Pytania pomocnicze - MED.14

Grozi to zalaniem twarzy, dostaniem się wody do ust lub nosa oraz zakrztuszeniem. Może także wywołać lęk i poczucie zagrożenia u chorego.

Należy zabezpieczyć pościel przed zamoczeniem, np. ceratą, podkładem chłonnym lub ręcznikami. Trzeba też przygotować miskę, dzbanek z wodą, szampon, ręczniki i sprzęt do odprowadzania wody.

Woda powinna być ciepła, ale nie gorąca. Przed użyciem należy sprawdzić jej temperaturę, aby uniknąć oparzenia lub dyskomfortu pacjenta.

Pozostawiony szampon może powodować świąd, pieczenie, łupieżopodobne złuszczanie i podrażnienie skóry głowy. Dokładne spłukanie poprawia komfort chorego.

Należy odsłaniać tylko niezbędną część ciała, sprawnie wykonać czynność i po zabiegu dokładnie osuszyć włosy oraz skórę głowy. Pacjent powinien być przykryty i ułożony wygodnie.

Trzeba wyjaśnić, co będzie wykonywane, jak długo potrwa zabieg i poprosić o współpracę, jeśli jest możliwa. Ważne jest też uzyskanie zgody pacjenta.

Zabieg należy przerwać w razie duszności, kaszlu, zakrztuszenia, zawrotów głowy, silnego niepokoju, bólu lub nagłego pogorszenia samopoczucia pacjenta.

Kaszel jest naturalnym odruchem obronnym organizmu i może samodzielnie usunąć ciało obce z dróg oddechowych. Jeśli pacjent kaszle skutecznie, nie należy od razu wykonywać agresywnych rękoczynów.

Uderzenia między łopatki wykonuje się, gdy pacjent ma trudności w oddychaniu, kaszel jest nieskuteczny lub ciało obce nadal blokuje drogi oddechowe. Pacjent powinien być pochylony do przodu.

Płyn może pogorszyć niedrożność dróg oddechowych lub zostać zaaspirowany do płuc. W takiej sytuacji priorytetem jest udrożnienie dróg oddechowych, a nie pojenie pacjenta.

Wymioty zwiększają ryzyko zachłyśnięcia treścią pokarmową i dalszego zablokowania dróg oddechowych. Mogą też pogorszyć stan pacjenta.

Należy wezwać pomoc, ułożyć pacjenta na plecach i rozpocząć resuscytację krążeniowo-oddechową. Ciało obce usuwa się z jamy ustnej tylko wtedy, gdy jest widoczne.

Skuteczny kaszel jest głośny, pacjent może oddychać i często mówić. Nieskuteczny kaszel jest cichy, słaby, pacjent ma narastającą duszność, może sinieć i nie jest w stanie mówić.

Pacjenta należy pochylić do przodu, aby ciało obce mogło wydostać się na zewnątrz, a nie przemieściło się głębiej. Uderzenia wykonuje się nasadą dłoni między łopatki.

Afazja ruchowa to zaburzenie mowy, w którym pacjent ma trudności z wypowiadaniem słów, mimo że często rozumie mowę innych osób.

Ponieważ pacjent może nie być w stanie mówić, ale może wskazywać litery i w ten sposób przekazywać swoje potrzeby.

Język migowy pomaga tylko osobom, które go znają. Pacjent po udarze zwykle nie posługuje się nim automatycznie.

Pismo Braille’a jest przeznaczone głównie dla osób niewidomych i wymaga wcześniejszej znajomości tego systemu.

Powinien mówić wolno, spokojnie, krótkimi zdaniami i dawać pacjentowi czas na odpowiedź.

Pacjent może mieć trudność z używaniem prawej ręki, dlatego należy umożliwić wskazywanie lewą ręką, wzrokiem lub innym dostępnym sposobem.

Można stosować tablice obrazkowe, kartki z podstawowymi potrzebami, gesty, mimikę oraz pytania wymagające odpowiedzi „tak” lub „nie”.

Woda z łagodnym mydłem skutecznie usuwa zanieczyszczenia, a jednocześnie nie podrażnia skóry tak jak środki odkażające. Skóra wokół stomii powinna być czysta i sucha przed założeniem sprzętu stomijnego.

Spirytus silnie wysusza i podrażnia skórę, może powodować pieczenie oraz uszkodzenia naskórka. Uszkodzona skóra gorzej toleruje przylepiec sprzętu stomijnego.

