Pytania pomocnicze - OGR.02

Na jabłkach i gruszkach pojawia się brunatna, szybko powiększająca się zgnilizna. Charakterystyczne są jasne, beżowe skupienia zarodników, często ułożone koncentrycznie.

Ponieważ atakuje jabłonie i grusze, czyli gatunki zaliczane do drzew ziarnkowych. Drzewa pestkowe to m.in. śliwa, wiśnia, czereśnia, brzoskwinia i morela.

Brunatna zgnilizna powoduje gnicie całego owocu i tworzenie jasnych skupień zarodników. Parch jabłoni tworzy głównie ciemne, korkowate, strupowate plamy na skórce i liściach.

Są źródłem infekcji w kolejnym sezonie. Dlatego należy je usuwać z drzew i spod koron, aby ograniczyć rozprzestrzenianie choroby.

Chorobie sprzyja wilgotna pogoda, uszkodzenia skórki owoców oraz zagęszczone, słabo przewiewne korony. Infekcje łatwiej rozwijają się na owocach uszkodzonych przez grad, owady lub pękanie skórki.

Należy usuwać porażone i zmumifikowane owoce, prześwietlać korony oraz chronić owoce przed uszkodzeniami. W razie potrzeby stosuje się fungicydy dopuszczone do ochrony jabłoni i grusz.

Obie choroby dają podobne objawy gnicia owoców, ale dotyczą różnych grup roślin. Ziarnkowe to jabłoń i grusza, a pestkowe to m.in. śliwa, wiśnia, czereśnia i brzoskwinia.

Rozmnażanie wegetatywne polega na uzyskiwaniu nowych roślin z części rośliny matecznej, np. liści, pędów, korzeni, cebul lub bulw. Rośliny potomne zachowują cechy odmiany.

Liść sępolii z ogonkiem może wytworzyć korzenie i nowe pąki przybyszowe. Dzięki temu z pojedynczego liścia powstaje nowa roślina.

Najczęściej wykorzystuje się cały liść lub jego fragmenty. Nacina się nerwy liścia i układa go na wilgotnym podłożu, gdzie w miejscach nacięć mogą tworzyć się młode rośliny.

W sadzonkowaniu liści materiałem rozmnożeniowym jest liść lub jego część. W sadzonkowaniu pędów wykorzystuje się fragment pędu, zwykle z węzłami i pąkami.

Okulizacja i szczepienie polegają na łączeniu części dwóch roślin, zwykle podkładki i zraza lub oczka. Nie są typową metodą rozmnażania sępolii, wężownicy ani begonii królewskiej.

Potrzebne jest wilgotne, przepuszczalne podłoże, wysoka wilgotność powietrza, ciepło i rozproszone światło. Nadmiar wody może powodować gnicie sadzonek.

Perz rozmnaża się przez podziemne rozłogi, które łatwo odrastają po uszkodzeniu. Nawet niewielki fragment rozłogu może dać początek nowej roślinie.

Sprężyste zęby kultywatora spulchniają glebę i wyciągają rozłogi perzu na powierzchnię. Tam mogą przeschnąć i stracić zdolność do odrastania.

Brona talerzowa może pociąć rozłogi na krótsze fragmenty. Takie fragmenty często ponownie się ukorzeniają, zwiększając zachwaszczenie.

Brona talerzowa głównie tnie i miesza glebę, natomiast kultywator sprężynowy wyciąga rozłogi na powierzchnię. Przy perzu korzystniejsze jest wyciąganie niż rozdrabnianie.

Najlepiej robić to w czasie suchej pogody. Wydobyte na powierzchnię rozłogi szybciej wtedy przesychają i obumierają.

Wał pierścieniowy służy do ugniatania gleby, kruszenia brył i wyrównywania powierzchni pola. Nie wyciąga skutecznie rozłogów perzu.

Cynia ma duży, regularny koszyczek, często pełny, z licznymi kwiatami języczkowatymi ułożonymi warstwowo. Kwiatostany są intensywnie wybarwione i osadzone na sztywnych pędach.

