Pytania pomocnicze - OGR.02

Brzoskwinia jest gatunkiem ciepłolubnym i wymaga dużej ilości światła. Południowy stok jest cieplejszy i lepiej nasłoneczniony, co sprzyja wzrostowi oraz dojrzewaniu owoców.

Oznacza, że stok jest nachylony w stronę południa. Taki teren otrzymuje więcej promieniowania słonecznego i zwykle jest cieplejszy.

Na zboczach zimne powietrze spływa w dół, dlatego wyższe partie stoku są mniej narażone na zastoiska mrozowe. Obniżenia terenu są bardziej ryzykowne dla gatunków wrażliwych.

Agrest nie ma tak dużych wymagań cieplnych jak brzoskwinia. Może rosnąć na stanowiskach mniej ciepłych, więc południowe strome zbocze lepiej wykorzysta gatunek ciepłolubny.

Do gatunków ciepłolubnych należą między innymi morela, winorośl i niektóre odmiany czereśni. Wymagają one dobrego nasłonecznienia i ochrony przed mrozem.

Brzoskwinia najlepiej rośnie na glebach żyznych, przepuszczalnych, ciepłych i umiarkowanie wilgotnych. Nie lubi gleb ciężkich, zimnych i podmokłych.

Przed sadzeniem można równomiernie rozrzucić i głęboko wymieszać obornik z glebą. Po posadzeniu drzew takie zabiegi są utrudnione, ponieważ można uszkodzić korzenie.

Przy zakładaniu sadu stosuje się około 80–90 t/ha obornika. Jest to typowa wartość wymagana w pytaniach egzaminacyjnych.

Obornik dostarcza składników pokarmowych, zwiększa zawartość próchnicy i poprawia strukturę gleby. Dzięki temu młode drzewa lepiej się ukorzeniają i startują po posadzeniu.

Najczęściej stosuje się go jesienią, przed sadzeniem drzew. Po rozrzuceniu powinien być wymieszany z glebą, na przykład podczas orki.

Świeży obornik może zawierać dużo łatwo dostępnych związków, które w bezpośrednim kontakcie z korzeniami mogą je uszkadzać. Bezpieczniejszy jest obornik dobrze przefermentowany i wymieszany z glebą.

Jednostka t/ha oznacza tony nawozu na hektar powierzchni. Na przykład 80 t/ha to 80 ton obornika zastosowane na 1 hektar pola lub sadu.

Polega na prowadzeniu pędów w jednej płaszczyźnie, najczęściej poziomo, i przywiązywaniu ich do drutów rozciągniętych wzdłuż rzędów.

Poziome prowadzenie pędów ogranicza silny wzrost i sprzyja tworzeniu pąków kwiatowych, co poprawia owocowanie.

Druty stanowią podporę, do której mocuje się pędy, aby utrzymać ich właściwe położenie i kształt korony.

Nie. Wybiera się tylko pędy potrzebne do budowy korony, a nadmiarowe lub źle położone usuwa się.

Nie usuwa się wszystkich krótkopędów, ponieważ to na nich często tworzą się pąki kwiatowe i owoce.

Taka forma ułatwia cięcie, ochronę, zbiór owoców oraz zapewnia lepsze doświetlenie korony.

Mocznik dostarcza roślinom azotu. Jest nawozem mineralnym o wysokiej zawartości tego składnika.

Azot wspomaga wzrost pędów i liści oraz wpływa na intensywność fotosyntezy. Ma znaczenie dla kondycji drzewa i wielkości plonu.

Nie. Nawadnianie polega na dostarczaniu wody, a mocznik stosuje się w celu nawożenia, czyli dostarczenia składników pokarmowych.

Mocznik można stosować doglebowo lub dolistnie, zależnie od potrzeb roślin i zaleceń nawożenia. W obu przypadkach jego celem jest dostarczenie azotu.

Nadmiar azotu może powodować zbyt silny wzrost pędów, słabsze wybarwienie owoców i większą podatność drzew na choroby. Może też pogorszyć przygotowanie drzew do zimy.

Nawożenie polega na dostarczaniu składników pokarmowych, np. azotu. Ochrona roślin ma na celu zwalczanie lub ograniczanie chorób, szkodników i chwastów.

Podczas zamarzania wody wydziela się ciepło krzepnięcia. Dzięki temu temperatura pąków, kwiatów lub zawiązków utrzymuje się blisko 0°C.

Zabieg rozpoczyna się, gdy temperatura spada w okolice 0°C i przewiduje się dalsze ochłodzenie. Ważne jest, aby nie czekać do silnego spadku temperatury.

Przerwanie dopływu wody powoduje wychładzanie lodu pokrywającego rośliny. Może to doprowadzić do większych uszkodzeń niż brak ochrony.

Najczęściej chroni się je przed przymrozkami wiosennymi, szczególnie w okresie kwitnienia oraz zawiązywania owoców.

Metoda wymaga sprawnej instalacji, dużych ilości wody i ciągłej pracy systemu. Przy zbyt dużej ilości lodu może dojść do obciążenia pędów.

