Pytania pomocnicze - MED.14

Ponieważ pH 5,5 jest zbliżone do naturalnego, lekko kwaśnego odczynu skóry. Pomaga chronić barierę skórną przed podrażnieniem i odparzeniami.

Może prowadzić do przesuszenia skóry, uszkodzenia płaszcza hydrolipidowego, zaczerwienienia i większej podatności na odparzenia oraz zakażenia.

Powinien ocenić stan skóry pośladków, krocza i pachwin, sprawdzić obecność zaczerwienień, otarć, odparzeń lub ran oraz zadbać o higienę i dokładne osuszenie skóry.

Wilgoć sprzyja maceracji naskórka, odparzeniom i namnażaniu drobnoustrojów. Szczególnie ważne jest osuszenie fałdów skórnych.

Należy regularnie zmieniać pieluchomajtki, myć skórę łagodnym środkiem o pH 5,5, dokładnie ją osuszać i stosować preparaty ochronne, jeśli są wskazane.

Nie. Skórę należy myć delikatnie, ponieważ silne pocieranie może powodować mikrourazy i zwiększać ryzyko podrażnień.

Błonnik zwiększa objętość mas kałowych i pobudza perystaltykę jelit. Dzięki temu ułatwia regularne i mniej bolesne wypróżnianie.

Warto podawać warzywa, owoce, produkty pełnoziarniste, kasze, płatki owsiane i nasiona, jeśli nie ma przeciwwskazań. Dieta powinna być dostosowana do stanu zdrowia pacjenta.

Zbyt mała ilość płynów powoduje twardnienie stolca i utrudnia wypróżnienie. Przy zwiększaniu ilości błonnika należy pamiętać o piciu wody.

Ruch pobudza pracę jelit. Długotrwałe siedzenie lub leżenie spowalnia perystaltykę i sprzyja zaleganiu mas kałowych.

Niepokojące są silny ból brzucha, wymioty, krew w stolcu, nagła zmiana rytmu wypróżnień lub długotrwały brak stolca. Takie objawy należy zgłosić personelowi medycznemu.

Biegunka wiąże się zwykle z zakażeniem, nietolerancją pokarmową, lekami lub podrażnieniem jelit. Niedobór warzyw i owoców częściej prowadzi do niedoboru błonnika i zaparć.

Ponieważ jedzenie dostarcza organizmowi energii i składników odżywczych niezbędnych do życia. Jest to podstawowa potrzeba fizjologiczna.

Potrzeby biologiczne dotyczą funkcjonowania organizmu, np. jedzenia, picia, snu i wydalania. Potrzeby społeczne dotyczą kontaktów z innymi ludźmi, relacji i przynależności.

Należą do nich pojenie, pomoc w wydalaniu, toaleta ciała, zmiana pozycji, zapewnienie odpoczynku oraz dbanie o komfort termiczny.

Tak, sposób karmienia może wpływać na poczucie bezpieczeństwa, komfort i godność podopiecznego. Jednak główną zaspokajaną potrzebą jest potrzeba biologiczna.

Aby zauważyć trudności z połykaniem, ryzyko zakrztuszenia, brak apetytu lub objawy złego samopoczucia. Obserwacja pomaga zapewnić bezpieczeństwo podczas posiłku.

Pomaga ustalić, które potrzeby należy zaspokoić w pierwszej kolejności. Najpierw zabezpiecza się potrzeby podstawowe, takie jak oddychanie, odżywianie, nawodnienie i bezpieczeństwo.

U osoby dorosłej prawidłowe tętno spoczynkowe najczęściej mieści się w granicach około 60-90 uderzeń na minutę. Wynik 100/min może wskazywać na przyspieszenie tętna i wymaga zgłoszenia pielęgniarce.

Tętno 100/min jest na granicy lub powyżej normy spoczynkowej dla dorosłego i może świadczyć o niepokoju, bólu, gorączce, odwodnieniu lub zaburzeniach krążenia. Opiekun medyczny powinien zgłaszać takie odchylenia.

