Pytania pomocnicze - MED.14

Obracanie może spowodować przemieszczenie odłamów kostnych, nasilenie bólu oraz pogorszenie stanu pacjenta. Taką zmianę pozycji wykonuje się tylko zgodnie z zaleceniem personelu medycznego.

Powinien wyjaśnić pacjentowi czynność, przygotować potrzebne materiały i poprosić o pomoc drugą osobę, jeśli jest to konieczne. Czynności należy wykonywać spokojnie i bez gwałtownych ruchów.

Najważniejsze jest bezpieczeństwo pacjenta. Pościel należy poprawiać tak, aby nie powodować bólu ani nie wymuszać niebezpiecznej zmiany pozycji.

Niepokojące są: nagłe nasilenie bólu, bladość, zimne poty, osłabienie, zawroty głowy, spadek kontaktu z pacjentem lub objawy krwawienia. Należy natychmiast poinformować pielęgniarkę.

Należy dbać o suchą i czystą skórę, usuwać fałdy pościeli, stosować udogodnienia przeciwodleżynowe i obserwować miejsca narażone na ucisk. Zmiany pozycji wykonuje się tylko zgodnie z zaleceniami personelu.

Zmiana pozycji może mieć wpływ na stabilność złamania i bezpieczeństwo pacjenta. Decyzję o zakresie ruchu podejmuje personel medyczny odpowiedzialny za leczenie.

Taki kierunek zapobiega przenoszeniu bakterii z okolicy odbytu do ujścia cewki moczowej i pochwy. Zmniejsza to ryzyko zakażeń układu moczowego oraz infekcji intymnych.

Należy umyć i zdezynfekować ręce, założyć rękawiczki jednorazowe oraz używać czystych gazików lub czystych części myjki do kolejnych ruchów. Ważne jest unikanie przenoszenia drobnoustrojów między okolicami ciała.

Należy osłonić pacjentkę parawanem lub zasłoną, odkrywać tylko mytą okolicę i informować ją o wykonywanych czynnościach. Trzeba zachować takt i poszanowanie godności pacjentki.

Należy obserwować zaczerwienienie, obrzęk, odparzenia, rany, wydzielinę, nieprzyjemny zapach oraz dolegliwości bólowe. Niepokojące objawy trzeba zgłosić pielęgniarce lub innemu uprawnionemu personelowi.

Wilgotna skóra łatwiej ulega maceracji, podrażnieniom i odparzeniom. Osuszanie powinno być delikatne i wykonywane w tym samym kierunku, czyli od przodu do tyłu.

Nie wolno myć od odbytu w stronę spojenia łonowego ani wykonywać ruchów powrotnych tą samą myjką. Błędem jest też brak rękawiczek, niedostateczna ochrona intymności i pomijanie obserwacji skóry.

Odleżyny powstają wskutek długotrwałego ucisku, który zaburza ukrwienie skóry i tkanek. Niedotlenione tkanki ulegają uszkodzeniu, a następnie martwicy.

Najbardziej narażone są okolice kości krzyżowej, pięt, łopatek, potylicy i łokci. Są to miejsca, gdzie kości znajdują się blisko skóry i łatwo dochodzi do ucisku.

Pięty mają mało tkanki podskórnej, a kość piętowa łatwo uciska skórę o podłoże. Długie leżenie bez odciążenia pięt szybko zwiększa ryzyko uszkodzenia tkanek.

Zwykle pozycję zmienia się co około 2 godziny, jeśli stan pacjenta na to pozwala. Częstotliwość należy dostosować do ryzyka odleżyn, stanu skóry i zaleceń personelu medycznego.

Pierwszym objawem może być zaczerwienienie skóry, które nie blednie po uciśnięciu. Może też wystąpić ocieplenie, obrzęk, bolesność lub stwardnienie skóry.

Opiekun powinien regularnie zmieniać pozycję chorego, obserwować skórę, dbać o higienę, suchość pościeli i stosować udogodnienia przeciwodleżynowe. Ważne jest także unikanie tarcia podczas przesuwania pacjenta.

Regularna zmiana pozycji zmniejsza długotrwały ucisk na te same miejsca ciała. Dzięki temu poprawia się ukrwienie skóry i tkanek, co ogranicza ryzyko martwicy.

