Pytania pomocnicze - MEC.03

Uniesienie kończyny zmniejsza ciśnienie krwi w uszkodzonym miejscu i może ograniczyć wypływ krwi. Jest to szczególnie ważne przy intensywnym krwawieniu z kończyn.

Czyszczenie rany opóźnia zatamowanie krwawienia. Najpierw trzeba ograniczyć utratę krwi, a dopiero później zająć się dokładnym oczyszczeniem i dalszym opatrzeniem.

Opatrunek uciskowy stosuje się przy silnym krwawieniu, gdy trzeba wywrzeć stały nacisk na ranę. Pomaga on ograniczyć wypływ krwi do czasu udzielenia dalszej pomocy.

Nie zawsze. Jeśli podejrzewa się złamanie, zwichnięcie lub poważny uraz, kończynę należy przede wszystkim unieruchomić i nie wykonywać ruchów nasilających ból lub uszkodzenie.

Pomoc medyczną należy wezwać przy obfitym krwawieniu, braku możliwości jego zatamowania, objawach wstrząsu lub poważnym urazie. W praktyce przy intensywnym krwotoku wezwanie pomocy jest konieczne.

Niepokojące objawy to bladość, zimne poty, osłabienie, zawroty głowy, szybki oddech i przyspieszone tętno. Mogą one wskazywać na rozwijający się wstrząs.

Po łamanej, schodkowej linii cięcia, która przechodzi przez kilka przesuniętych względem siebie szczegółów przedmiotu. Na końcach linii zwykle znajdują się strzałki i oznaczenie, np. A-A.

Ponieważ zwykła prosta płaszczyzna cięcia nie pokazałaby wszystkich ważnych elementów wewnętrznych. Przekrój stopniowy pozwala ująć kilka przesuniętych otworów lub wybrań w jednym widoku.

Przekrój stopniowy obejmuje kilka fragmentów przedmiotu przeciętych łamaną płaszczyzną. Przekrój cząstkowy pokazuje tylko lokalny fragment wnętrza, zwykle ograniczony linią falistą lub nieregularną.

Linię cięcia oznacza się linią grubą lub kreskowo-punktową z pogrubionymi odcinkami, strzałkami kierunku patrzenia oraz literami, np. A-A. W przekroju stopniowym linia ta ma kształt łamany.

Kreskowanie oznacza powierzchnie materiału przeciętego płaszczyzną cięcia. Dzięki temu można odróżnić materiał od pustych przestrzeni, takich jak otwory lub wybrania.

Przekrój ukośny wykonuje się jedną płaszczyzną ustawioną pod kątem. Przekrój stopniowy wykorzystuje płaszczyznę łamaną, która zmienia przebieg, aby przejść przez kilka szczegółów.

Symbol // oznacza tolerancję równoległości. Informuje, że wskazany element ma zachować dopuszczalne odchylenie od położenia równoległego względem bazy.

Tolerancja płaskości dotyczy kształtu jednej powierzchni i nie wymaga bazy odniesienia. Tolerancja równoległości dotyczy położenia elementu względem innego elementu bazowego.

Wartość 0,2 oznacza dopuszczalne odchylenie geometryczne, najczęściej w milimetrach. Element musi mieścić się w strefie tolerancji o tej wartości.

Baza odniesienia wskazuje element, względem którego sprawdza się równoległość. Bez niej nie wiadomo, do czego porównywać położenie kontrolowanej powierzchni lub osi.

Stosuje się ją m.in. przy powierzchniach montażowych, prowadnicach, osiach otworów i elementach współpracujących. Zapewnia poprawne ustawienie oraz działanie części maszyny.

Tolerancja równoległości dotyczy elementów ustawionych równolegle. Tolerancja nachylenia dotyczy elementów ustawionych pod określonym kątem względem bazy.

Położenie osoby ogranicza rozprzestrzenianie się płomieni ku górze, zwłaszcza w stronę twarzy i dróg oddechowych. Ułatwia też szczelne przykrycie jej kocem gaśniczym.