Tętno może wzrosnąć po wysiłku, w stresie, podczas bólu, gorączki, duszności, odwodnienia, krwawienia lub po niektórych lekach. Ważna jest ocena wyniku w kontekście stanu pacjenta.

Najczęściej mierzy się tętno na tętnicy promieniowej, opuszkami palców, bez używania kciuka. Należy ocenić częstość, miarowość i napięcie tętna, a wynik zapisać w uderzeniach na minutę.

Niepokojące są wyniki wyraźnie poniżej lub powyżej normy, tętno niemiarowe, bardzo słabo wyczuwalne albo towarzyszące objawom takim jak duszność, ból w klatce piersiowej, bladość, poty czy osłabienie.

Tętno to liczba uderzeń serca wyczuwalnych na tętnicy w ciągu minuty. Ciśnienie tętnicze określa siłę, z jaką krew naciska na ściany naczyń.

Podczas leżenia oddech bywa płytszy, a wydzielina zalega w drogach oddechowych. To ułatwia rozwój infekcji i może prowadzić do zapalenia płuc.

Brak ruchu osłabia perystaltykę jelit, czyli ich naturalne ruchy przesuwające treść pokarmową. Skutkiem mogą być zaparcia.

Przykurcze to ograniczenie ruchomości stawów spowodowane skróceniem mięśni, ścięgien lub torebek stawowych. Powstają, gdy kończyny długo pozostają w jednej pozycji.

Porażenie wynika zwykle z uszkodzenia układu nerwowego, np. po udarze lub urazie rdzenia. Może powodować unieruchomienie, ale samo leżenie w łóżku typowo nie wywołuje porażenia.

Pomaga zmiana pozycji, pozycja wysoka lub półwysoka, ćwiczenia oddechowe, oklepywanie pleców oraz zachęcanie pacjenta do odkrztuszania wydzieliny.

Należy stosować ćwiczenia bierne i czynne, prawidłowe ułożenie kończyn oraz regularną zmianę pozycji. Ważna jest też wczesna pionizacja, jeśli stan pacjenta na to pozwala.

Najważniejszym powikłaniem są odleżyny, czyli uszkodzenia skóry i tkanek spowodowane długotrwałym uciskiem. Profilaktyka obejmuje zmianę pozycji, pielęgnację skóry i stosowanie materacy przeciwodleżynowych.

Pozycja wysoka powoduje zgięcie tułowia i zmianę ustawienia kręgosłupa. Przy urazie może to pogłębić uszkodzenie kręgów lub rdzenia kręgowego.

Pacjent ma uniesioną górną część ciała, zwykle pod kątem około 60–90°. Pozycja ta ułatwia oddychanie i spożywanie posiłków.

Stosuje się ją m.in. przy duszności, chorobach układu oddechowego i krążenia oraz podczas karmienia pacjenta. Ułatwia wentylację płuc i zmniejsza ryzyko zachłyśnięcia.

Nie należy go samodzielnie sadzać, obracać ani pionizować. Trzeba utrzymać głowę, szyję i tułów w jednej osi oraz czekać na decyzję personelu medycznego.

Nie zawsze. W wielu przypadkach pozycja wysoka może ułatwiać oddychanie, ale decyzja zależy od stanu pacjenta i zaleceń personelu medycznego.

Może dojść do przemieszczenia uszkodzonych struktur i pogłębienia urazu. Najpoważniejszym skutkiem może być uszkodzenie rdzenia kręgowego.

Skala Barthel służy do oceny samodzielności pacjenta w podstawowych czynnościach życia codziennego, takich jak jedzenie, higiena, ubieranie się czy przemieszczanie.

Ocenia się m.in. spożywanie posiłków, kąpiel, higienę osobistą, korzystanie z toalety, ubieranie, kontrolę moczu i stolca oraz poruszanie się.

Im wyższy wynik, tym większa samodzielność pacjenta. Niski wynik oznacza dużą zależność od pomocy innych osób.

Skala Barthel ocenia samodzielność w czynnościach dnia codziennego, natomiast skala Norton służy do oceny ryzyka powstania odleżyn.

