Pytania pomocnicze - ROL.03

Miseczki matecznikowe są zaczątkami przyszłych mateczników. Ich budowa oznacza, że pszczoły zaczynają przygotowania do wychowu nowych matek, co jest elementem procesu rójki.

Miseczka matecznikowa to początkowa, często pusta struktura. Matecznik to już rozbudowana komórka, w której rozwija się larwa przyszłej matki.

Sprzyjają mu ciasnota w ulu, duża liczba młodych pszczół, stara matka, słaba wentylacja, obfity pożytek i brak miejsca na czerw lub nektar.

Podczas rójki część pszczół opuszcza ul ze starą matką, przez co rodzina traci siłę roboczą. Skutkuje to zwykle niższymi zbiorami miodu.

Nie. Najpierw pszczoły budują miseczki matecznikowe, a dopiero później mogą rozbudować je w pełne mateczniki.

Może poszerzyć gniazdo, dodać węzę lub susz, poprawić wentylację, wykonać odkład albo wymienić starą matkę. Ważna jest szybka reakcja na pierwsze objawy.

Rodziny łączy się głównie w celu wzmocnienia słabych rodzin, likwidacji rodzin bezmatecznych lub przygotowania silniejszych rodzin do zimowli.

Pszczoły rozpoznają członkinie swojej rodziny po zapachu. Różny zapach może spowodować agresję i walki między pszczołami.

Do wyrównania zapachu łączonych rodzin pszczelich stosuje się kamforę krystaliczną.

Może dojść do walk między pszczołami, osłabienia rodziny, a nawet zabicia jednej z matek.

Rodzina pszczela funkcjonuje prawidłowo z jedną matką. Obecność dwóch matek zwykle prowadzi do walki lub usunięcia jednej z nich.

Zabieg wykonuje się najczęściej po stwierdzeniu słabej lub bezmatecznej rodziny oraz przed zimowlą, gdy trzeba zapewnić rodzinom odpowiednią siłę.

Ul stojakowy rozbudowuje się pionowo przez dokładanie korpusów lub nadstawek jeden na drugi. Dzięki temu rodzina pszczela ma więcej miejsca nad gniazdem.

Stojak wielkopolski ma konstrukcję pionową i segmentową. Leżak warszawski zwykły jest wydłużony poziomo, a jego przestrzeń powiększa się głównie na boki.

W ulu wielkopolskim stosuje się ramkę wielkopolską, najczęściej o wymiarach 360 × 260 mm.

Jest wygodny w obsłudze, pozwala łatwo zwiększać pojemność ula i dobrze sprawdza się przy odbiorze miodu z nadstawek.

Oznacza to, że składa się z oddzielnych korpusów ustawianych pionowo. Pszczelarz może je dodawać lub zdejmować w zależności od siły rodziny i pożytku.

Najpierw należy ocenić kształt ula i kierunek jego rozbudowy. Wysoki ul z wyraźnymi poziomymi segmentami zwykle wskazuje na typ stojakowy.

Rodzina z matecznikami ma możliwość wychowania własnej matki, dlatego może odrzucać matkę poddawaną w klateczce. Pszczoły nie traktują jej wtedy jako koniecznej dla rodziny.

Może świadczyć o niechętnym przyjmowaniu matki lub wrogim nastawieniu pszczół. W takiej sytuacji nie należy od razu wypuszczać matki.

Niezaakceptowana matka może zostać zaatakowana i zabita przez robotnice. Najpierw trzeba usunąć przyczynę nieakceptacji, np. mateczniki.

Należy upewnić się, że rodzina jest bezmateczna, przejrzeć gniazdo i usunąć mateczniki. Dopiero wtedy poddaje się matkę w klateczce.

Matecznik ratunkowy powstaje po nagłej utracie matki, zwykle na larwach robotnic. Mateczniki rojowe są zakładane podczas przygotowań rodziny do rójki.

Pszczoły zachowują się spokojnie, karmią matkę przez siatkę i nie oblepiają agresywnie klateczki. To sygnał, że matka może zostać przyjęta.

Ponieważ może zanieczyszczać miód i pogarszać jego jakość, szczególnie przy złych warunkach przechowywania, takich jak wilgoć i brak higieny.

Najbardziej sprzyjają im wilgoć, zabrudzone naczynia, zbyt wysoka temperatura oraz nieszczelne opakowania.

Szkodnik miodu zagraża bezpośrednio przechowywanemu miodowi, natomiast szkodnik suszu niszczy głównie plastry, wosk i pierzgę.

Motylica mniejsza jest kojarzona głównie ze szkodami w plastrach i suszu pszczelim, a nie jako typowy szkodnik miodu.

Miód należy przechowywać w szczelnych, czystych naczyniach, w suchym, chłodnym i higienicznym pomieszczeniu.

Higiena ogranicza rozwój roztoczy, owadów i drobnoustrojów, dzięki czemu produkty pszczele zachowują jakość handlową i zdrowotną.

Zasklepienie oznacza pokrycie komórek plastra woskiem przez pszczoły. Świadczy to o dojrzewaniu miodu i obniżeniu zawartości wody.

Niedojrzały miód zawiera zbyt dużo wody. Może przez to fermentować i nie nadawać się do dłuższego przechowywania.

Za wystarczające uznaje się zasklepienie komórek na połowie powierzchni plastra.

