Pytania pomocnicze - LES.01

Najczęściej widać drzewostan bukowy z gładką, szarą korą oraz siatki lub płachty rozłożone pod drzewami. Na nich leżą drobne, brązowe owoce buka, czyli bukiew.

Bukiew to owoc buka zwyczajnego zawierający nasiona. Ma postać drobnych, trójgraniastych orzeszków wypadających jesienią z kolczastych okryw.

Ułatwiają one szybkie zebranie opadających nasion i ograniczają ich zabrudzenie ściółką, ziemią oraz liśćmi. Pozwala to uzyskać lepszy materiał siewny.

Nasiona buka zbiera się jesienią, najczęściej we wrześniu i październiku. Termin zależy od dojrzewania i opadania bukwi.

U buka zbiera się opadającą bukiew z dna lasu, często z płacht. U świerka i jodły nasiona pozyskuje się z szyszek, a nie z orzeszków leżących pod drzewami liściastymi.

Buk nie owocuje obficie każdego roku. Zbiór opłaca się głównie w latach nasiennych, gdy drzewa wydają dużą ilość żywotnych nasion.

Zebrane nasiona służą przede wszystkim do produkcji sadzonek buka w szkółkach leśnych. Mogą być używane przy odnowieniach i zalesieniach.

Należy sprawdzić, ile pracy wykonuje w czasie jednego dnia roboczego. Jeśli ciągnik wyoruje 5 000 m bruzd w 8 godzin, to przy 8-godzinnym dniu jego wydajność wynosi 5 000 m bruzd na dzień.

Do wykonania jest 10 000 m bruzd, a ciągnik wykonuje 5 000 m w ciągu jednego dnia pracy. 10 000 m podzielone przez 5 000 m/dzień daje 2 dni.

Nie, ponieważ w treści podano już łączną długość bruzd: 10 000 m. Powierzchnia jest informacją opisową i nie trzeba jej przeliczać.

Jeśli jeden dzień pracy trwa 8 godzin, liczbę godzin należy podzielić przez 8. Na przykład 16 godzin pracy to 2 dni robocze.

Wydajność oznacza ilość pracy wykonaną w określonym czasie, np. metry bruzd na godzinę, hektary na dzień albo metry sześcienne drewna na zmianę.

Trzeba dokładnie sprawdzić, czy długość bruzd trzeba obliczyć, czy jest już podana. W tym zadaniu długość 10 000 m jest podana wprost.

Liczbę tysięcy sadzonek mnoży się przez normę czasu. Dla 10 tys. sadzonek i normy 9,6 r-g/1000 szt. wynik to 10 × 9,6 = 96 roboczogodzin.

W treści podano II stopień trudności, a w tabeli dla II stopnia norma wynosi 9,6 r-g/1000 szt. Wartość 10,8 dotyczy III stopnia trudności.

Oznacza, że podana norma czasu dotyczy posadzenia 1000 sztuk sadzonek. Przy innej liczbie sadzonek normę trzeba odpowiednio przemnożyć.

So oznacza sosnę, a zapis 1/0 informuje, że jest to sadzonka jednoroczna, nieszkółkowana. Taki symbol opisuje gatunek i wiek materiału sadzeniowego.

Pracochłonność to łączny nakład pracy wyrażony w roboczogodzinach. Jeśli pracuje kilka osób, całkowita liczba roboczogodzin pozostaje taka sama, ale rzeczywisty czas wykonania może być krótszy.

Wyorane bruzdy są formą przygotowania gleby pod sadzenie. Ułatwiają umieszczenie sadzonek i poprawiają warunki ich wzrostu, zwłaszcza na powierzchniach odnawianych.

Najpierw należy znaleźć właściwą czynność, potem sprawdzić jednostkę miary i stopień trudności. Następnie wartość z tabeli mnoży się przez liczbę jednostek występujących w zadaniu.

Przekładnia kątowa znajduje się na końcu wału napędowego, przy głowicy tnącej i osłonie narzędzia roboczego.

Zmienia kierunek przeniesienia napędu z wału na element tnący, umożliwiając pracę głowicy lub tarczy.

Jest to mała śruba lub korek umieszczony w obudowie przekładni, najczęściej blisko głowicy tnącej.

Smarowanie zmniejsza tarcie, chroni koła zębate i łożyska oraz zapobiega przegrzewaniu i przedwczesnemu zużyciu przekładni.

Może dojść do nadmiernego nagrzewania, hałasu, szybkiego zużycia elementów przekładni, a nawet jej zatarcia.

Nie należy jej mylić ze śrubami mocującymi uchwyt, osłonę, obudowę silnika ani elementami regulacyjnymi urządzenia.

Doprowadza olej do ruchomych części silnika, zmniejsza tarcie i zużycie oraz pomaga odprowadzać ciepło z obciążonych elementów.

Najczęściej są to łożyska wału korbowego, panewki, wałek rozrządu, popychacze oraz elementy mechanizmu zaworowego.

Po przewodach lub kanałach olejowych prowadzących od miski olejowej, pompy i filtra do wału, łożysk oraz górnych części silnika.

Może spowodować spadek ciśnienia smarowania, wzrost tarcia i przegrzewanie elementów, a w skrajnym przypadku zatarcie silnika.

Zatrzymuje opiłki metalu, sadzę i inne zanieczyszczenia, aby nie krążyły z olejem po silniku i nie uszkadzały współpracujących części.