Koc gaśniczy odcina dopływ tlenu, który jest niezbędny do podtrzymania spalania. Bez tlenu płomienie gasną.

Nie wolno odrywać odzieży przyklejonej do skóry, bo może to pogłębić obrażenia. Można usunąć tylko luźne, nieprzyklejone fragmenty ubrania po ugaszeniu ognia.

Należy ocenić stan poszkodowanego, schłodzić oparzone miejsca chłodną wodą i zabezpieczyć je jałowym opatrunkiem. Przy poważnych oparzeniach trzeba wezwać pogotowie.

Bieganie zwiększa dopływ powietrza do płomieni, co może nasilić spalanie. Może też spowodować szybsze rozprzestrzenianie się ognia na ciało.

Pomoc należy wezwać przy rozległych lub głębokich oparzeniach, oparzeniach twarzy, szyi, dłoni, stóp, krocza oraz gdy poszkodowany ma problemy z oddychaniem lub traci przytomność.

Odchylenie głowy do tyłu powoduje spływanie krwi do gardła, co może wywołać krztuszenie, wymioty lub utrudnić ocenę ilości utraconej krwi.

Poszkodowanego należy posadzić i pochylić jego głowę lekko do przodu lub w dół. Taka pozycja ułatwia wypływ krwi na zewnątrz i zmniejsza ryzyko zachłyśnięcia.

Należy ucisnąć miękką część nosa przez kilka–kilkanaście minut i polecić poszkodowanemu oddychać ustami. Można zastosować zimny okład na nos lub kark.

Pomoc należy wezwać, gdy krwawienie jest silne, nie ustępuje po ucisku, uraz był poważny, występują objawy wstrząsu, zaburzenia świadomości lub podejrzenie złamania nosa/czaszki.

Nie należy kłaść poszkodowanego płasko na plecach, odchylać głowy do tyłu ani pozwalać mu połykać krwi. Nie powinno się też gwałtownie wydmuchiwać nosa bezpośrednio po zatamowaniu krwawienia.

Połączenie nitowe jest nierozłączne, ponieważ demontaż wymaga zniszczenia nitu. Połączenie śrubowe jest rozłączne i można je wielokrotnie montować oraz demontować.

W połączeniu zakładkowym łączone elementy zachodzą na siebie. Nie występuje dodatkowa nakładka, a nity przechodzą przez obie zachodzące warstwy.

W połączeniu nakładkowym elementy są zwykle ustawione stykowo, a ich połączenie zapewnia jedna lub dwie dodatkowe nakładki przynitowane do elementów.

Oznacza to, że nity są rozmieszczone w jednym rzędzie. Jeśli występują dwa lub więcej rzędów nitów, połączenie jest wielorzędowe.

Ponieważ po wykonaniu połączenia nit zostaje trwale odkształcony. Rozłączenie elementów wymaga usunięcia lub zniszczenia nitu.

Elementy zachodzą na siebie, nie ma dodatkowej nakładki, a nity tworzą jeden rząd. Taki układ odpowiada połączeniu zakładkowemu jednorzędowemu.

Sprężyny muszą wielokrotnie odkształcać się i wracać do pierwotnego kształtu. Dlatego potrzebna jest stal o wysokiej granicy sprężystości i dobrej odporności zmęczeniowej.

Liczba 60 oznacza w przybliżeniu zawartość węgla około 0,60%, a litera G wskazuje na dodatek manganu. Jest to stal stosowana m.in. na sprężyny.

Obróbka cieplna, głównie hartowanie i odpuszczanie, nadaje sprężynie wymaganą twardość, wytrzymałość i sprężystość. Bez niej element mógłby łatwo ulec trwałemu odkształceniu.

SW9 to stal szybkotnąca narzędziowa, stosowana głównie na narzędzia skrawające. Jej przeznaczenie jest inne niż stali sprężynowych.