Nie. Woda utleniona może działać drażniąco i nie jest zalecana do codziennej pielęgnacji zdrowej skóry wokół stomii.

Powinna być czysta, sucha, bez zaczerwienienia, nadżerek, obrzęku, wysypki i sączenia. Zmiany skórne należy zgłosić pielęgniarce lub lekarzowi.

Skórę należy delikatnie umyć, dokładnie osuszyć i upewnić się, że nie ma na niej tłustych preparatów. Wilgotna lub natłuszczona skóra osłabia przyleganie płytki stomijnej.

Niepokojące objawy to zaczerwienienie, pieczenie, ból, świąd, nadżerki, wyciek lub krwawienie ze skóry. Mogą wynikać np. z nieszczelności sprzętu stomijnego albo źle dobranego otworu w płytce.

Ropna wydzielina może zawierać drobnoustroje chorobotwórcze. Materiał, który miał z nią kontakt, traktuje się jako potencjalnie zakaźny.

Odpady zakaźne wyrzuca się do worka koloru czerwonego. Dotyczy to m.in. materiałów opatrunkowych, ligniny czy chusteczek zanieczyszczonych wydzieliną zakaźną.

Należy założyć rękawiczki jednorazowe, a w razie ryzyka rozprysku także maseczkę i ochronę oczu. Po zakończeniu czynności trzeba wykonać higienę rąk.

Odpad zakaźny jest zanieczyszczony materiałem biologicznym mogącym przenosić zakażenie. Odpad komunalny nie stanowi takiego zagrożenia i nie wymaga specjalnego postępowania medycznego.

Worek należy szczelnie zamknąć, nie ugniatać jego zawartości i przekazać zgodnie z procedurą obowiązującą w placówce. Nie wolno mieszać odpadów zakaźnych z innymi odpadami.

Prawidłowa segregacja zmniejsza ryzyko zakażeń, chroni personel i pacjentów oraz umożliwia bezpieczną utylizację odpadów. Błędne wyrzucenie odpadu może stanowić zagrożenie epidemiologiczne.

Brudownik jest strefą sprzętu brudnego lub wymagającego dekontaminacji. Zdezynfekowana miednica mogłaby tam zostać ponownie skażona.

Oznacza to, że powierzchnia sprzętu została pokryta preparatem dezynfekcyjnym i po wymaganym czasie działania uznaje się ją za bezpieczną do ponownego użycia zgodnie z procedurą.

Magazyn służy do przechowywania sprzętu czystego i gotowego do użycia. Brudownik służy do sprzętu zanieczyszczonego, skażonego lub oczekującego na mycie i dezynfekcję.

Preparat musi pozostawać na powierzchni przez czas określony przez producenta. Zbyt szybkie wytarcie lub odstawienie sprzętu może obniżyć skuteczność dezynfekcji.

Oddzielenie stref czystych i brudnych zapobiega przenoszeniu drobnoustrojów oraz zakażeniom krzyżowym między pacjentami.

Jeśli w treści pytania podano, że sprzęt został już prawidłowo zdezynfekowany, należy go traktować jako czysty i przechowywać w magazynie.

Zawartość stanowi materiał potencjalnie zakaźny i utrudnia skuteczne mycie oraz dezynfekcję. Sprzętu nie należy wkładać do roztworu dezynfekcyjnego razem z wydalinami.

Mycie usuwa widoczne zabrudzenia i substancje organiczne. Dzięki temu środek dezynfekcyjny może skutecznie działać na powierzchnię sprzętu.

Sprzęt należy całkowicie zanurzyć w przygotowanym roztworze dezynfekcyjnym. Cała powierzchnia musi mieć kontakt ze środkiem przez czas określony przez producenta.

Przetarcie może nie objąć wszystkich powierzchni, szczególnie miejsc trudno dostępnych. Przy sprzęcie mającym kontakt z wydalinami zaleca się dokładniejsze postępowanie, czyli mycie i dezynfekcję przez zanurzenie.

Podstawą są rękawiczki jednorazowe. W razie ryzyka rozchlapania należy zastosować dodatkową ochronę, np. fartuch ochronny i osłonę twarzy.

Zbyt krótki czas kontaktu może nie zniszczyć drobnoustrojów. Czas dezynfekcji zawsze wynika z instrukcji producenta preparatu.