Układ smarowania rozprowadza olej w celu zmniejszenia tarcia, a układ chłodzenia odprowadza nadmiar ciepła z silnika za pomocą cieczy chłodzącej lub powietrza.

Powinien jak najszybciej zatrzymać silnik i sprawdzić poziom oleju oraz możliwe przyczyny spadku ciśnienia, aby uniknąć poważnej awarii.

Po przymrozkach wiele szkodników kończy żerowanie i schodzi na zimowanie do ściółki lub gleby. Wtedy łatwiej je znaleźć i ocenić ich liczebność.

To owady atakujące drzewa zasadniczo zdrowe, często powodujące uszkodzenia igliwia. Przy masowym wystąpieniu mogą znacznie osłabić drzewostan.

Celem jest ocena liczebności zimujących stadiów szkodników i określenie zagrożenia dla drzewostanu w kolejnym roku.

Najczęściej przeszukuje się ściółkę oraz wierzchnią warstwę gleby, ponieważ tam zimują larwy, poczwarki lub kokony wielu gatunków.

Gradacja to masowy pojaw szkodnika na dużym obszarze. Może prowadzić do silnego osłabienia drzew, a czasem do zamierania fragmentów drzewostanu.

Latem wiele szkodników może jeszcze żerować w koronach drzew, więc nie ma ich w ściółce w stadium zimującym. Jesienna kontrola po przymrozkach daje bardziej miarodajne wyniki.

Takie butelki nie są odporne na benzynę i mogą się rozszczelnić lub odkształcić. Dodatkowo istnieje ryzyko pomylenia ich z napojem.

Powinien być szczelny, odporny na działanie paliwa, odpowiednio oznaczony i wyposażony w bezpieczne zamknięcie. Najlepiej, gdy ma dozownik ułatwiający nalewanie bez rozlewania.

Opary paliwa są łatwopalne i mogą zapalić się od iskry. Może to spowodować pożar lub wybuch.

Opary paliwa mogą być szkodliwe dla zdrowia i tworzyć mieszaniny wybuchowe. Wentylacja zmniejsza ich stężenie w powietrzu.

Należy wytrzeć rozlane paliwo i odczekać, aż opary się ulotnią. Urządzenia nie wolno uruchamiać bezpośrednio po rozlaniu paliwa.

Gorące elementy silnika mogą spowodować zapłon paliwa lub jego oparów. Przed tankowaniem należy wyłączyć urządzenie i pozwolić mu ostygnąć.

Ilość wody należy podzielić przez 200. Dla 500 litrów wody obliczenie wygląda tak: 500 ÷ 200 = 2,5 litra środka.

Oznacza jedną część środka na 200 części wody. W zadaniach egzaminacyjnych zwykle traktuje się to jako stosunek środka do ilości wody.

5 litrów odpowiadałoby proporcji 1:100, ponieważ 500 ÷ 100 = 5. Przy proporcji 1:200 ilość środka jest dwukrotnie mniejsza.

Im większa druga liczba w proporcji, tym mniej środka trzeba dodać. Proporcja 1:200 wymaga mniej środka niż 1:100.

Należy wykonać działanie 1000 ÷ 200. Wynik to 5 litrów środka pianotwórczego.

Najczęściej używa się litrów, ale można stosować też mililitry lub metry sześcienne. Ważne, aby wszystkie wielkości były wyrażone w tej samej jednostce.

Widać płomienie obejmujące zarówno dolne warstwy lasu, jak i korony drzew. Ogień występuje na całej wysokości drzewostanu.

Pożar wierzchołkowy dotyczy głównie koron drzew. Pożar całkowity obejmuje jednocześnie korony, pnie, podszyt i pokrywę gleby.

Pali się ściółka, trawy, igliwie, liście, wrzosy i drobne gałęzie. Ogień rozprzestrzenia się przy powierzchni gruntu.

Ponieważ ogień tli się pod powierzchnią gleby, np. w torfie lub próchnicy. Może nie dawać wysokich płomieni, ale długo utrzymuje się w podłożu.

Bardzo niebezpieczny jest pożar wierzchołkowy, ponieważ ogień szybko przenosi się z korony na koronę. Może też przekształcić się w pożar całkowity.

Pożar może obejmować warstwę podpowierzchniową gleby, pokrywę gleby, podszyt, pnie oraz korony drzew. Zakres spalania decyduje o nazwie rodzaju pożaru.

Należy obliczyć obwód prostokąta, czyli dodać długości wszystkich boków. Można użyć wzoru: 2 × (długość + szerokość).

Dla wymiarów 300 m × 100 m obwód wynosi 2 × (300 + 100), czyli 800 m. Tyle siatki potrzeba na pełne ogrodzenie.

Nie, jeśli podano wymiary boków. Do obliczenia długości siatki potrzebny jest obwód, a nie powierzchnia.

Należy pomnożyć długość przez szerokość. W tym przypadku 300 m × 100 m = 30 000 m², czyli 3 ha, więc informacja o 1 ha jest niespójna z wymiarami.

Jeden hektar ma 10 000 m². Jest to ważne przy przeliczaniu powierzchni w zadaniach leśnych.

W zadaniach egzaminacyjnych zwykle przyjmuje się dokładnie obwód. W praktyce często dolicza się niewielki zapas na łączenia, nierówności terenu i montaż bram.