy. Ten sam napływ może być mniej lub bardziej problematyczny zależnie od kierunku obalania.

Może dojść do nierównego rzazu, zakleszczenia prowadnicy pilarki, uszkodzenia zawiasy lub niekontrolowanego pęknięcia drewna. Zwiększa to ryzyko niebezpiecznego obalenia drzewa.

Zawiasa to pas nieprzeciętego drewna między rzazem podcinającym a ścinającym. Steruje kierunkiem obalania drzewa w końcowej fazie ścinki.

Pilarz powinien odejść natychmiast po rozpoczęciu upadku drzewa. Nie należy czekać, aż drzewo całkowicie się przewróci.

Minimalna odległość wynosi 5 m. Jest to wartość wymagana ze względów bezpieczeństwa podczas ścinki.

Ścieżka oddalania pozwala szybko i bezpiecznie opuścić strefę zagrożenia. Usunięcie przeszkód ogranicza ryzyko potknięcia się podczas odejścia.

Najbezpieczniej odchodzić ukośnie do tyłu względem przewidywanego kierunku upadku drzewa. Nie należy pozostawać w linii upadku ani bezpośrednio za pniem.

Może dojść do odbicia pnia, złamania gałęzi, zmiany kierunku upadku lub rozłupania odziomka. Dlatego konieczne jest szybkie odejście na bezpieczną odległość.

Należy usunąć gałęzie, chrust, kamienie i inne przeszkody utrudniające szybkie odejście. Ścieżka musi być drożna i bezpieczna.

Dłużyca musi mieć długość co najmniej 6,1 m. Krótsze drewno okrągłe nie spełnia tej definicji.

Dłużyca może należeć do sortymentów W i S, czyli drewna wielkowymiarowego oraz średniowymiarowego.

Ponieważ minimalna długość dłużycy wynosi 6,1 m. Długość 5,1 m jest za mała.

W oznacza drewno wielkowymiarowe, S średniowymiarowe, a M małowymiarowe. Dłużyca dotyczy tylko grup W i S.

Nie. Drewno średniowymiarowe staje się dłużycą tylko wtedy, gdy ma długość co najmniej 6,1 m.

Trzeba jednocześnie sprawdzić rodzaj sortymentu i długość. Poprawna definicja to drewno W i S o minimalnej długości 6,1 m.

Warstwica to linia łącząca punkty o tej samej wysokości. Przy zrywce pozwala ocenić kierunek nachylenia terenu i wybrać bezpieczny kierunek jazdy maszyny.

Oznacza jazdę w poprzek stoku, co powoduje boczne przechylenie maszyny. Zwiększa to ryzyko utraty stateczności i przewrócenia.

Maszyna powinna poruszać się prostopadle do warstwicy, czyli zgodnie z kierunkiem spadku lub podjazdu stoku.

Najważniejsze czynniki to duże nachylenie terenu, mokre lub śliskie podłoże, zbyt duży ładunek, gwałtowne manewry oraz jazda w poprzek zbocza.

Jazda pod górę z ładunkiem zwiększa obciążenie układu napędowego i ryzyko utraty przyczepności. Kierunek pracy musi być dobrany do nachylenia, rodzaju maszyny i warunków terenowych.

Nie. W lesie wykorzystuje się również szlaki zrywkowe i odpowiednio wyznaczone trasy robocze, ale muszą one zapewniać możliwie bezpieczny przejazd.

Mygły to stosy drewna ułożone po pozyskaniu i zrywce. Służą do czasowego składowania surowca przed jego wywozem.

Przy drogach leśnych możliwy jest dojazd pojazdów transportowych i sprzętu załadunkowego. Ułatwia to odbiór, pomiar i wywóz drewna.

Na stokach drewno może się staczać lub osuwać, co stwarza zagrożenie dla ludzi i maszyn. Takie miejsce utrudnia też bezpieczny załadunek.

Pod liniami energetycznymi istnieje ryzyko porażenia prądem, szczególnie podczas pracy żurawi i pojazdów z wysięgnikami. Jest to miejsce niebezpieczne dla obsługi.

Powinno być stabilne, dostępne dla transportu, bezpieczne i nieutrudniające ruchu po drodze leśnej. Ważna jest też możliwość kontroli i pomiaru drewna.

Podczas zrywki drewno przemieszcza się z miejsca pozyskania do miejsca składowania. Mygła jest zwykle końcowym punktem zrywki przed wywozem drewna z lasu.

