Pytania pomocnicze - MED.14

Ponieważ mógł mieć kontakt ze skórą pacjenta, wydzieliną, krwią lub innym materiałem biologicznym. Dlatego wymaga segregacji jako odpad medyczny zakaźny.

Do worka czerwonego, ponieważ są to odpady medyczne zakaźne lub potencjalnie zakaźne.

Odpady medyczne zakaźne mogą zawierać drobnoustroje chorobotwórcze i materiał biologiczny. Odpady komunalne nie stanowią takiego ryzyka i nie pochodzą bezpośrednio z czynności medycznych przy pacjencie.

Czarny worek jest przeznaczony zwykle na odpady komunalne, a nie zakaźne. Wyrzucenie tam skażonego bandaża mogłoby narazić inne osoby na kontakt z materiałem biologicznym.

Należy używać rękawiczek, nie dociskać odpadu rękami i wrzucić go bezpośrednio do właściwego worka. Po zakończeniu czynności trzeba zdjąć rękawiczki i wykonać higienę rąk.

Oznacza odpady medyczne zakaźne, czyli takie, które mogą przenosić drobnoustroje chorobotwórcze.

Służy do ułatwienia przesuwania pacjenta w łóżku przez zmniejszenie tarcia. Chroni skórę pacjenta i odciąża opiekuna.

Ponieważ pacjent pozostaje w pozycji leżącej, a czynność polega na przemieszczeniu ciała po powierzchni łóżka. Podkład zmniejsza opór i ułatwia bezpieczne wykonanie manewru.

Przemieszczanie w łóżku odbywa się w pozycji leżącej lub półleżącej. Pionizacja polega na przechodzeniu do pozycji siedzącej lub stojącej.

Zmniejsza wysiłek fizyczny i ryzyko przeciążenia kręgosłupa. Ułatwia wykonanie czynności zgodnie z zasadami ergonomii.

Zmniejsza ryzyko otarć, bólu i uszkodzeń skóry. Pozwala na łagodniejsze i bezpieczniejsze przemieszczanie.

Pionizacja wymaga stabilizacji i asekuracji w pozycji siedzącej lub stojącej. Podkład ślizgowy służy do przesuwania po powierzchni łóżka, a nie do podnoszenia pacjenta do stania.

Regularność leczenia pomaga utrzymać stabilny stan zdrowia. W chorobach przewlekłych, takich jak cukrzyca i nadciśnienie, pomijanie dawek może prowadzić do groźnych powikłań.

Może przygotować leki w opisanych pojemnikach, przypominać o porach przyjmowania oraz obserwować, czy podopieczny stosuje się do zaleceń. Nie powinien samodzielnie zmieniać dawkowania.

Organizer pokazuje, które leki i kiedy należy przyjąć. Ułatwia też sprawdzenie, czy dawka została już zażyta.

Gdy podopieczny często myli dawki, odmawia przyjmowania leków, występują objawy niepożądane albo następuje pogorszenie stanu zdrowia.

Nie powinien samodzielnie odstawiać leków, zmieniać dawek ani godzin ich podawania. Takie decyzje należą do lekarza.

Najważniejsze są: dzień tygodnia, pora dnia oraz ewentualnie dodatkowe oznaczenia zgodne z zaleceniami, np. „przed posiłkiem” lub „po posiłku”.

Chora ma zwyrodnienie stawów i trudności w poruszaniu się, a codzienne czynności wykonuje z wysiłkiem. Mycie głowy wymaga sprawności kończyn górnych i może być dla niej zbyt obciążające.

Gdy pacjent nie jest w stanie wykonać czynności samodzielnie, wykonuje ją z dużym bólem, nadmiernym wysiłkiem albo istnieje ryzyko upadku lub pogorszenia stanu zdrowia.

Polega na sprawdzeniu, które czynności pacjent wykonuje samodzielnie, przy których potrzebuje pomocy, a które należy wykonać za niego. Uwzględnia się sprawność ruchową, ból, zmęczenie i bezpieczeństwo.

Samodzielność jest ważna, ale nie może powodować przeciążenia, bólu ani zagrożenia bezpieczeństwa. Pomoc musi być dostosowana do realnych możliwości chorego.

Może mieć problem z unoszeniem rąk, pochylaniem się, utrzymaniem stabilnej pozycji oraz dłuższym wykonywaniem ruchów. Czynność może nasilać ból i zmęczenie.

Powinien wyjaśnić przebieg czynności, uzyskać zgodę pacjenta, zapewnić wygodną pozycję, ochronić odzież i pościel oraz przygotować potrzebne przybory.

Pomoc oznacza wspieranie pacjenta w czynności, którą częściowo może wykonać sam. Wyręczenie jest właściwe wtedy, gdy pacjent nie może wykonać czynności bez nadmiernego wysiłku lub ryzyka.

Drabinka przyłóżkowa pomaga pacjentowi samodzielnie podciągnąć się z pozycji leżącej do siedzącej. Wspiera zmianę pozycji w łóżku i zwiększa samodzielność chorego.

Balkonik służy głównie do asekuracji chodu i utrzymania równowagi w pozycji stojącej. Nie jest przeznaczony do podciągania się z pozycji leżącej.

Drabinka umożliwia aktywne podciąganie się do siadu. Barierka ochronna przede wszystkim zabezpiecza pacjenta przed wypadnięciem z łóżka.

U pacjentów osłabionych, leżących, po unieruchomieniu lub z trudnością w samodzielnym siadaniu, pod warunkiem że mają zachowaną sprawność rąk i rozumieją polecenia.

Należy sprawdzić stabilność mocowania, ułożyć drabinkę w zasięgu rąk pacjenta i w razie potrzeby asekurować chorego. Trzeba obserwować, czy nie pojawiają się zawroty głowy lub osłabienie.

