Pytania pomocnicze - OGR.02

Żagwin zwyczajny dorasta zwykle tylko do około 5–15 cm wysokości. Pozostałe wymienione rośliny są znacznie wyższe.

Najniższe rośliny sadzi się z przodu rabaty lub przy jej brzegach. Dzięki temu nie są zasłaniane przez wyższe byliny.

Ostróżka ogrodowa jest wysoką byliną, często osiągającą ponad 100 cm wysokości. Dlatego sadzi się ją zwykle w tylnej części rabaty.

Rośliny okrywowe są niskie i rozrastają się wszerz, przykrywając powierzchnię gleby. Wysokie byliny tworzą pionowy akcent kompozycyjny i sadzi się je dalej od brzegu rabaty.

Żagwin jest niski, tworzy zwarte kobierce i obficie kwitnie wiosną. Dobrze sprawdza się na stanowiskach słonecznych i przepuszczalnych.

Znajomość wysokości pozwala prawidłowo rozmieścić rośliny, aby się nie zasłaniały. Poprawia to wygląd rabaty i warunki wzrostu poszczególnych gatunków.

Należy pomnożyć powierzchnię rabaty przez normę sadzenia podaną w sztukach na 1 m². W tym przypadku: 20 m² × 100 szt./m² = 2000 cebul.

Cenę porcji należy podzielić przez liczbę cebul w porcji. 15 zł ÷ 10 = 1,50 zł za jedną cebulę.

Można pomnożyć liczbę cebul przez cenę jednej cebuli albo liczbę porcji po 10 cebul przez cenę jednej porcji. Oba sposoby prowadzą do wyniku 3000 zł.

Jednostki pokazują, co należy przez co mnożyć lub dzielić. Norma 100 szt./m² odnosi się do powierzchni, a cena 15 zł dotyczy 10 cebul, nie jednej.

Jeżeli cebule można kupić tylko w pełnych opakowaniach, liczbę opakowań należy zaokrąglić w górę. Dzięki temu materiału nasadzeniowego nie zabraknie.

Przy tej samej normie sadzenia koszt również będzie dwa razy większy. Liczba potrzebnych cebul rośnie proporcjonalnie do powierzchni.

Powinno być nienasiąkliwe, szczelne, stabilne i nieprzezroczyste. Dzięki temu utrzymuje wodę i dobrze maskuje gąbkę florystyczną.

Mokra gąbka oddaje wodę, więc pojemnik nie może jej chłonąć ani przepuszczać. Nasiąkliwe naczynie może powodować wysychanie gąbki i przecieki.

Przez przezroczyste ścianki widać gąbkę, wodę i końce łodyg, co pogarsza estetykę pracy. Dlatego zaleca się naczynia nieprzezroczyste.

Sama wiklina nie jest szczelna, więc nie nadaje się bezpośrednio. Można jej użyć tylko po zastosowaniu szczelnego wkładu, folii lub osłonki.

Glina niewypalana jest nasiąkliwa, więc może wchłaniać wodę z gąbki. To zmniejsza trwałość kwiatów i może powodować zawilgocenie otoczenia.

Gąbkę należy swobodnie położyć na powierzchni wody i poczekać, aż sama nasiąknie. Nie powinno się jej wciskać pod wodę, bo mogą powstać suche miejsca w środku.

Bronowanie przerywa kapilary glebowe, którymi woda podsiąka ku powierzchni. Dzięki temu mniej wody odparowuje z gleby.

Jak najwcześniej wiosną, gdy gleba obeschnie na tyle, że można wjechać sprzętem bez jej nadmiernego ugniatania.

Kapilary glebowe to drobne kanaliki między cząstkami gleby, którymi woda przemieszcza się ku górze. Ich przerwanie ogranicza straty wody przez parowanie.

Po zimie gleba zawiera zapas wody, ale jej powierzchnia szybko przesycha. Wczesnowiosenne zabiegi pomagają zatrzymać wilgoć i przygotować pole do siewu lub sadzenia.

Podorywkę wykonuje się zwykle po zbiorze roślin, najczęściej latem lub jesienią, aby płytko wymieszać resztki pożniwne i pobudzić chwasty do kiełkowania. Nie służy ona bezpośrednio do wiosennego ograniczania parowania po orce zimowej.

Bronowanie działa płytko i wyrównuje powierzchnię gleby, dlatego nadaje się do zamykania wody. Kultywatorowanie spulchnia glebę głębiej i może powodować większe przesuszenie warstwy uprawnej.

Tensjometr służy do oceny wilgotności gleby lub podłoża. Pomaga określić, kiedy należy rozpocząć nawadnianie roślin.

Tensjometr ocenia wilgotność gleby lub podłoża, natomiast higrometr mierzy wilgotność powietrza. W pytaniu o wilgoć w glebie poprawny jest tensjometr.

Pehametr mierzy odczyn pH, czyli kwasowość lub zasadowość roztworu, gleby albo podłoża. Nie służy do pomiaru wilgotności.

Pluwiometr, czyli deszczomierz, służy do pomiaru ilości opadów atmosferycznych. Nie mierzy wilgotności gleby w szklarni.

Psychrometr służy do wyznaczania wilgotności powietrza na podstawie wskazań termometru suchego i wilgotnego. Nie jest urządzeniem do pomiaru wilgotności gleby.

Pozwala utrzymać optymalne warunki dla wzrostu roślin. Zapobiega zarówno przesuszeniu, jak i przelaniu podłoża, które może sprzyjać chorobom korzeni.

Fosfor i potas słabo przemieszczają się w glebie. Głęboka orka pozwala umieścić je w warstwie, w której będą rozwijały się korzenie drzew.

