Pytania pomocnicze - ROL.03

Po niebieskich, gwiazdkowatych kwiatach, ciemnych wystających pylnikach oraz silnie owłosionych łodygach i pąkach.

Jest rośliną miododajną, dostarczającą pszczołom nektaru i pyłku. Może być wartościowym pożytkiem w okresie letnim.

Ogórecznik ma niebieskie, gwiazdkowate kwiaty i owłosione pędy, a gorczyca biała ma żółte kwiaty typowe dla roślin kapustowatych.

Koniczyna biała tworzy kuliste, białe główki kwiatowe, natomiast ogórecznik ma pojedyncze, niebieskie kwiaty w kształcie gwiazdy.

Seradela pastewna ma drobne kwiaty motylkowe, zwykle różowawe lub jasne, a ogórecznik ma większe, niebieskie kwiaty gwiazdkowate.

Najczęściej kwitnie latem, zwykle od czerwca do sierpnia, zależnie od terminu siewu i warunków pogodowych.

Zgnilec amerykański tworzy bardzo odporne przetrwalniki bakterii. Spalenie plastrów jest najpewniejszym sposobem zniszczenia materiału zakaźnego i ograniczenia rozprzestrzeniania choroby.

Przetapianie wosku nie gwarantuje zniszczenia przetrwalników bakterii. Taki wosk mógłby stać się źródłem zakażenia dla kolejnych rodzin pszczelich.

Nie. Gorąca woda nie niszczy skutecznie przetrwalników zgnilca amerykańskiego, dlatego taka metoda jest niewystarczająca.

Nie traktuje się ich jako bezpiecznej metody ratowania takich plastrów. Plastry z zakażonym czerwiem należy spalić, a dezynfekcji poddaje się głównie sprzęt i elementy ula, jeśli nadają się do odkażenia.

Podejrzenie choroby należy zgłosić właściwym służbom weterynaryjnym. Postępowanie w ognisku choroby nadzoruje powiatowy lekarz weterynarii.

Przetrwalniki są bardzo odporne i mogą długo przetrwać w miodzie, wosku, plastrach oraz sprzęcie pasiecznym. To powoduje, że choroba łatwo powraca, jeśli materiał zakaźny nie zostanie zniszczony.

Należy usuwać i niszczyć materiał zakaźny, nie przenosić plastrów między rodzinami bez kontroli, dezynfekować sprzęt oraz unikać rabunków i karmienia pszczół miodem niewiadomego pochodzenia.

Nakrop to świeży surowiec przyniesiony przez pszczoły, zawierający dużo wody. Dojrzały miód jest zagęszczony, wzbogacony enzymami i najczęściej zasklepiony w komórkach plastra.

Najczęściej po 5–7 dniach. Zasklepienie oznacza, że miód osiągnął odpowiedni stopień dojrzałości.

Zasklep chroni dojrzały miód przed wilgocią, zanieczyszczeniami i zepsuciem. Jest też sygnałem, że miód ma odpowiednio niską zawartość wody.

Niedojrzały miód zawiera za dużo wody, przez co może fermentować. Taki produkt ma gorszą trwałość i nie spełnia wymagań jakościowych.

Pszczoły rozkładają nakrop cienką warstwą w komórkach i intensywnie wentylują ul skrzydłami. Dzięki temu nadmiar wody stopniowo odparowuje.

Może ocenić stopień zasklepienia plastrów albo użyć refraktometru do pomiaru zawartości wody w miodzie. Im mniej wody, tym miód jest trwalszy.

Wydajność miodowa oznacza szacunkową ilość miodu, jaką pszczoły mogą wytworzyć z nektaru roślin rosnących na powierzchni 1 ha. Podaje się ją najczęściej w kg/ha.

Nostrzyk biały obficie nektaruje, długo kwitnie i może dawać bardzo wysoki pożytek z hektara. Jego wydajność miodowa jest wyższa niż wielu popularnych roślin uprawnych.

Zależy od pogody, wilgotności gleby, temperatury, siły rodzin pszczelich, obsady uli oraz fazy kwitnienia roślin. Wydajność miodowa jest wartością orientacyjną, a nie gwarantowanym plonem.

Nostrzyk biały ma znacznie większą wydajność miodową niż gorczyca biała. Gorczyca jest pożytkiem pszczelim, ale zwykle nie osiąga tak wysokich wartości kg miodu z hektara.

Pozwala planować ustawienie pasieki, ocenić bazę pożytkową i przewidywać terminy głównych zbiorów miodu. Ułatwia też dobór roślin do wysiewu w pobliżu pasieki.

Nie. Rośliny motylkowate często są cenne dla pszczół, ale ich miododajność różni się w zależności od gatunku, odmiany, budowy kwiatu i warunków pogodowych.

Mleczko pszczele jest produktem nietrwałym i bogatym w substancje biologicznie czynne. Niska temperatura spowalnia procesy psucia i ogranicza rozwój drobnoustrojów.

Maksymalny czas przechowywania mleczka pszczelego w temperaturze 0-5°C wynosi 14 dni.

Najważniejsze czynniki to zbyt wysoka temperatura, dostęp światła i powietrza oraz zanieczyszczenia mikrobiologiczne.

Powinno się je przechowywać w czystych, szczelnych pojemnikach przeznaczonych do kontaktu z żywnością. Ważna jest ochrona przed światłem i zanieczyszczeniami.

Po przekroczeniu zalecanego czasu produkt może tracić swoje właściwości i jakość handlową. Zwiększa się też ryzyko niekorzystnych zmian mikrobiologicznych i chemicznych.

To wydatki bezpośrednio związane z prowadzeniem pasieki i obsługą rodzin pszczelich. Można je stosunkowo łatwo przypisać do bieżącej produkcji.