Najczęściej są to okolice kości krzyżowej, pięty, łopatki, łokcie, potylica, biodra i kostki. Ryzyko rośnie tam, gdzie kość znajduje się blisko skóry.

Stosuje się materace przeciwodleżynowe, poduszki, wałki, kliny, ochraniacze na pięty i podkłady ślizgowe. Ich zadaniem jest odciążenie skóry i ułatwienie bezpiecznej zmiany pozycji.

Czysta, sucha i gładka pościel jest ważna, ale nie usuwa głównej przyczyny odleżyn, czyli długotrwałego ucisku. Kluczowe jest regularne odciążanie tkanek.

Nacieranie może poprawiać komfort, ale nie zastępuje zmiany pozycji i odciążenia skóry. Nie należy masować miejsc zaczerwienionych, ponieważ może to pogłębić uszkodzenie tkanek.

Duża masa ciała zwiększa ucisk na tkanki i utrudnia samodzielną zmianę pozycji. Częściej występuje też wilgotność skóry w fałdach oraz trudności w pielęgnacji.

Należy korzystać z pomocy drugiej osoby, podkładu ślizgowego lub sprzętu pomocniczego. Trzeba unikać ciągnięcia pacjenta po prześcieradle, bo powoduje to tarcie i uszkodzenia skóry.

Pacjent leżący oddycha płycej, rzadziej zmienia pozycję i gorzej odkrztusza wydzielinę. Zalegająca wydzielina sprzyja namnażaniu drobnoustrojów i rozwojowi zapalenia płuc.

Należą do nich odleżyny, zapalenie płuc, zaparcia, osłabienie mięśni, przykurcze, zaburzenia krążenia oraz zwiększone ryzyko zakrzepicy.

Należy regularnie zmieniać pozycję pacjenta, układać go wyżej, zachęcać do głębokiego oddychania i aktywizować w miarę możliwości. Pomocne może być też oklepywanie pleców, jeśli jest zalecone.

Porażenie wynika zwykle z uszkodzenia układu nerwowego, np. po udarze lub urazie rdzenia kręgowego. Może być przyczyną unieruchomienia, ale nie jest jego typowym skutkiem.

Nie. Przy unieruchomieniu częściej obserwuje się problemy z oddawaniem moczu, zakażenia układu moczowego lub zaleganie moczu, a nie wielomocz.

Niepokojące są kaszel, gorączka, duszność, przyspieszony oddech, osłabienie, ból w klatce piersiowej oraz spadek saturacji.

Zmiana pozycji poprawia wentylację płuc, krążenie krwi i zmniejsza ucisk na tkanki. Dzięki temu ogranicza ryzyko zapalenia płuc, odleżyn i zastoju żylnego.

Pozycja płaska utrudnia połykanie i zwiększa ryzyko zachłyśnięcia oraz przedostania się pokarmu do dróg oddechowych.

Najbezpieczniejsze jest ułożenie z uniesioną górną częścią tułowia, czyli pozycja półwysoka lub wysoka, zależnie od stanu pacjenta.

Powinien obserwować połykanie, tempo jedzenia, kaszel, duszność, zmianę głosu oraz oznaki zmęczenia lub krztuszenia się.

Zwykle około 20-30 minut, aby zmniejszyć ryzyko cofania się treści pokarmowej i zachłyśnięcia.

W pozycji półwysokiej tułów jest uniesiony umiarkowanie, zwykle około 30-45°. W pozycji wysokiej pacjent siedzi bardziej pionowo, często pod kątem zbliżonym do 90°.

Jest zwykle czarny, lepki, błyszczący i ma bardzo nieprzyjemny zapach. Przypomina wyglądem smołę, stąd nazwa „smolisty”.

Może świadczyć o krwawieniu z górnego odcinka przewodu pokarmowego, np. z żołądka lub dwunastnicy. Jest to objaw wymagający pilnego zgłoszenia pielęgniarce.

Powinien przekazać informację pielęgniarce i opisać zaobserwowany stolec. Nie powinien samodzielnie stawiać diagnozy ani bagatelizować objawu.

Należy podać kolor, konsystencję, ilość, zapach oraz ewentualną obecność krwi lub śluzu. Warto też zgłosić objawy towarzyszące, np. osłabienie, ból brzucha czy zawroty głowy.