Skala Glasgow ocenia poziom świadomości pacjenta, a skala Barthel ocenia sprawność i samodzielność w codziennym funkcjonowaniu.

Pozwala dobrać odpowiedni zakres pomocy, zaplanować czynności opiekuńcze i monitorować poprawę lub pogorszenie stanu funkcjonalnego pacjenta.

Stosuje się ją m.in. u osób starszych, po udarach, po urazach, przewlekle chorych oraz pacjentów wymagających opieki długoterminowej.

Mogą być zanieczyszczone śliną, krwią lub wydzielinami pacjenta, które potencjalnie zawierają drobnoustroje chorobotwórcze. Dlatego należy umieszczać je w czerwonym worku na odpady zakaźne.

Do czerwonego worka trafiają m.in. zużyte gaziki, rękawiczki, jednorazowe szpatułki, maseczki lub inne materiały skażone materiałem biologicznym pacjenta.

Czerwony worek jest przeznaczony na zakaźne odpady medyczne, czyli takie, które mogą zawierać drobnoustroje chorobotwórcze.

Nie. Igły, ampułki, skalpele i inne ostre odpady umieszcza się w specjalnych sztywnych, odpornych na przekłucie pojemnikach, a nie bezpośrednio w workach.

Czarny worek służy do odpadów komunalnych, niezakaźnych. Wrzucenie tam odpadów skażonych zwiększa ryzyko zakażenia personelu, pacjentów i osób zajmujących się transportem odpadów.

Worek należy zamknąć, nie ugniatać jego zawartości i przekazać zgodnie z procedurą obowiązującą w placówce. Nie powinien być przepełniony.

Podtrzymanie przedramienia zapewnia stabilniejszy chwyt niż trzymanie za dłoń. Umożliwia też szybką reakcję, gdy pacjent traci równowagę.

Pacjent może gwałtownie pociągnąć opiekuna podczas zachwiania. Zwiększa to ryzyko upadku obu osób.

Opiekun powinien iść blisko pacjenta, zwykle po stronie wymagającej większego wsparcia. Musi mieć możliwość szybkiego podtrzymania chorego.

Należy usunąć przeszkody, zabezpieczyć śliskie powierzchnie, zapewnić dobre oświetlenie i przygotować potrzebny sprzęt pomocniczy, np. laskę lub balkonik.

Niepokojące są: chwianie się, nagłe osłabienie, zawroty głowy, duszność, bladość, potliwość oraz zgłaszany lęk przed upadkiem.

Celem jest zapobieganie upadkom przy jednoczesnym wspieraniu samodzielności pacjenta. Opiekun pomaga tylko w takim zakresie, jaki jest konieczny.

Antyseptyka polega na niszczeniu lub hamowaniu drobnoustrojów na żywych tkankach. Aseptyka polega na zapobieganiu przedostaniu się drobnoustrojów do rany, pola zabiegowego lub materiału jałowego.

Ponieważ opis dotyczy odkażania skóry, błon śluzowych i zakażonych ran. Są to żywe tkanki, a takie działanie nazywa się antyseptyką.

Sanityzacja to działania zmniejszające liczbę drobnoustrojów do poziomu bezpiecznego sanitarnego, np. przez mycie i oczyszczanie. Nie oznacza odkażania ran ani błon śluzowych.

Dezynfekcja niszczy większość drobnoustrojów, ale nie zawsze usuwa formy przetrwalnikowe. Sterylizacja niszczy wszystkie formy drobnoustrojów, w tym przetrwalniki.

Sterylizacja dotyczy zwykle narzędzi, sprzętu i materiałów, które muszą być całkowicie jałowe. Nie wykonuje się jej na skórze, błonach śluzowych ani w ranach.

Przykładami są odkażenie skóry przed iniekcją, dezynfekcja skóry przed pobraniem krwi oraz zastosowanie odpowiedniego preparatu antyseptycznego w czasie pielęgnacji rany.

Nie każdy preparat nadaje się do każdego miejsca zastosowania. Innych środków używa się na skórę nieuszkodzoną, a innych można używać na błony śluzowe lub do ran.