Nakrop to świeżo przyniesiony i częściowo przerobiony nektar, który ma jeszcze dużo wody. Dojrzały miód jest zagęszczony, enzymatycznie przetworzony i zwykle zasklepiany przez pszczoły.

Refraktometr służy do pomiaru zawartości wody w miodzie. Pomaga ocenić, czy miód nadaje się do wirowania i przechowywania.

Pszczoły zasklepiają komórki, aby zabezpieczyć dojrzały zapas pokarmu przed wilgocią i zanieczyszczeniami. Ułatwia to długotrwałe przechowywanie miodu w ulu.

Światło może pogarszać jakość propolisu i wpływać niekorzystnie na zawarte w nim substancje czynne. Dlatego stosuje się ciemne opakowania.

Takie opakowanie nie powinno zanieczyszczać produktu szkodliwymi substancjami. Jest to ważne, ponieważ kit pszczeli jest surowcem wykorzystywanym m.in. w produktach zdrowotnych i kosmetycznych.

Najlepsze jest miejsce chłodne, suche, ciemne i czyste. Należy unikać wilgoci, wysokiej temperatury oraz obcych zapachów.

Worki lniane nie zapewniają dobrej ochrony przed wilgocią, kurzem i zapachami. Mogą też przepuszczać światło i zanieczyszczenia.

Kit pszczeli może przejmować obce zapachy i ulec zanieczyszczeniu. Obniża to jego jakość i bezpieczeństwo użycia.

Kit pszczeli, czyli propolis, jest głównie mieszaniną żywic roślinnych, wosku i substancji biologicznie czynnych. Wosk pszczeli jest wydzieliną gruczołów woskowych pszczół i służy głównie do budowy plastrów.

Dokarmianie jest dopuszczalne, gdy służy zabezpieczeniu rodziny pszczelej przed głodem lub uzupełnieniu niedoborów pokarmu. Nie może jednak prowadzić do fałszowania miodu towarowego.

Przycinanie skrzydeł jest formą okaleczania matki pszczelej. W produkcji ekologicznej duży nacisk kładzie się na dobrostan zwierząt, dlatego taki zabieg jest niedopuszczalny.

Wnętrze ula ma bezpośredni kontakt z pszczołami, woskiem, miodem i propolisem. Substancje z lakierów mogłyby zanieczyścić produkty pszczele.

Plastry z czerwiem należą do części gniazdowej i zawierają rozwijające się potomstwo pszczół. Miód towarowy powinien być pozyskiwany z plastrów miodowych, bez czerwiu.

Niewłaściwe jest dokarmianie w czasie pozyskiwania miodu towarowego, jeśli cukier mógłby trafić do miodu. Błędem jest też podawanie pokarmu bez realnej potrzeby rodziny.

Ciasto cukrowe ma postać stałą lub półstałą i jest pobierane stopniowo. Syrop cukrowy jest płynny i częściej stosuje się go do szybszego uzupełniania zapasów.

Powinna ograniczać stosowanie substancji chemicznych, chronić dobrostan pszczół i zapobiegać zanieczyszczeniu produktów pszczelich. Ważne są także właściwa lokalizacja pasieki i naturalne materiały w ulu.

Koniczyna biała kwitnie głównie latem i dostarcza pszczołom nektaru oraz pyłku. Jej kwitnienie przypada na okres dużej aktywności rodzin pszczelich.

Pożytki wczesnowiosenne pojawiają się na początku sezonu i często dostarczają głównie pyłku potrzebnego do rozwoju czerwiu. Pożytki pełni lata występują przy dużej sile rodzin i często mają większe znaczenie miodowe.

Do typowych przykładów należą koniczyna biała, gorczyca polna, mlecz polny, gryka, facelia i lipa. Występowanie pożytku zależy też od regionu oraz pogody.

Pozwala planować ustawienie pasieki, wędrówki z ulami i przygotowanie silnych rodzin na główne pożytki. Dzięki temu pszczelarz może lepiej wykorzystać bazę pożytkową.

Nie, są to różne rośliny, choć obie mogą być atrakcyjne dla pszczół. W pytaniu wskazano gorczycę polną jako element pożytków pełni lata.

Do późnoletnich pożytków zalicza się m.in. nawłoć i wrzos. Są ważne, ale nie należy ich mylić z zestawem: koniczyna biała, gorczyca polna i mlecz polny.

Poławiacz pyłku służy do odbierania części obnóży pyłkowych przynoszonych przez pszczoły do ula. Pozyskany pyłek może być wykorzystywany jako produkt pszczeli.

Pszczoły wracające z pożytku muszą przejść przez wylotek, dlatego jest to najlepsze miejsce do strącania pyłku z ich odnóży. Urządzenie działa wtedy zanim pszczoły wejdą do gniazda.

Kratka ma otwory, przez które pszczoły przeciskają się do ula. Podczas przechodzenia część obnóży pyłkowych zostaje mechanicznie strącona i spada do pojemnika.

Pyłek jest podstawowym źródłem białka dla rodziny pszczelej. Jest niezbędny do wychowu czerwiu i prawidłowego rozwoju pszczół.

Ostrożność jest potrzebna w okresie intensywnego rozwoju rodziny, niedoboru pożytku pyłkowego lub osłabienia pszczół. Zbyt długie poławianie pyłku może ograniczyć wychów czerwiu.

Pojemnik powinno się opróżniać regularnie, najlepiej codziennie w okresie poławiania. Świeży pyłek łatwo chłonie wilgoć i szybko może ulec zepsuciu.