Pytania pomocnicze - MED.14

Pozycja wysoka lub półwysoka ułatwia połykanie i zmniejsza ryzyko zakrztuszenia oraz aspiracji treści do dróg oddechowych.

Pacjentka ma trudność z utrzymaniem tabletki, więc może ją upuścić lub przyjąć lek nieprawidłowo. Pomoc powinna uwzględniać zarówno niesprawność rąk, jak i trudności w połykaniu.

Tylko wtedy, gdy dany lek może być rozdrabniany i jest to zgodne ze zleceniem oraz procedurą. Nie wolno samodzielnie kruszyć leków o przedłużonym uwalnianiu, dojelitowych lub specjalnie powlekanych bez konsultacji.

Niepokojące są: kaszel, duszność, ślinienie, trudność w mówieniu, zmiana barwy głosu, sinica lub nagłe przerwanie połykania.

Należy przerwać podawanie, zapewnić bezpieczeństwo pacjentowi i zgłosić problem pielęgniarce lub lekarzowi. Może być konieczna zmiana postaci leku, np. na płynną.

Większa ilość płynu nie rozwiązuje problemu trudności w utrzymaniu tabletki ani nie zapewnia właściwej pozycji do połykania. U pacjenta z dysfagią może też zwiększyć ryzyko zakrztuszenia.

Można stosować sprzęt ułatwiający chwyt, organizować przedmioty w zasięgu ręki, dawać więcej czasu na czynności i pomagać tylko w takim zakresie, w jakim pacjent tego potrzebuje.

Stały ucisk na te same miejsca ogranicza dopływ krwi do tkanek. Najbardziej zagrożone są okolice kości krzyżowej, pośladków, pięt, łopatek i potylicy.

Materac rozkłada ucisk na większą powierzchnię i zmniejsza długotrwałe niedokrwienie tkanek. Kółka mogą powodować punktowy ucisk na brzegi i zwiększać ryzyko uszkodzenia skóry.

Należy sprawdzać potylicę, łopatki, łokcie, okolicę krzyżową, pośladki, pięty i kostki. Są to miejsca, gdzie kości znajdują się blisko skóry i łatwo dochodzi do ucisku.

Najwcześniej pojawia się zaczerwienienie skóry, które nie blednie po uciśnięciu. Mogą wystąpić także ocieplenie, obrzęk, ból lub stwardnienie skóry.

Czysta, sucha i niepodrażniona skóra jest bardziej odporna na uszkodzenia. Wilgoć, pot, mocz, kał i tarcie zwiększają ryzyko odleżyn.

Należy zastosować materac przeciwodleżynowy, dokładnie obserwować skórę, dbać o higienę, wygładzenie pościeli i ochronę miejsc narażonych na ucisk. Każde działanie musi być zgodne z zaleceniami lekarskimi.

Oklepywanie stosuje się głównie w celu ułatwienia odkrztuszania wydzieliny z dróg oddechowych. Nie usuwa ono głównej przyczyny odleżyn, czyli długotrwałego ucisku.

Strona niedowładna jest słabsza i mniej stabilna, dlatego pacjent częściej traci równowagę właśnie w tym kierunku. Opiekun stojący po tej stronie może szybciej zareagować i zapobiec upadkowi.

Najczęstsze zagrożenia to upadek, potknięcie, ugięcie kończyny niedowładnej, zawroty głowy i szybkie męczenie się. Dlatego chód powinien odbywać się w asekuracji i w bezpiecznym otoczeniu.

Nie. Podanie ręki nie daje dobrej kontroli nad tułowiem pacjenta i może nie zapobiec upadkowi. Skuteczniejsza jest asekuracja z boku po stronie niedowładu.

Należy usunąć przeszkody z drogi, zadbać o suche i nieśliskie podłoże, dobre oświetlenie oraz stabilne obuwie pacjenta. Trzeba także upewnić się, że pacjent rozumie polecenia i czuje się na siłach.

Chodzenie należy przerwać, gdy pacjent zgłasza zawroty głowy, duszność, silne osłabienie, ból, zaburzenia widzenia lub gdy widocznie traci równowagę. Bezpieczeństwo pacjenta jest ważniejsze niż wykonanie ćwiczenia.

Pionizacja to stopniowe przyzwyczajanie pacjenta do pozycji stojącej po okresie leżenia. Chodzenie w asekuracji jest kolejnym etapem, gdy pacjent może już przemieszczać się z pomocą drugiej osoby.

Woda, mydło i wilgotna powierzchnia zmniejszają przyczepność stóp do podłoża. U pacjentów chorych lub starszych dodatkowo mogą występować zaburzenia równowagi i osłabienie.

