Pytania pomocnicze - MED.14

Może dojść do spadku ciśnienia, zawrotów głowy, omdlenia i upadku. Ryzyko jest większe u osób starszych i osłabionych.

Pielęgniarka ocenia stan pacjenta i bezpieczeństwo pionizacji. Opiekun nie podejmuje samodzielnie decyzji o uruchomieniu chorego po osłabieniu.

Polega na etapowym przechodzeniu od leżenia do siedzenia, następnie stania i chodzenia. Każdy etap wymaga obserwacji samopoczucia pacjenta.

Zawroty głowy, bladość, potliwość, nudności, duszność, znaczne osłabienie lub chwiejny chód. W takiej sytuacji należy przerwać czynność i powiadomić pielęgniarkę.

Powinien iść przy pacjencie, asekurować go, usunąć przeszkody z drogi i zapewnić stabilne obuwie lub sprzęt pomocniczy. Nie wolno zostawiać osłabionego pacjenta samego.

Można zastosować basen, kaczkę, krzesło sanitarne przy łóżku lub transport na wózku, zależnie od stanu pacjenta i decyzji personelu pielęgniarskiego.

Biegunka może prowadzić do odwodnienia i zaburzeń elektrolitowych. To nasila osłabienie i zwiększa ryzyko omdlenia oraz upadku.

Regularna zmiana pozycji zmniejsza ucisk na tkanki, poprawia krążenie i ogranicza ryzyko odleżyn. Pomaga też zapobiegać powikłaniom unieruchomienia, np. zapaleniu płuc czy przykurczom.

Pozycję chorego należy zmieniać zwykle co 2 godziny. Częstotliwość może być dostosowana do stanu skóry, masy ciała, stanu ogólnego i zaleceń personelu medycznego.

Najbardziej narażone są okolice kości krzyżowej, pięt, łopatek, łokci, potylicy, bioder i kostek. Są to miejsca, gdzie tkanki są uciskane między kością a podłożem.

Ważna jest codzienna obserwacja skóry, utrzymanie jej w czystości i suchości, stosowanie materaca przeciwodleżynowego oraz prawidłowe odżywienie i nawodnienie pacjenta.

Należy wyjaśnić pacjentowi czynność, zabezpieczyć łóżko, używać prawidłowej techniki i w razie potrzeby podkładu ślizgowego. Nie wolno ciągnąć pacjenta po prześcieradle, ponieważ może to uszkodzić skórę.

Trzeba zwracać uwagę na zaczerwienienia, otarcia, pęcherze, obrzęk, ból i miejsca nadmiernie ucieplone. Zaczerwienienie, które nie blednie po odciążeniu, może być wczesnym objawem odleżyny.

Ponieważ są dyskretne, wygodne i wystarczające przy niewielkim wycieku moczu. Pozwalają pacjentowi zachować samodzielność i normalną aktywność.

Pieluchomajtki stosuje się zwykle przy średnim lub ciężkim nietrzymaniu moczu oraz u osób leżących, niesamodzielnych albo mających trudność z korzystaniem z toalety.

Woreczki urostomijne służą do zbierania moczu u pacjentów z urostomią. Nie stosuje się ich przy zwykłym lekkim nietrzymaniu moczu.

Należy regularnie wymieniać wkładki, myć i dokładnie osuszać okolice krocza oraz obserwować skórę. Pomaga to zapobiegać odparzeniom i podrażnieniom.

Powinien zapewnić intymność, mówić spokojnie i rzeczowo oraz unikać oceniania. Nietrzymanie moczu należy traktować jako problem zdrowotny wymagający odpowiedniego wsparcia.

Powinien mieć odpowiednią chłonność, dobrze przylegać do ciała, nie powodować otarć i być wygodny dla pacjenta. Dobór zależy od stopnia nietrzymania moczu i poziomu samodzielności.