Gdy pojazd z ładunkiem przekracza dopuszczalne prawem parametry, np. długość, szerokość, wysokość, masę lub naciski osi. W tym pytaniu kluczowe jest przekroczenie dopuszczalnej długości.

Rodzaj drogi nie zwalnia z obowiązku przestrzegania przepisów o dopuszczalnych wymiarach pojazdu. Jeśli zestaw jest nienormatywny, wymagane jest zezwolenie.

Zezwolenie pozwala sprawdzić, czy przejazd może odbyć się bezpiecznie i bez nadmiernego zagrożenia dla dróg, mostów oraz innych uczestników ruchu.

Nie. Godziny pracy służb kontrolnych nie mają znaczenia dla legalności przewozu. Decydujące jest posiadanie wymaganego zezwolenia.

Długi ładunek utrudnia skręcanie, manewrowanie, wyprzedzanie i przejazd przez skrzyżowania. Może też zwiększać ryzyko zahaczenia o przeszkody lub pojazdy.

Ładunek musi być właściwie zabezpieczony i oznakowany, a przejazd powinien odbywać się zgodnie z warunkami określonymi w zezwoleniu.

Należy znaleźć właściwy model żurawia, odczytać długość wysuwu lub zasięg ramienia, a następnie sprawdzić wartość udźwigu w odpowiadającej mu kolumnie.

Pełny wysuw oznacza maksymalne rozłożenie ramienia teleskopowego, czyli największy zasięg roboczy żurawia. Wraz ze wzrostem zasięgu zwykle maleje dopuszczalny udźwig.

Dla modelu 700T przy zasięgu 10 m, czyli na pełnym wysuwie, udźwig wynosi 550 kg.

Im dłuższe ramię, tym większy moment obciążający działa na konstrukcję i podstawę żurawia. Dlatego dla bezpieczeństwa dopuszczalna masa ładunku musi być mniejsza.

Model 700T ma większe wartości udźwigu niż 600T przy tych samych zasięgach. Wynika to z innej konstrukcji lub większej nośności żurawia.

Trzeba bezwzględnie przestrzegać wartości z diagramu udźwigu, stabilnie ustawić maszynę i unikać gwałtownych ruchów. Przekroczenie dopuszczalnej masy grozi utratą stateczności lub uszkodzeniem sprzętu.

Walec wibracyjny służy do zagęszczania gruntu, kruszywa lub nawierzchni. W leśnictwie może być używany przy budowie i utrzymaniu dróg leśnych oraz placów.

Najważniejszą cechą jest duży, gładki stalowy bęben roboczy. Maszyna ma zwartą budowę i nie posiada narzędzi uprawowych, takich jak lemiesz czy odkładnica.

Walec zagęszcza nawierzchnię za pomocą ciężkiego bębna i wibracji. Równiarka drogowa służy głównie do profilowania i wyrównywania nawierzchni za pomocą długiego lemiesza.

Wibracje powodują lepsze ułożenie cząstek gruntu lub kruszywa. Dzięki temu materiał staje się bardziej zwarty, stabilny i odporny na odkształcenia.

Nie. Walec wibracyjny jest maszyną do zagęszczania nawierzchni, a nie do orki, spulchniania gleby czy wykonywania bruzd.

Główne zagrożenia to przygniecenie, najechanie na pracownika, utrata stateczności maszyny oraz szkodliwe oddziaływanie drgań i hałasu. Należy zachować bezpieczną odległość od pracującej maszyny.

Bróg służy do przechowywania siana przeznaczonego dla zwierzyny. Zadaszenie chroni paszę przed deszczem, śniegiem i nadmiernym zawilgoceniem.

Należy znaleźć słupy nośne i odczytać linię wymiarową opisującą odległość między nimi. W tym projekcie wymiar ten wynosi 375 cm.

Bezpośredni kontakt z gruntem powoduje zawilgocenie i szybsze psucie się siana. Dlatego stosuje się legary i podłogę z desek.

Najważniejsze są słupy nośne, dach, podłoga lub legary oraz elementy zabezpieczające siano przed rozsypywaniem. Konstrukcja musi być stabilna i odporna na warunki atmosferyczne.

Trzeba upewnić się, że odczytywany wymiar dotyczy dokładnie elementu wskazanego w pytaniu. Na rysunku znajduje się wiele wymiarów, np. wysokość, długość krokwi i rozstaw słupów.