Nie zawsze. Czarny stolec może wystąpić po preparatach żelaza, węglu aktywowanym lub niektórych lekach, ale u pacjenta należy to zawsze zgłosić personelowi medycznemu.

Stolec smolisty dotyczy kału i ma czarne, smoliste zabarwienie. Treść fusowata dotyczy najczęściej wymiotów przypominających fusy od kawy i również może wskazywać na krwawienie z przewodu pokarmowego.

Laska i kule wymagają możliwości częściowego obciążania kończyn dolnych oraz zachowania równowagi. Przy porażeniu kończyn dolnych pacjent zwykle nie jest w stanie bezpiecznie stać ani chodzić.

Podnośnik służy do bezpiecznego przenoszenia pacjenta, np. z łóżka na wózek inwalidzki. Zmniejsza ryzyko upadku pacjenta i przeciążenia opiekuna.

Wózek inwalidzki stosuje się u osób, które nie mogą samodzielnie chodzić albo mogą chodzić tylko w bardzo ograniczonym zakresie. Umożliwia przemieszczanie pacjenta w pozycji siedzącej.

Porażenie oznacza całkowity lub prawie całkowity brak możliwości wykonywania ruchów. Niedowład to osłabienie siły mięśniowej, przy którym ruch może być częściowo zachowany.

Balkonik pomaga osobie, która potrafi stać i wykonywać kroki, ale potrzebuje podparcia. Przy porażeniu kończyn dolnych pacjent nie może skutecznie używać nóg do chodu.

Należy zablokować hamulce wózka i łóżka, poinformować pacjenta o czynnościach oraz kontrolować jego ułożenie. Trzeba też chronić pacjenta przed upadkiem i urazem.

Balkonik zapewnia podparcie oburącz i poszerza podstawę podparcia. Dzięki temu lepiej stabilizuje ciało i zmniejsza ryzyko upadku.

Nie należy go proponować, gdy osoba może chodzić bezpiecznie z odpowiednią pomocą. Zbyt wczesne używanie wózka ogranicza samodzielność i aktywność ruchową.

Do objawów należą zawroty głowy, zaburzenia równowagi, osłabienie mięśni, chwiejny chód, zaburzenia widzenia oraz nagłe spadki ciśnienia.

Powinien usunąć przeszkody z drogi, zabezpieczyć dywaniki, zapewnić dobre oświetlenie i zostawić odpowiednio szerokie przejścia.

Uchwyty powinny znajdować się mniej więcej na wysokości nadgarstków osoby stojącej prosto. Łokcie podczas trzymania balkonika powinny być lekko zgięte.

Kule wymagają dobrej koordynacji, siły rąk i prawidłowej techniki chodu. Przy zawrotach głowy mogą zwiększać ryzyko utraty równowagi.

Celem jest zwiększenie bezpieczeństwa, zapobieganie upadkom i jednoczesne utrzymanie możliwie największej samodzielności podopiecznego.

Choreoterapia łączy muzykę z ruchem i tańcem, dlatego odpowiada zainteresowaniom takiej osoby. Pozwala jednocześnie aktywizować fizycznie, emocjonalnie i społecznie.

Choreoterapia wymaga aktywnego ruchu przy muzyce. Muzykoterapia receptywna polega głównie na słuchaniu muzyki i odbieraniu jej działania relaksacyjnego lub emocjonalnego.

Może poprawiać nastrój, sprawność ruchową, koordynację i poczucie własnej wartości. Sprzyja też kontaktom społecznym i zmniejsza izolację.

Należy ocenić stan zdrowia, ryzyko upadku, wydolność, ból, poziom zmęczenia i możliwości ruchowe osoby. Zajęcia muszą być bezpieczne i dostosowane indywidualnie.

Silwoterapia polega na kontakcie z lasem i przyrodą, a nie na tańcu ani zabawach ruchowych przy muzyce. Nie odpowiada więc bezpośrednio opisanym zainteresowaniom osoby.

Talasoterapia wykorzystuje właściwości morza, klimatu morskiego, wody morskiej i kąpieli. Nie jest formą aktywności tanecznej ani ruchowej przy muzyce.