Azot jest bardzo ruchliwy w glebie i łatwo ulega wymywaniu. Dlatego stosuje się go później, zgodnie z potrzebami rosnących drzew.

Fosfor wspomaga rozwój systemu korzeniowego, kwitnienie oraz proces zawiązywania owoców. Jest szczególnie ważny na początku wzrostu roślin.

Potas wpływa na gospodarkę wodną, odporność roślin na stres i mróz oraz jakość owoców. Jest jednym z najważniejszych składników pokarmowych w sadownictwie.

Należy wykonać analizę gleby, aby określić jej zasobność w składniki pokarmowe i odczyn pH. Dzięki temu nawożenie jest dokładniejsze i bezpieczniejsze.

Nawożenie przedsadzeniowe wykonuje się przed posadzeniem drzew i pozwala wzbogacić głębsze warstwy gleby. W istniejącym sadzie nawozy trafiają głównie do wierzchniej warstwy gleby.

Sadzenie wiosenne zmniejsza ryzyko uszkodzeń mrozowych młodych drzewek. Rośliny mają czas na ukorzenienie się przed następną zimą.

Najlepszym terminem jest marzec i kwiecień, czyli okres wiosenny.

Gatunki odporniejsze można częściej sadzić jesienią. Gatunki wrażliwe na niskie temperatury sadzi się wiosną, aby uniknąć strat zimowych.

Może dojść do przemarznięcia korzeni, uszkodzenia pędów oraz słabego przyjęcia się drzewek. W skrajnych przypadkach rośliny mogą zamierać.

Do bardziej wrażliwych należą między innymi brzoskwinie, morele i niektóre odmiany czereśni oraz grusz.

Mają słabiej rozwinięty system korzeniowy i mniejszą zdolność regeneracji. Po posadzeniu są też bardziej narażone na stres związany ze zmianą stanowiska.

Nawozy organiczne, np. obornik lub kompost, muszą zostać dobrze wymieszane z glebą i częściowo rozłożone. Po posadzeniu truskawek głęboka uprawa gleby jest utrudniona i mogłaby uszkodzić system korzeniowy.

Najczęściej stosuje się dobrze przefermentowany obornik, kompost lub nawozy zielone. Poprawiają one strukturę gleby, zwiększają zawartość próchnicy i dostarczają składników pokarmowych.

Obornik najlepiej zastosować jesienią w roku poprzedzającym sadzenie truskawek. Należy go przyorać lub wymieszać z glebą, aby składniki mogły się stopniowo uwalniać.

Świeży obornik może uszkadzać korzenie, sprzyjać zachwaszczeniu oraz pogarszać warunki fitosanitarne. Dla truskawek bezpieczniejszy jest obornik dobrze przefermentowany i zastosowany odpowiednio wcześniej.

Dobre przygotowanie gleby zapewnia właściwą strukturę, zasobność w składniki pokarmowe i odpowiedni odczyn. Truskawki najlepiej plonują na glebie żyznej, próchnicznej i wolnej od chwastów trwałych.

Nie zawsze. Nawożenie organiczne poprawia żyzność gleby, ale dawki nawozów mineralnych ustala się zwykle na podstawie analizy gleby i potrzeb pokarmowych roślin.

Drzewa karłowe rosną słabiej, dlatego dobrze nadają się do prowadzenia przy przewodniku w wąskiej, smukłej koronie. Korona wrzecionowa umożliwia gęste sadzenie, dobre doświetlenie i łatwiejszy zbiór.

Ma wyraźny pionowy przewodnik i krótsze gałęzie boczne. Kształtem przypomina stożek lub wrzeciono: jest szersza u dołu i węższa u góry.

Korona wrzecionowa ma przewodnik, natomiast korona kotłowa zwykle ma otwarty środek i brak wyraźnego przewodnika. Kotłowa jest bardziej rozłożysta, a wrzecionowa smukła i przeznaczona do intensywnych sadów.

Dobre doświetlenie poprawia wybarwienie owoców, sprzyja równomiernemu dojrzewaniu i ogranicza zagęszczenie pędów. Ułatwia też ochronę roślin i cięcie.

Oznacza to, że drzewa mają ograniczony wzrost, najczęściej dzięki zastosowaniu podkładek karłowych. Takie drzewa są niższe, wcześniej wchodzą w owocowanie i można je sadzić gęściej.

Drzewa silnie rosnące wymagają więcej przestrzeni i innych form korony niż drzewa karłowe. Przy słabym wzroście najlepiej sprawdzają się formy wąskie, łatwe do prowadzenia, np. korona wrzecionowa.

Jest to zjawisko, w którym drzewo w jednym roku plonuje bardzo obficie, a w następnym słabo lub prawie wcale. Wynika to m.in. z nadmiernego obciążenia drzewa owocami.

Drzewo zużywa dużo asymilatów i składników pokarmowych na rozwój licznych owoców. Przez to słabiej tworzy pąki kwiatowe na następny sezon.

Najważniejszym zabiegiem jest przerzedzanie zawiązków owocowych. Pozwala ono zmniejszyć liczbę owoców i poprawić regularność plonowania.

Pozostawione owoce mają lepsze warunki wzrostu, dlatego są zwykle większe, lepiej wybarwione i bardziej wyrównane. Zabieg poprawia wartość handlową plonu.

Odpowiedni termin zbioru jest ważny dla jakości i przechowywania owoców, ale nie jest podstawowym sposobem zapobiegania przemiennemu owocowaniu. Kluczowe jest ograniczenie liczby zawiązków.

Zbyt małe nawożenie może osłabić drzewa i pogorszyć plonowanie. Regulowanie przemiennego owocowania polega głównie na kontrolowaniu liczby owoców, a nie na ograniczaniu nawożenia.