Pytania pomocnicze - ROL.03

Pyłek dostarcza białka, aminokwasów, witamin i minerałów potrzebnych do rozwoju gruczołów woskowych. Bez pokarmu białkowego gruczoły te rozwijają się słabiej.

Pyłek jest głównie pokarmem białkowym i budulcowym. Miód jest przede wszystkim pokarmem energetycznym, bogatym w cukry.

Wypacanie wosku to wydzielanie wosku przez gruczoły woskowe robotnic. Wosk pojawia się w postaci drobnych łuseczek, z których pszczoły budują plastry.

Wosk produkują głównie młode robotnice w wieku około kilkunastu dni. W tym okresie pełnią funkcję pszczół budowniczek.

Nie. Syrop dostarcza energii, ale nie zawiera odpowiedniej ilości białka i składników budulcowych potrzebnych do rozwoju gruczołów woskowych.

Pierzga to zakonserwowany pyłek zgromadzony w plastrach. Podobnie jak pyłek, dostarcza składników białkowych potrzebnych młodym robotnicom.

Przerobem nektaru zajmują się robotnice ulowe, określane w pytaniu jako porządkowe, w wieku około 8–16 dni.

Najstarsze robotnice pełnią zwykle funkcję zbieraczek i pracują poza ulem. Przerób nektaru odbywa się wewnątrz ula, dlatego wykonują go młodsze pszczoły ulowe.

Polega na odbiorze nektaru od zbieraczek, dodaniu enzymów, rozkładzie cukrów i odparowaniu nadmiaru wody. Dzięki temu nektar stopniowo dojrzewa w miód.

Zbieraczki przynoszą do ula nektar z pożytków pszczelich. Następnie przekazują go robotnicom ulowym, które zajmują się jego dalszym przerobem.

Robotnice wykonują różne prace zależnie od wieku i rozwoju gruczołów. Młodsze pracują głównie w ulu, a starsze stopniowo przechodzą do zadań poza ulem.

Nadmiar wody jest odparowywany dzięki pracy pszczół i wentylacji ula. Zmniejszenie zawartości wody chroni miód przed fermentacją.

Enzymy przekształcają cukry złożone w prostsze formy, ułatwiając powstawanie miodu. Jednym z ważnych enzymów jest inwertaza.

Najłatwiej rozpoznać ją po białym tułowiu oraz czarnej głowie i czarnych kończynach. Ten kontrast jest typową cechą wyglądu rasy.

Czarnogłówka jest użytkowana przede wszystkim w kierunku mięsnym. W pytaniach egzaminacyjnych należy kojarzyć ją głównie z produkcją mięsa.

Do produkcji mleka wykorzystuje się rasy owiec mlecznych, a czarnogłówka nie jest typową rasą mleczną. Jej najważniejsze znaczenie dotyczy produkcji jagnięciny i mięsa.

Rasy mięsne mają zwykle dobrze rozwinięty, szeroki i głęboki tułów oraz dobre umięśnienie zadu i grzbietu. Ważna jest też szybka dynamika wzrostu jagniąt.

W kierunku mięsnym najważniejsze są umięśnienie, przyrosty i wydajność rzeźna. W kierunku wełnistym ocenia się przede wszystkim ilość i jakość runa.

Najczęściej ma postać wiązek pustych rurek trzcinowych, bambusowych lub otworów w drewnie. Murarka zasiedla takie kanały i buduje w nich komórki lęgowe.

Nie tworzy rodziny pszczelej z matką i robotnicami. Każda samica samodzielnie zakłada gniazdo, składa jaja i przygotowuje pokarm dla larw.

Jest bardzo dobrym zapylaczem roślin sadowniczych i ogrodniczych. Jej obecność może poprawić zawiązywanie owoców i zwiększyć plon.

Ul służy rodzinie pszczoły miodnej, w której żyją matka, robotnice i trutnie. Domek dla pszczół samotnic jest miejscem gniazdowania pojedynczych samic i nie służy do produkcji miodu.

Murarka ogrodowa oddziela komórki lęgowe głównie gliną lub wilgotnym błotem. Od tego sposobu budowy pochodzi jej nazwa.

Mają naturalne puste wnętrze, odpowiednią długość i średnicę oraz łatwo je przygotować w większej liczbie. Dobrze imitują naturalne miejsca gniazdowania.

W czerwcu rodzina pszczela zwykle osiąga szczyt rozwoju. Jest dużo robotnic i czerwiu, a utrzymanie gniazda, loty oraz karmienie larw wymagają dużych ilości energii.

Miód jest źródłem energii do lotów, ogrzewania czerwiu, wentylacji ula, wypacania wosku i przerobu nektaru. Służy też do utrzymania aktywności całej rodziny.

Im więcej czerwiu, tym większe zużycie pokarmu. Larwy trzeba karmić, a gniazdo z czerwiem musi mieć stabilną temperaturę.

Nie. Nawet przy obfitym pożytku pszczoły zużywają część zgromadzonego lub świeżo przyniesionego pokarmu na bieżące potrzeby rodziny.

W sierpniu rodzina często ogranicza czerwienie i przygotowuje się do jesieni. Mniej czerwiu i słabsza aktywność oznaczają mniejsze zapotrzebowanie energetyczne.

Chłód, deszcz i brak lotów mogą zwiększyć zużycie zapasów, ponieważ pszczoły nie przynoszą nektaru, a nadal muszą ogrzewać gniazdo i karmić czerw.

Najważniejsze cechy to małe rozmiary, szarobiałe owłosienie, bardzo długi języczek, łagodność, mokre sklepienie miodu, silne kitowanie gniazda i skłonność do rabunku.

Ma najdłuższy języczek spośród omawianych ras, dzięki czemu może skutecznie pobierać nektar i zapylać kwiaty o głębszej budowie.