Cukier jest wykorzystywany do przygotowania syropu dla pszczół, np. do dokarmiania. Jest więc bezpośrednio związany z utrzymaniem rodzin pszczelich.

Amortyzacja dotyczy stopniowego zużycia środków trwałych, takich jak sprzęt, budynki lub pojazdy. Nie da się jej bezpośrednio przypisać do jednej czynności produkcyjnej.

Tak, jeśli dotyczy bezpośredniej obsługi pasieki, np. przeglądów rodzin, miodobrania, karmienia lub leczenia pszczół.

Transport jest kosztem bezpośrednim, gdy służy bezpośrednio produkcji, np. przewożeniu uli na pożytki lub przewozowi miodu i sprzętu potrzebnego do pracy w pasiece.

Koszt bezpośredni można powiązać z konkretną produkcją lub obsługą rodzin pszczelich. Koszt pośredni dotyczy ogólnego funkcjonowania gospodarstwa, np. amortyzacji sprzętu.

Refraktometr służy do oznaczania zawartości wody w miodzie. Pozwala ocenić, czy miód jest dojrzały i trwały podczas przechowywania.

Zbyt duża ilość wody zwiększa ryzyko fermentacji miodu. Miód o prawidłowej wilgotności lepiej się przechowuje i zachowuje jakość handlową.

Najczęściej jest to mały, ręczny przyrząd z okularem, pryzmatem i klapką na próbkę. Wyglądem przypomina krótką lunetkę.

Na czysty pryzmat nakłada się cienką warstwę miodu, zamyka klapkę i odczytuje wynik przez okular. Po badaniu pryzmat należy dokładnie oczyścić.

Dojrzały miód ma najczęściej około 17-18% wody. Im wyższa zawartość wody, tym większe ryzyko fermentacji.

Refraktometr nie służy do oznaczania pyłku, enzymów ani soli mineralnych. Do tych analiz wykorzystuje się inne metody laboratoryjne.

Podczas przerobu nektaru na miód pszczoły odparowują nadmiar wody. Gdy jej zawartość spadnie do odpowiedniego poziomu, miód staje się dojrzały.

Oznacza stosunek cukru do wody: 5 kg cukru na 3 litry wody. Jest to syrop gęsty, stosowany głównie do zakarmiania rodzin pszczelich.

Po rozpuszczeniu cukru objętość roztworu nie jest prostą sumą objętości składników. W praktyce z 5 kg cukru i 3 l wody otrzymuje się około 6 l syropu.

Skoro 5 kg cukru wymaga 3 l wody, to 50 kg cukru jest dziesięciokrotnością tej ilości. Potrzeba więc 10 × 3 l, czyli 30 litrów wody.

Ilość cukru należy podzielić przez 5, a wynik pomnożyć przez 6. Dla 50 kg cukru: 50 ÷ 5 × 6 = 60 l syropu.

Gęsty syrop stosuje się przede wszystkim do uzupełniania zapasów pokarmowych, zwłaszcza przed zimowlą. Pozwala rodzinie pszczelej zgromadzić odpowiednią ilość pokarmu.

Syrop gęsty zawiera więcej cukru i służy głównie do zakarmiania. Syrop rzadszy bywa stosowany do podkarmiania pobudzającego, np. w celu stymulacji czerwienia matki.

Wrzos ma drobne, różowofioletowe kwiaty zebrane w grona oraz postać niskiej krzewinki. Często kojarzy się z wrzosowiskami i borami sosnowymi.

Wrzos kwitnie pod koniec sezonu pszczelarskiego, głównie w sierpniu i wrześniu. W pytaniach egzaminacyjnych jest klasyfikowany jako pożytek jesienny.

Wrzos dostarcza pszczołom nektaru i częściowo pyłku w okresie, gdy innych pożytków jest już mało. Może być źródłem cenionego miodu wrzosowego.

Miód wrzosowy ma intensywny aromat, ciemniejszą barwę i galaretowatą konsystencję. Jest trudniejszy do odwirowania niż wiele miodów płynnych.

Pożytek wrzosowy najlepiej wykorzystują silne, zdrowe rodziny pszczele. Jesienią warunki lotne są trudniejsze, dlatego słabe rodziny mogą nie zebrać znaczącej ilości nektaru.

Pożytki wiosenne występują na początku rozwoju rodzin pszczelich, np. z wierzb i sadów. Pożytki jesienne pojawiają się pod koniec sezonu, np. z wrzosu.

Porastanie polega na kiełkowaniu ziarna jeszcze w kłosie, przed zbiorem. Dochodzi do niego, gdy dojrzałe ziarno ma długotrwały kontakt z wilgocią.

Deszcz dostarcza wilgoci potrzebnej do rozpoczęcia kiełkowania, a wysoka temperatura przyspiesza procesy życiowe w ziarnie. Dlatego takie warunki są szczególnie niebezpieczne w okresie dojrzewania.

Porastanie obniża wartość technologiczną i handlową ziarna. W pszenicy i życie pogarsza m.in. cechy wypiekowe oraz może powodować spadek liczby opadania.

Porastanie dotyczy kiełkowania ziarna w kłosie. Wyleganie oznacza przewrócenie lub położenie się łanu zbóż na polu, np. po silnym wietrze, deszczu albo przy zbyt bujnym wzroście.

Należy zbierać zboże w odpowiednim terminie, wybierać odmiany mniej podatne na porastanie i szybko dosuszać ziarno po zbiorze. Ważna jest też szybka reakcja przy zapowiadanych opadach w czasie żniw.

Ziarno, które rozpoczęło kiełkowanie w kłosie, może mieć osłabioną lub utraconą zdolność kiełkowania. Taki materiał siewny daje nierówne i słabe wschody.