Sprzęt należy wypłukać, jeśli wymaga tego użyty preparat, następnie osuszyć i przechowywać w czystym miejscu. Zapobiega to ponownemu skażeniu.

Na depresję wskazują: obniżony nastrój, pesymistyczne nastawienie, płaczliwość oraz brak apetytu. Objawy te utrzymujące się lub nasilające wymagają zgłoszenia personelowi medycznemu.

Choroby przewlekłe, takie jak reumatoidalne zapalenie stawów, wiążą się z bólem, ograniczeniem sprawności i nawrotami choroby. Może to obniżać poczucie kontroli i sprzyjać depresji.

Przygnębienie bywa krótkotrwałą reakcją na trudną sytuację. Depresja jest głębszym i dłużej trwającym zaburzeniem nastroju, często z utratą apetytu, energii, zainteresowań i nadziei.

Powinien okazać wsparcie, spokojnie wysłuchać pacjenta i nie bagatelizować objawów. Należy zgłosić obserwacje pielęgniarce lub lekarzowi.

Nie należy mówić „weź się w garść”, zawstydzać pacjenta ani oceniać jego emocji. Takie reakcje mogą pogłębiać poczucie winy i izolacji.

W depresji dominuje obniżony nastrój, spowolnienie, pesymizm i utrata apetytu. W manii występuje nadmiernie podwyższony nastrój, pobudzenie, wielomówność i zmniejszona potrzeba snu.

Psychoza wiąże się z zaburzeniem kontaktu z rzeczywistością, np. urojeniami lub omamami. W pytaniu opisano objawy nastroju, a nie objawy psychotyczne.

Brak apetytu może towarzyszyć depresji i prowadzić do osłabienia oraz pogorszenia stanu ogólnego. U pacjenta chorego przewlekle wymaga obserwacji i zgłoszenia.

Wywiad polega na zadawaniu pacjentowi pytań w celu uzyskania informacji o jego stanie zdrowia, potrzebach, nawykach i poziomie samodzielności.

Ponieważ opiekun uzyskuje informacje bezpośrednio od pacjenta, pytając go o samodzielność, trudności i nawyki żywieniowe.

Wywiad polega na rozmowie i zadawaniu pytań, a obserwacja na ocenie zachowania, wyglądu lub czynności pacjenta bez konieczności pytania go.

Pomiar daje wynik liczbowy, np. temperaturę, tętno lub ciśnienie. Wywiad dostarcza informacji opisowych uzyskanych w rozmowie.

Może ustalić, czy pacjent je samodzielnie, jakie ma trudności z gryzieniem lub połykaniem, jakie ma preferencje żywieniowe oraz czy wymaga pomocy podczas posiłków.

Pozwala dobrać odpowiedni zakres pomocy, zaplanować opiekę i wspierać pacjenta bez niepotrzebnego wyręczania go w czynnościach, które może wykonać sam.

Wilgotna skóra łatwo ulega podrażnieniu, maceracji i odparzeniom. U osoby leżącej zwiększa to także ryzyko powstania odleżyn.

Należy wykonać toaletę ciała lub jej część, dokładnie osuszyć skórę, zmienić bieliznę osobistą i w razie potrzeby pościel. Trzeba też zapewnić pacjentowi komfort cieplny.

Ruch jest ważny u pacjenta leżącego, ale w opisanej sytuacji bezpośrednim problemem jest silne pocenie się. Najpierw trzeba usunąć wilgoć i zadbać o higienę.

Szczególnie narażone są fałdy skórne, pachy, pachwiny, okolica krocza, pośladki oraz miejsca przylegania ciała do materaca. Wymagają one dokładnego mycia, osuszania i obserwacji.

Należy osłonić pacjenta parawanem lub zasłoną, odkrywać tylko mytą część ciała i informować chorego o wykonywanych czynnościach. Ważne jest także uzyskanie zgody pacjenta, jeśli jest przytomny i świadomy.

Pościel należy wymienić zawsze wtedy, gdy jest wilgotna, zabrudzona lub powoduje dyskomfort. Wilgotna pościel sprzyja wychłodzeniu, odparzeniom i odleżynom.

Należy zgłosić zaczerwienienia, pęcherze, otarcia, odparzenia, sączenie, ból skóry oraz miejsca, które nie bledną po ucisku. Mogą to być wczesne objawy uszkodzenia skóry lub odleżyn.