Powinien położyć matę antypoślizgową, usunąć zbędne przedmioty, sprawdzić temperaturę wody i zapewnić pacjentowi możliwość bezpiecznego wejścia oraz wyjścia spod prysznica.

Folia łatwo się przesuwa i może spowodować poślizgnięcie. Nie zapewnia stabilnego oparcia dla stóp.

Krzesełko kąpielowe stosuje się u pacjentów osłabionych, mających trudności ze staniem lub zagrożonych zasłabnięciem. Nie zastępuje ono maty antypoślizgowej, ale może dodatkowo zwiększyć bezpieczeństwo.

Pomocne są uchwyty ścienne, odpowiednie oświetlenie, stabilne obuwie kąpielowe, brak progów i stały nadzór opiekuna zależnie od stanu pacjenta.

Należy natychmiast przerwać kąpiel, pomóc pacjentowi usiąść lub bezpiecznie się oprzeć, osuszyć go i obserwować stan. W razie potrzeby trzeba wezwać pomoc medyczną.

Owrzodzenia mogą powodować ból, utrudniać jedzenie i picie oraz zwiększać ryzyko zakażenia. Sucha skóra rąk zwykle nie stanowi tak pilnego zagrożenia.

Mogą powodować ból podczas gryzienia, żucia i połykania. Pacjent może odmawiać posiłków lub przyjmować zbyt mało płynów.

Należy przekazać lokalizację zmiany, jej wygląd, obecność bólu oraz to, czy utrudnia jedzenie lub picie. Ważne jest także, kiedy objaw został zauważony.

Zniekształcenie stawów zwykle świadczy o procesie przewlekłym, np. chorobie reumatycznej. Jest ważne w planowaniu opieki, ale nie jest tak pilne jak owrzodzenie utrudniające odżywianie.

Można je odnotować i obserwować, zwłaszcza jeśli są rozległe lub bolesne. W tym pytaniu nie są jednak najistotniejsze, bo mogą być typowym następstwem wkłuć.

Opiekun medyczny obserwuje pacjenta podczas codziennych czynności i zauważa zmiany w jego stanie. Istotne objawy przekazuje pielęgniarce, nie stawiając samodzielnie diagnozy.

Przygnębienie może świadczyć o pogorszeniu samopoczucia psychicznego i wpływać na współpracę z personelem oraz apetyt. Nie jest jednak w tym przypadku pilniejsze niż zmiana w jamie ustnej utrudniająca karmienie.

Ponieważ zawiera treść jelitową, czyli materiał biologiczny mogący być źródłem drobnoustrojów chorobotwórczych. Z tego powodu wymaga postępowania jak z odpadem medycznym zakaźnym.

Odpady medyczne zakaźne umieszcza się w czerwonym worku lub czerwonym pojemniku. Dotyczy to m.in. materiałów zanieczyszczonych krwią, wydzielinami lub wydalinami.

Należy założyć rękawiczki jednorazowe, a w razie ryzyka zachlapania także fartuch ochronny. Po zakończeniu czynności trzeba zdjąć rękawiczki i zdezynfekować ręce.

Nie wolno wyrzucać go do zwykłych odpadów komunalnych ani pozostawiać niezabezpieczonego. Należy go szczelnie zamknąć i umieścić w czerwonym worku na odpady zakaźne.

Może prowadzić do zakażenia personelu, pacjentów lub osób zajmujących się transportem i utylizacją odpadów. Zwiększa też ryzyko skażenia środowiska.

Po zabezpieczeniu odpadu trzeba uporządkować stanowisko, zdjąć rękawiczki zgodnie z zasadami aseptyki oraz wykonać higieniczną dezynfekcję rąk.

Parawan chroni pacjenta przed wzrokiem innych osób. Dzięki temu opiekun zapewnia pacjentowi intymność i poszanowanie godności.

Należy zwracać się do pacjenta z szacunkiem, uprzedzać o wykonywanych czynnościach, unikać komentarzy oceniających oraz nie odsłaniać ciała bez potrzeby.

Prawo do intymności dotyczy ochrony prywatności ciała i sytuacji osobistych pacjenta. Prawo do informacji dotyczy przekazywania pacjentowi wiedzy o diagnozie, leczeniu i rokowaniu.

Szczególnie podczas mycia ciała, toalety krocza, zmiany pieluchomajtek, przebierania, korzystania z basenu lub kaczki oraz innych czynności wymagających odsłonięcia ciała.

Należy odsłaniać tylko tę część ciała, która jest aktualnie pielęgnowana. Pozostałe części ciała powinny być przykryte.

Nie. Niesamodzielność nie pozbawia pacjenta praw. Opiekun powinien nadal pytać, informować, osłaniać pacjenta i wykonywać czynności z poszanowaniem jego godności.