Stal sprężynowa ma skład i właściwości dobrane pod kątem dużej sprężystości oraz odporności na zmęczenie. Zwykła stal konstrukcyjna jest przeznaczona głównie do przenoszenia obciążeń statycznych.

Ze stali sprężynowej wykonuje się sprężyny śrubowe, resory, pierścienie sprężynujące, podkładki sprężyste i inne elementy pracujące sprężyście.

Chrom zwiększa hartowność, twardość i odporność stali na zużycie. Dzięki temu elementy łożysk mogą pracować pod dużymi naciskami kontaktowymi.

Powinna być twarda, odporna na ścieranie i zmęczenie materiału oraz mieć jednorodną strukturę. Ważna jest także czystość stali, czyli mała ilość wtrąceń niemetalicznych.

W łożysku tocznym między pierścieniami znajdują się elementy toczne, np. kulki lub wałeczki. W łożysku ślizgowym ruch odbywa się przez poślizg współpracujących powierzchni.

Ze stali łożyskowej wykonuje się głównie kulki, wałeczki, igiełki oraz bieżnie pierścieni. Są to elementy najbardziej narażone na naciski i zużycie.

Obróbka cieplna, zwłaszcza hartowanie i odpuszczanie, nadaje stali wysoką twardość i odporność na zużycie. Bez niej stal nie osiągnęłaby wymaganych właściwości użytkowych.

Mogą być dodatkami stopowymi w różnych stalach specjalnych, ale nie są głównym składnikiem typowej stali stosowanej na łożyska toczne. Dla stali łożyskowej charakterystycznym dodatkiem jest chrom.

Wirujący przedmiot może pochwycić narzędzie pomiarowe lub rękę operatora. Pomiar wykonuje się dopiero po całkowitym zatrzymaniu wrzeciona.

Przedmiot i uchwyt mają dużą energię kinetyczną. Kontakt dłoni z wirującym elementem grozi otarciem, złamaniem, zmiażdżeniem lub wciągnięciem.

Nóż tokarski można regulować i dokręcać tylko przy zatrzymanej obrabiarce oraz wyłączonym posuwie. Zapobiega to pochwyceniu dłoni przez ruchome części suportu lub narzędzia.

Nie zawsze. Brak chłodzenia jest głównie problemem technologicznym, bo powoduje wzrost temperatury, szybsze zużycie narzędzia i gorszą jakość obróbki.

Może dojść do przegrzewania narzędzia i materiału, pogorszenia chropowatości powierzchni, utraty dokładności wymiarowej oraz szybszego stępienia noża.

Wióry usuwa się szczotką, haczykiem lub specjalnym narzędziem po zatrzymaniu maszyny. Nie wolno usuwać ich gołą ręką, ponieważ mogą być ostre i gorące.

Niebezpieczne są luźne rękawy, biżuteria, rękawice przy wirujących elementach oraz niezabezpieczone długie włosy. Mogą zostać pochwycone przez obracający się uchwyt lub przedmiot.

Ponieważ mają cienkościenny, przestrzenny kształt, który można szybko uzyskać przez odkształcenie blachy w matrycy. Tłoczenie jest opłacalne w produkcji seryjnej.

Tłoczenie nadaje blachom kształty przestrzenne lub wykonuje w nich przetłoczenia. Walcowanie służy głównie do zmniejszania grubości materiału albo nadawania prostych profili między walcami.

Tłoczenie dotyczy najczęściej blach i cienkościennych wyrobów. Kucie stosuje się do masywniejszych elementów, które są odkształcane uderzeniem lub naciskiem.

Podstawowe narzędzia to stempel i matryca, a przy głębszym formowaniu także dociskacz blachy. Ich kształt decyduje o kształcie gotowego wyrobu.

Prasa wytwarza nacisk potrzebny do odkształcenia blachy. Może być mechaniczna lub hydrauliczna, zależnie od wymaganej siły i charakteru operacji.

Przez tłoczenie wykonuje się m.in. miski olejowe, osłony, pokrywy, elementy karoserii, obudowy i wsporniki z blachy.