Oznacza to, że zasklepiony miód styka się bezpośrednio z wieczkiem woskowym, przez co zasklep wygląda ciemniej i jakby był wilgotny.

Kitowanie polega na uszczelnianiu szczelin w ulu propolisem. Pszczoła kaukaska wykazuje silną skłonność do takiego zachowania.

Jest to tendencja do napadania na inne rodziny pszczele w celu wyniesienia z nich zapasów miodu lub syropu.

Pszczoła kaukaska ma szczególnie długi języczek, silnie kituje gniazdo i sklepi miód na mokro. Pszczoła kraińska jest także łagodna, ale zwykle kojarzona jest z szybkim rozwojem wiosennym i dobrą zimowlą.

Wpływają na sposób obsługi rodzin, ryzyko rójki, wydajność, zimowanie, podatność na rabunki oraz przydatność pszczół do zapylania określonych roślin.

Bezpośrednio po usunięciu starej matki pszczoły mogą jeszcze nie odczuwać wyraźnie bezmateczności. Po 4–6 godzinach spada wpływ feromonów matki, co zwiększa szansę przyjęcia nowej matki.

Po kilku dniach pszczoły zakładają mateczniki ratunkowe. Obecność takich mateczników zmniejsza szanse przyjęcia poddawanej matki.

To rodzina pszczela pozbawiona matki. Brak matki powoduje zmianę zachowania pszczół i uruchomienie mechanizmów ratunkowych, np. zakładanie mateczników.

Rodzina mająca własną matkę zwykle nie przyjmie drugiej matki. Pszczoły mogą potraktować ją jako obcą i zabić.

Mateczniki ratunkowe świadczą, że rodzina rozpoczęła wychów własnej matki. Przed poddaniem nowej matki trzeba je usunąć, inaczej przyjęcie może się nie udać.

Krótko po usunięciu matki, czyli po 4–6 godzinach, nie ma jeszcze potrzeby przeglądania gniazda w poszukiwaniu mateczników. Przegląd mógłby dodatkowo niepokoić rodzinę.

Pszczoły potrzebują czasu na pobranie, przerobienie, zagęszczenie i zasklepienie syropu. Po tym terminie pogoda często utrudnia prawidłowe przygotowanie zapasów.

Rodzina może nie zdążyć prawidłowo przerobić i odparować syropu. Nadmierna praca może też osłabić pszczoły zimowe.

Celem jest uzupełnienie zapasów pokarmowych po miodobraniu, tak aby rodzina miała wystarczającą ilość pokarmu na zimowlę i start wiosenny.

Podkarmianie pobudzające ma stymulować czerwienie matki i rozwój rodziny. Jesienne uzupełnianie zapasów ma przede wszystkim zgromadzić pokarm zimowy.

Pszczoły zimowe muszą przetrwać kilka miesięcy i utrzymać rodzinę do wiosny. Nadmierna praca jesienią skraca ich żywotność i może pogorszyć zimowlę.

Zależy od siły rodziny, ilości zapasów pozostawionych w ulu, typu ula oraz spodziewanej długości zimowli.

To minimalna ilość pokarmu, która powinna zawsze pozostawać w ulu, aby rodzina nie była narażona na głód.

Pszczoły zimowe żyją kilka miesięcy i mają większe rezerwy odżywcze w organizmie. Pszczoły letnie żyją krócej, ponieważ szybko zużywają się podczas intensywnej pracy w sezonie.

Są wystarczająco młode, aby przetrwać zimę, ale mają jeszcze czas na dobre odżywienie i przygotowanie organizmu do zimowli. Nie powinny być też nadmiernie zużyte pracą przy pożytkach.

Ciało tłuszczowe magazynuje substancje zapasowe i wpływa na długowieczność oraz odporność pszczół. Jest kluczowe dla przetrwania zimy i startu wiosennego rozwoju rodziny.

Powinien zadbać o obecność dobrej matki, odpowiedni zapas pokarmu, dostęp do pyłku oraz zdrowotność rodziny. Ważne jest też terminowe leczenie warrozy, aby młode pszczoły nie były osłabione.

Mogą zostać zużyte podczas późnoletnich prac w ulu i przy pożytkach. Im bardziej są spracowane przed zimą, tym mniejsza ich szansa na długie przeżycie.

Mogą nie zdążyć prawidłowo się odżywić i przygotować fizjologicznie do zimy. Zbyt późny czerw może też niekorzystnie wpływać na zużycie pokarmu i stan rodziny.

Najważniejsze cechy to intensywnie niebieskie koszyczki kwiatowe, smukłe łodygi i wąskie liście. Kwiaty brzeżne są wyraźnie większe i lejkowate.

Ponieważ dostarcza pszczołom nektaru i pyłku. Może stanowić cenny pożytek, zwłaszcza w okresie letnim.

Chaber ma pojedyncze, niebieskie koszyczki kwiatowe typowe dla astrowatych. Facelia ma kwiatostany skręcone, z drobniejszymi niebieskofioletowymi kwiatami.

Rzepak ozimy ma żółte kwiaty zebrane w grona, a chaber bławatek ma niebieskie kwiaty koszyczkowe. Barwa kwiatów jest tu najprostszą cechą rozpoznawczą.

Gryka ma drobne białe lub różowawe kwiaty zebrane w kwiatostany. Chaber ma wyraźne niebieskie koszyczki kwiatowe.

Najczęściej kwitnie od czerwca do sierpnia. Termin kwitnienia może się wydłużyć zależnie od warunków pogodowych i stanowiska.

Pozwala ocenić dostępność pożytków w okolicy pasieki i planować gospodarkę pasieczną. Ułatwia też przewidywanie okresów intensywnego rozwoju rodzin pszczelich.