Cynia ma kwiatostan typu koszyczek, a nasturcja pojedyncze, lejkowate kwiaty z ostrogą. Nasturcja ma też charakterystyczne tarczowate liście.

Ponieważ widoczna część nie jest pojedynczym kwiatem, lecz zbiorem wielu drobnych kwiatów osadzonych na wspólnym dnie kwiatostanowym. Taki kwiatostan nazywa się koszyczkiem.

Koszyczek występuje u wielu astrowatych, m.in. u cynii, astra chińskiego, nagietka, słonecznika, stokrotki i mniszka.

Cynia często ma bardziej regularny, pełny i wielowarstwowy koszyczek oraz sztywne pędy. Nagietek ma zwykle prostszy koszyczek, najczęściej żółty lub pomarańczowy, z wyraźniejszym środkiem.

Cynia najlepiej rośnie na stanowisku słonecznym, ciepłym i osłoniętym. Wymaga gleby żyznej, przepuszczalnej i umiarkowanie wilgotnej.

Cynię sadzi się na rabatach sezonowych, w ogrodach przydomowych i wiejskich. Nadaje się także na kwiat cięty.

Na glebie kwaśnej różanecznik prawidłowo pobiera składniki pokarmowe. Na glebach zasadowych często występuje chloroza liści i osłabienie wzrostu.

Najlepsze jest stanowisko półcieniste lub zacienione, osłonięte od silnego wiatru. Zbyt mocne słońce może powodować przesychanie i uszkodzenia liści.

Gleba powinna być kwaśna, żyzna, próchniczna, przepuszczalna i stale lekko wilgotna. Dobrym dodatkiem jest kwaśny torf lub przekompostowana kora.

Typowym objawem jest żółknięcie liści przy zielonych nerwach, czyli chloroza. Roślina rośnie słabiej i gorzej kwitnie.

Ściółka ogranicza parowanie wody, chroni płytki system korzeniowy i pomaga utrzymać kwaśny odczyn podłoża. Najczęściej stosuje się korę sosnową.

Nie, gleba zasadowa jest dla niego nieodpowiednia. Różanecznik należy do roślin kwasolubnych.

Wertykulacja polega na pionowym nacinaniu darni i usuwaniu filcu oraz mchu. Aeracja polega na nakłuwaniu gleby w celu jej napowietrzenia.

Filc trawnikowy to zbita warstwa obumarłych źdźbeł, korzeni, mchu i resztek organicznych zalegająca przy powierzchni gleby. Utrudnia dopływ wody, powietrza i składników pokarmowych do korzeni.

Mech rozwija się szczególnie dobrze na glebach wilgotnych, kwaśnych, zacienionych i słabo napowietrzonych. Jego obecność może wskazywać na potrzebę poprawy warunków wzrostu trawy.

Najczęściej wykonuje się ją wiosną po pierwszym koszeniu, gdy trawa zaczyna intensywnie rosnąć. Możliwy jest też termin wczesnojesienny.

Przed zabiegiem należy skosić trawnik dość nisko i usunąć większe zanieczyszczenia. Gleba nie powinna być ani zbyt mokra, ani nadmiernie przesuszona.

Po zabiegu należy dokładnie wygrabić usunięty filc i mech. W razie potrzeby można wykonać dosiew trawy, nawożenie oraz podlewanie.

Pługofrezarka służy do intensywnej uprawy i spulchniania gleby, a nie do pielęgnacji istniejącej darni. Jej użycie zniszczyłoby trawnik.

Pozwala to spokojnie wykonać analizę gleby, wapnowanie, nawożenie organiczne i mineralne oraz poprawić strukturę gleby. Część zabiegów działa wolno, dlatego nie powinno się ich odkładać na ostatni moment.

Najczęściej wykonuje się analizę gleby, regulację pH, nawożenie fosforem i potasem, zastosowanie obornika lub nawozów zielonych oraz głęboką uprawę gleby. Celem jest stworzenie dobrych warunków dla rozwoju systemu korzeniowego drzew.

Analiza gleby pozwala określić odczyn pH oraz zasobność w składniki pokarmowe. Na jej podstawie dobiera się dawki wapna i nawozów przed sadzeniem drzew.