Prawidłowe ułożenie zmniejsza ból, odciąża chore stawy i zapobiega przykurczom oraz deformacjom. Pomaga też utrzymać sprawność potrzebną do codziennych czynności.

To ustawienie kończyn i stawów w taki sposób, aby możliwe było zachowanie ich funkcji, np. chwytania, siadania czy chodzenia. Nie jest to pozycja przypadkowa, lecz fizjologicznie korzystna.

To pozycja, która chroni chore stawy przed bólem, przeciążeniem i nieprawidłowym ustawieniem. Stosuje się ją zwłaszcza przy stanach zapalnych, bólu i obrzękach.

Dowolna pozycja może utrwalać nieprawidłowe ustawienie stawów, nasilać ból i sprzyjać przykurczom. U pacjenta z RZS szczególnie ważna jest profilaktyka deformacji.

Nie. Ruch powinien być dostosowany do stanu pacjenta i wykonywany delikatnie, bez forsowania. Całkowite unieruchomienie zwiększa ryzyko sztywności, przykurczów i utraty sprawności.

Można stosować poduszki, wałki, kliny, podpórki i inne udogodnienia stabilizujące kończyny. Ich zadaniem jest odciążenie stawów i utrzymanie prawidłowej pozycji.

Może dojść do osłabienia mięśni, sztywności stawów, przykurczów, odleżyn i pogorszenia samodzielności. Dlatego konieczne są zmiany pozycji i dostosowana aktywizacja.

Taka pozycja ułatwia przesuwanie pokarmu i zmniejsza ryzyko zachłyśnięcia. Pozycja leżąca zwiększa ryzyko aspiracji treści pokarmowej do dróg oddechowych.

Lekkie przygięcie głowy do przodu pomaga chronić drogi oddechowe podczas połykania. Zmniejsza ryzyko zakrztuszenia i zachłyśnięcia.

Należy unikać pozycji leżącej, odchylenia głowy do tyłu oraz karmienia w pośpiechu. Takie sytuacje zwiększają ryzyko aspiracji pokarmu.

Niepokojące objawy to kaszel, duszność, łzawienie, sinienie, trudność w mówieniu oraz zmiana barwy głosu po połknięciu. Wymagają natychmiastowej reakcji opiekuna.

Pokarm należy podawać powoli, małymi porcjami i dopiero po upewnieniu się, że poprzednia porcja została połknięta. Konsystencja posiłku powinna być dostosowana do możliwości pacjenta.

Choroba Parkinsona powoduje drżenie, sztywność i spowolnienie ruchów, co utrudnia trzymanie sztućców. Może też powodować zaburzenia połykania, zwiększające ryzyko zakrztuszenia.

Można zastosować sztućce z pogrubionymi uchwytami, talerz z podwyższonym brzegiem, matę antypoślizgową i kubek z ustnikiem. Ważne jest też zapewnienie spokojnego tempa posiłku.

Pacjent powinien pozostać w pozycji siedzącej lub półsiedzącej przez około 30 minut. Zmniejsza to ryzyko cofania się treści pokarmowej i zachłyśnięcia.

Kał drażni skórę i błony śluzowe oraz sprzyja namnażaniu drobnoustrojów. Szybkie podmycie chroni przed odparzeniami, zakażeniem i dyskomfortem.

Toaletę krocza u kobiety wykonuje się od przodu ku tyłowi, czyli od spojenia łonowego w kierunku odbytu. Zmniejsza to ryzyko przeniesienia bakterii kałowych do dróg moczowych i rodnych.

Należy zasłonić pacjentkę parawanem lub drzwiami, odkrywać tylko mytą okolicę i informować ją o wykonywanych czynnościach. Ważne jest także uzyskanie współpracy i poszanowanie godności chorej.

Basen należy opróżnić, umyć i zdezynfekować po zakończeniu czynności higienicznych przy pacjentce. Nie powinno to poprzedzać podmycia chorej, jeśli skóra jest zabrudzona kałem.

Opiekun powinien założyć rękawiczki jednorazowe, a w razie ryzyka zabrudzenia także fartuch ochronny. Po zakończeniu czynności należy zdjąć rękawiczki i wykonać higienę rąk.

Należy zwrócić uwagę na zaczerwienienie, macerację, odparzenia, otarcia oraz ból lub pieczenie skóry. Takie objawy wymagają pielęgnacji ochronnej i zgłoszenia personelowi medycznemu.

Pościel zmienia się wtedy, gdy została zabrudzona kałem, moczem lub jest wilgotna. Sama czynność oddania stolca do basenu nie oznacza automatycznie konieczności prześcielenia łóżka.