Deszczowanie chroni rośliny dzięki ciepłu wydzielanemu podczas zamarzania wody. Ogrzewanie powietrza polega natomiast na podnoszeniu temperatury otoczenia za pomocą źródeł ciepła.

Mniszek posiada trwały korzeń palowy, dzięki któremu może przetrwać zimę i odrastać w kolejnych latach. Nawet po skoszeniu część podziemna pozostaje żywa.

Najbardziej charakterystyczne są żółte kwiaty, rozeta ząbkowanych liści przy ziemi oraz późniejsze białe owocostany, czyli dmuchawce.

Mniszek bywa potocznie nazywany mleczem z powodu białego soku mlecznego. Botanicznie mlecz to jednak inny rodzaj roślin, dlatego na egzaminie należy rozróżniać te nazwy.

Po przekwitnięciu tworzy nasiona z aparatem lotnym, które są łatwo przenoszone przez wiatr. Dlatego szybko pojawia się na dużych powierzchniach.

Należy usuwać rośliny z całym korzeniem, kosić przed wytworzeniem nasion oraz dbać o gęstą i zdrową murawę, która ogranicza kiełkowanie chwastów.

Koszenie ścina część nadziemną, ale nie usuwa korzenia palowego. Roślina może więc ponownie wypuścić liście i kwiaty.

Służy do nakłuwania tkanek roślinnych i wysysania soków. Występuje m.in. u mszyc, przędziorków i niektórych innych szkodników.

Mszyce powodują zwijanie liści, deformacje młodych pędów, zahamowanie wzrostu oraz pojawienie się lepkiej spadzi.

Mogą przenosić wirusy roślinne, które powodują trudne do zwalczenia choroby i obniżają plon oraz jakość roślin.

Mszyca ma aparat kłująco-ssący i wysysa soki z roślin, natomiast stonka jest chrząszczem o aparacie gryzącym i zjada części roślin.

Naturalnymi wrogami mszyc są m.in. biedronki, złotooki, larwy bzygowatych oraz pasożytnicze błonkówki.

Najczęściej występują na młodych pędach, pąkach, wierzchołkach wzrostu oraz na spodniej stronie liści.

Ponieważ są pobierane przez roślinę i przemieszczają się z jej sokami. Szkodnik wysysając sok roślinny, pobiera również substancję czynną.

Do tej grupy należą m.in. mszyce, miodówki, wciornastki, czerwce i skoczki. Żywią się one sokami roślinnymi.

Preparat systemowy wnika do rośliny i działa przez jej soki. Preparat kontaktowy działa głównie po bezpośrednim zetknięciu się ze szkodnikiem.

Typowe objawy to zwijanie liści, żółknięcie, deformacje pędów, zahamowanie wzrostu oraz obecność spadzi.

Mszyce często żerują na spodniej stronie liści lub w zwiniętych częściach roślin. Preparat powierzchniowy może nie dotrzeć bezpośrednio do wszystkich osobników.

Okres karencji to minimalny czas od zastosowania środka do zbioru roślin. Jego przestrzeganie jest konieczne dla bezpieczeństwa konsumentów.

Płyn Lugola służy do wykrywania skrobi w miąższu jabłek. Dzięki temu można ocenić stopień dojrzewania owoców.

Podczas dojrzewania skrobia jest rozkładana do cukrów prostych. Dlatego dojrzałe owoce są słodsze i słabiej reagują z płynem Lugola.

Miąższ zawierający dużo skrobi barwi się na ciemnoniebiesko, granatowo lub prawie czarno. Im silniejsze zabarwienie, tym więcej skrobi.

Nie. Płyn Lugola wykrywa skrobię, a nie glukozę, fruktozę ani sacharozę.

Dojrzałość zbiorcza oznacza gotowość owocu do zbioru i przechowywania. Dojrzałość konsumpcyjna oznacza najlepszy smak i przydatność do bezpośredniego spożycia.

Oznacza dużą ilość skrobi w miąższu. Takie jabłko jest zwykle jeszcze niedojrzałe zbiorczo.

Uwzględnia się m.in. barwę skórki, jędrność miąższu, łatwość odchodzenia owocu od krótkopędu oraz zawartość cukrów i kwasów.

Podczas spalania siarki powstaje dwutlenek siarki, który działa odkażająco, zwłaszcza przeciwko wielu grzybom i patogenom. Pomaga ograniczyć źródła infekcji przed kolejną uprawą.

Najlepiej po zakończeniu uprawy i usunięciu resztek roślinnych, przed rozpoczęciem nowego cyklu produkcyjnego. Nie wykonuje się jej przy obecności roślin wrażliwych.

Należy usunąć resztki roślin, oczyścić powierzchnie i możliwie szczelnie zamknąć obiekt. Dzięki temu gaz działa skuteczniej wewnątrz szklarni.

Powstający gaz jest szkodliwy dla ludzi i może uszkadzać rośliny. Dlatego podczas zabiegu nie wolno przebywać w szklarni, a po nim trzeba ją dokładnie przewietrzyć.

Nie. W praktyce ogrodniczej dezynfekcję szklarni przez spalanie kojarzy się z siarką, a nie z chlorem, fosforem ani potasem.