Pytania pomocnicze - OGR.02

Należy porównać wartości w kolumnie „Ilość tygodni produkcji”. Największe liczby oznaczają najdłuższy czas produkcji rozsady.

Seler wymaga 12–13 tygodni, karczoch 10–12 tygodni, a por 8–10 tygodni produkcji rozsady. To najdłuższe okresy spośród podanych roślin.

Nie. Termin wysiewu mówi, kiedy rozpoczyna się produkcję, ale długość produkcji określa liczba tygodni od siewu do gotowej rozsady.

Najkrócej produkowana jest rozsada sałaty masłowej, ponieważ trwa to 4–5 tygodni.

Seler początkowo rośnie wolno i potrzebuje dłuższego okresu w kontrolowanych warunkach, zanim będzie gotowy do sadzenia na miejsce stałe.

Temperatura wpływa na szybkość kiełkowania, wschody i tempo wzrostu młodych roślin. Zbyt niska lub zbyt wysoka temperatura może pogorszyć jakość rozsady.

Patogen rozwija się najlepiej przy wysokiej wilgotności i długim zwilżeniu liści. Częste opady ułatwiają infekcję oraz szybkie rozprzestrzenianie choroby.

Na liściach pojawiają się brunatne plamy, na łodygach ciemne przebarwienia, a na owocach twarde brunatne plamy. Porażone owoce tracą wartość handlową.

Są to choroby wirusowe, których nie zwalcza się typowymi opryskami interwencyjnymi w czasie deszczowej pogody. Ochrona przed wirusami opiera się głównie na profilaktyce i higienie uprawy.

Należy unikać sąsiedztwa porażonych ziemniaków, zapewnić przewiewność roślin, usuwać resztki roślinne i prowadzić ochronę fungicydową zgodnie z zaleceniami.

Nie. Mimo nazwy choroba poraża także pomidory, zwłaszcza w uprawie polowej podczas wilgotnej i chłodnej pogody.

Fungicydy zwalczają choroby grzybowe i grzybopodobne, insektycydy zwalczają owady, a herbicydy chwasty. W przypadku zarazy ziemniaka stosuje się fungicydy.

Największe znaczenie mają przed i w czasie okresów sprzyjających infekcji, czyli przy dużej wilgotności, częstych opadach i umiarkowanych temperaturach. Zabiegi często mają charakter profilaktyczny.

Okulizacja pozwala szybko uzyskać dużą liczbę roślin odmianowych o powtarzalnych cechach. Dodatkowo umożliwia wykorzystanie silnych i odpornych podkładek.

Polega na wszczepieniu jednego pąka, czyli oczka, odmiany szlachetnej pod korę podkładki. Po zrośnięciu oczko rozwija się w pęd odmiany uprawnej.

W okulizacji używa się pojedynczego pąka, natomiast w szczepieniu zwykle fragmentu pędu z kilkoma pąkami. Okulizacja jest wydajna i często stosowana w szkółkarstwie róż.

Rośliny z nasion nie powtarzają wiernie cech odmiany matecznej. Siew stosuje się głównie w hodowli nowych odmian lub przy produkcji podkładek.

Podkładka tworzy system korzeniowy rośliny i wpływa na jej siłę wzrostu, zdrowotność oraz odporność na warunki glebowe i klimatyczne.

Rozpad karp stosuje się u bylin tworzących karpy, np. dalii lub piwonii. Róże są krzewami i w produkcji szkółkarskiej rozmnaża się je głównie przez okulizację.

Najczęściej wykonuje się ją latem, gdy kora podkładki dobrze odchodzi od drewna. Ułatwia to prawidłowe umieszczenie oczka pod korą.

Cebula lilii składa się z mięsistych łusek osadzonych na piętce. Charakterystyczne jest to, że nie ma zewnętrznych, suchych łusek okrywających.

Oznacza cebulę pozbawioną suchej, papierowatej okrywy ochronnej. Łuski są widoczne i mięsiste, dlatego cebule lilii są bardziej narażone na przesychanie.

Cebule tulipanów mają zwykle suchą łuskę okrywającą, która chroni organ spichrzowy. Cebule lilii są „nagie”, czyli nie mają takiej ochronnej osłony.

Ponieważ nie mają suchych łusek okrywających, szybciej tracą wodę. Podczas przechowywania i sadzenia powinny być zabezpieczone przed wysychaniem.

Cebula magazynuje substancje zapasowe i umożliwia roślinie przetrwanie niekorzystnego okresu. Z niej wyrastają korzenie, pęd i kwiaty w kolejnym sezonie.