Pozwala pacjentowi wykonywać część czynności samodzielnie, np. usiąść w łóżku przed jedzeniem, piciem lub toaletą. Wzmacnia poczucie niezależności i aktywizuje chorego.

Choroba Alzheimera zaburza pamięć, orientację i planowanie czynności. Pacjent może nie pamiętać kolejności działań, mimo że fizycznie potrafi się ubrać.

Wyręczanie pacjenta ogranicza jego samodzielność i może przyspieszać utratę sprawności. Należy wspierać chorego tylko w zakresie koniecznym.

Odzież należy przygotować w prosty i uporządkowany sposób, najlepiej układając ją zgodnie z kolejnością zakładania. Pomaga to pacjentowi wykonać czynność krok po kroku.

Należy mówić spokojnie, krótko i jasno, używając prostych poleceń. Warto przekazywać jedną informację naraz i dać pacjentowi czas na reakcję.

Opiekun przejmuje czynność wtedy, gdy pacjent nie jest w stanie wykonać jej samodzielnie lub gdy istnieje ryzyko zagrożenia bezpieczeństwa. Wcześniej powinien zastosować pomoc częściową i instruktaż.

Pacjent z chorobą Alzheimera może mieć trudności z rozumieniem tekstu, zapamiętaniem poleceń i przełożeniem ich na działanie. Skuteczniejsze jest uporządkowanie odzieży i prowadzenie czynności krok po kroku.

Pacjentka jest zagubiona, boi się o zdrowie i nie ma wsparcia rodziny. Jej głównym problemem jest lęk i samotność, dlatego potrzebuje empatii, rozmowy i poczucia bezpieczeństwa.

Wsparcie emocjonalne dotyczy uczuć pacjenta, np. lęku, smutku i samotności. Wsparcie informacyjne polega na przekazywaniu wyjaśnień, instrukcji i wiedzy.

Gdy wymaga praktycznej pomocy w wykonaniu czynności, np. myciu, karmieniu, przemieszczaniu się lub ubieraniu.

Jest to pomoc rzeczowa lub finansowa, np. zapewnienie środków higienicznych, odzieży, sprzętu pomocniczego albo innych potrzebnych przedmiotów.

Może spokojnie porozmawiać z pacjentem, wysłuchać jego obaw, okazać zrozumienie, zapewnić obecność i wzmacniać poczucie bezpieczeństwa.

Szpital jest obcym środowiskiem, pacjent traci część samodzielności i może obawiać się diagnozy, leczenia oraz samotności. U osób starszych zmiana otoczenia często zwiększa dezorientację i niepokój.

Termometr ma kontakt ze skórą pacjenta, dlatego może przenosić drobnoustroje. Dezynfekcja zmniejsza ryzyko zakażeń krzyżowych.

Preparat alkoholowy szybko działa i nadaje się do dezynfekcji małych powierzchni oraz drobnego sprzętu medycznego. Jest właściwy po kontakcie z nieuszkodzoną skórą.

Nie należy tego robić rutynowo, ponieważ może dojść do uszkodzenia urządzenia. Zanurzenie jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy producent termometru wyraźnie na to pozwala.

Nie. Mycie usuwa zabrudzenia, ale nie zastępuje dezynfekcji. Po kontakcie z pacjentem konieczne jest zastosowanie odpowiedniego środka dezynfekcyjnego.

Najpierw należy usunąć zabrudzenie zgodnie z procedurą, a następnie przeprowadzić dezynfekcję. Środek dezynfekcyjny powinien mieć kontakt z czystą powierzchnią.

Po wymaganym czasie działania preparatu termometr należy odłożyć w czyste i suche miejsce. Nie powinien mieć kontaktu z brudnym sprzętem ani skażonymi powierzchniami.

Strzepywanie może rozprzestrzeniać drobnoustroje w powietrzu i na powierzchniach. Zwiększa to ryzyko zakażeń krzyżowych.

Podstawą są rękawiczki jednorazowe. Przy ryzyku kontaktu z płynami biologicznymi warto zastosować także fartuch ochronny, maseczkę lub okulary ochronne.

To bielizna zabrudzona materiałem biologicznym, np. krwią, moczem, kałem, wymiocinami, ropą lub innymi wydzielinami i wydalinami pacjenta.

Oddzielna segregacja ogranicza kontakt z materiałem zakaźnym i ułatwia bezpieczny transport oraz dalsze postępowanie, np. dezynfekcję lub pranie.

Należy zdjąć ją ostrożnie, nie strzepywać, złożyć zabrudzoną stroną do środka i umieścić bezpośrednio w czerwonym worku.

Po zakończeniu czynności trzeba bezpiecznie zdjąć rękawiczki i wykonać higieniczną dezynfekcję rąk. W razie zabrudzenia skóry należy ją umyć i zdezynfekować.

Podstawową zmianą jest ubytek masy kostnej. Kości stają się słabsze, bardziej kruche i podatne na złamania.

Z wiekiem zmniejsza się gęstość i wytrzymałość kości. Dodatkowo częściej występują zaburzenia równowagi, osłabienie mięśni i upadki.

Osteoporoza to choroba polegająca na zmniejszeniu gęstości kości i zwiększeniu ich łamliwości. Często dotyczy osób starszych, szczególnie kobiet po menopauzie.

Częste są złamania szyjki kości udowej, kręgów oraz kości nadgarstka. Mogą one wystąpić nawet po niewielkim urazie lub upadku.

Powinien zapobiegać upadkom, asekurować pacjenta podczas przemieszczania, dbać o porządek w otoczeniu oraz zachęcać do bezpiecznej aktywności ruchowej.

Nie. Wraz z wiekiem kości tracą masę i stają się bardziej kruche, a nie bardziej elastyczne.