Wapno działa stopniowo i potrzebuje czasu, aby zmienić odczyn gleby. Zbyt późne wapnowanie może nie poprawić pH przed sadzeniem oraz utrudnić prawidłowe pobieranie składników pokarmowych.

Nawozy zielone zwiększają zawartość materii organicznej, poprawiają strukturę gleby i aktywność biologiczną. Mogą też ograniczać zachwaszczenie oraz poprawiać warunki wodno-powietrzne gleby.

Fosfor i potas słabo przemieszczają się w glebie, dlatego najlepiej wymieszać je z warstwą orną przed posadzeniem sadu. Po posadzeniu drzew ich głębsze wprowadzenie jest znacznie trudniejsze.

Polega na uzyskiwaniu nowych roślin z części rośliny matecznej, np. ząbków, cebul, kłączy, bulw lub sadzonek korzeniowych. Nie wykorzystuje się wtedy nasion.

Chrzan rozmnaża się głównie przez sadzonki korzeniowe. Z fragmentów korzeni wyrastają nowe rośliny.

Czosnek rozmnaża się najczęściej przez ząbki, czyli części cebuli. Każdy zdrowy ząbek może dać nową roślinę.

Z nasion rozmnaża się m.in. kapustę, pomidor, bób, groch i seler. Dlatego pary zawierające te rośliny nie są poprawną odpowiedzią.

Rozmnażanie generatywne odbywa się przez nasiona. Rozmnażanie wegetatywne odbywa się przez części roślin, np. cebule, ząbki, kłącza lub korzenie.

Nie zawsze. Jeśli rozsada powstała z nasion, np. u pomidora, kapusty lub selera, jest to rozmnażanie generatywne.

Ponieważ nadmiar wody może powodować niedotlenienie korzeni i osłabienie drzew. Odwadnianie usuwa wodę zalegającą w glebie lub na powierzchni terenu.

Odwadnianie polega na usuwaniu nadmiaru wody, a nawadnianie na jej dostarczaniu roślinom. Po silnych opadach potrzebne jest odwadnianie, nie nawadnianie.

Mogą wystąpić zastoiska wody, żółknięcie liści, słaby wzrost drzew i pogorszenie kondycji korzeni. Gleba staje się zbyt mokra i słabo napowietrzona.

Stosuje się rowy odwadniające, drenaż podziemny, odpowiednie spadki terenu oraz drożne odpływy. Ich celem jest szybkie usunięcie nadmiaru wody.

Zamgławianie służy głównie do zwiększania wilgotności powietrza lub ochrony roślin w określonych warunkach. Po intensywnych opadach problemem jest nadmiar wody, więc należy ją odprowadzić.

Fertygacja polega na podawaniu nawozów wraz z wodą. Po intensywnym deszczu gleba jest już nadmiernie wilgotna, więc dodatkowe podawanie wody byłoby niekorzystne.

Siew rzędowy polega na umieszczaniu nasion w wyznaczonych, równoległych rowkach. Ułatwia późniejsze pielęgnowanie roślin, np. odchwaszczanie i spulchnianie międzyrzędzi.

W siewie rzędowym nasiona trafiają do rowków lub linii, a w siewie rzutowym są rozsypywane równomiernie po całej powierzchni gleby. Siew rzutowy nie tworzy wyraźnych rzędów.

Siew punktowy polega na umieszczaniu pojedynczych nasion w określonych odstępach. Stosuje się go, gdy ważna jest precyzyjna rozstawa roślin.

Siew gniazdowy polega na wysiewaniu kilku nasion w jedno miejsce, czyli gniazdo. Często stosuje się go przy roślinach o większych nasionach lub wymagających większej przestrzeni.

Pozwala łatwo rozpoznać rzędy roślin i międzyrzędzia. Dzięki temu ułatwia pielenie, przerywanie roślin, nawożenie oraz mechaniczne zabiegi pielęgnacyjne.

Zbyt płytki siew może powodować przesychanie nasion, a zbyt głęboki utrudnia wschody. Głębokość siewu dobiera się głównie do wielkości nasion i rodzaju gleby.