Lilie nie tworzą bulw, lecz cebule złożone z mięsistych łusek. Bulwy są innym typem organu spichrzowego, występującym np. u mieczyków lub krokusów.

Herbicydy są chemicznymi środkami chwastobójczymi, a ich stosowanie jest niezgodne z zasadami produkcji ekologicznej. W ekologii preferuje się metody mechaniczne, fizyczne i agrotechniczne.

Dozwolone są m.in. odchwaszczanie mechaniczne, ręczne pielenie, ściółkowanie, zmianowanie oraz wypalanie chwastów płomieniem.

Tak. Ściółkowanie np. słomą, korą lub kompostem ogranicza kiełkowanie chwastów i jest zgodne z zasadami upraw ekologicznych.

Polega na niszczeniu chwastów za pomocą narzędzi lub maszyn, np. pielnika, brony, kultywatora, motyki albo poprzez ręczne pielenie.

Nie. Wypalanie płomieniowe jest metodą fizyczną, ponieważ niszczy chwasty wysoką temperaturą, a nie środkiem chemicznym.

Pestycyd to ogólna nazwa środków do zwalczania organizmów szkodliwych. Herbicyd jest rodzajem pestycydu przeznaczonym konkretnie do zwalczania chwastów.

Liście mahonii są skórzaste, ciemnozielone, błyszczące i zimozielone. To one stanowią najważniejszy walor dekoracyjny tej rośliny.

Mahonia ma zwykle drobne, żółte kwiaty zebrane w grona. Dlatego opis białych lub kremowych kwiatów nie pasuje do tej rośliny.

Owoce mahonii są najczęściej granatowoniebieskie lub niebieskoczarne, często z woskowym nalotem. Nie są koralowo-czerwone.

Ponieważ jest krzewem zimozielonym i zachowuje dekoracyjne liście także zimą. Jej liście mogą dodatkowo przebarwiać się jesienią i zimą.

Mahonia dobrze sprawdza się w półcieniu, pod drzewami, w grupach krzewów i w kompozycjach z roślin zimozielonych. Jest często stosowana w parkach i ogrodach przydomowych.

Mahonia ma błyszczące, skórzaste liście i ciemne, niebieskawe owoce. Czerwone owoce są charakterystyczne raczej dla innych krzewów ozdobnych, np. ognika szkarłatnego.

Podlanie osadza glebę wokół korzeni i poprawia ich kontakt z podłożem. Dzięki temu roślina łatwiej pobiera wodę i szybciej się przyjmuje.

Nawożenie nie jest pierwszym zabiegiem po sadzeniu. Jesienią szczególnie unika się nawożenia azotowego, ponieważ pobudza wzrost młodych pędów podatnych na przemarzanie.

Kopczykowanie wykonuje się po posadzeniu i podlaniu, zwykle jako zabezpieczenie nasady rośliny przed mrozem. Nie zastępuje ono podlewania.

Woda wypełnia przestrzenie między cząstkami gleby i korzeniami. Ogranicza powstawanie pustek powietrznych, które utrudniają ukorzenianie.

Najpierw trzeba zapewnić roślinie wodę i stabilne osadzenie w glebie. Ochronę przed mrozem wykonuje się później, zależnie od gatunku i warunków pogodowych.

Jesienią gleba jest często wilgotna i ciepła po lecie, co sprzyja regeneracji korzeni. Jednocześnie niższa temperatura ogranicza parowanie wody z części nadziemnych.

Występują tam niższe temperatury zimą, krótszy okres wegetacyjny i większe ryzyko przymrozków. To ogranicza uprawę gatunków ciepłolubnych i wrażliwych na mróz.

Grusza potrzebuje cieplejszego stanowiska i dłuższego okresu wegetacji. Jest też bardziej narażona na uszkodzenia mrozowe i przymrozkowe, które obniżają plon.

Najlepsze są stanowiska ciepłe, słoneczne, osłonięte od wiatru i bez zastoisk mrozowych. Gleba powinna być żyzna, głęboka i umiarkowanie wilgotna.

W uprawie amatorskiej dopuszczalne są mniejsze i nieregularne plony. W uprawie towarowej konieczne są wysokie, regularne plony oraz owoce dobrej jakości handlowej.

Przymrozki mogą uszkadzać kwiaty i młode zawiązki owoców. Skutkiem jest słabsze zawiązywanie owoców i znaczne obniżenie plonu.

Są bardziej tolerancyjne na niższe temperatury i mają mniejsze wymagania cieplne. Dlatego ich uprawa w północno-wschodniej Polsce jest mniej ryzykowna.