Pytania pomocnicze - ROL.03

Jesienią kończy się intensywna wegetacja, a obornik ma czas na rozkład przed następnym sezonem. Składniki pokarmowe stopniowo przechodzą do gleby i są dostępne dla roślin wiosną.

Obornik dostarcza przede wszystkim materii organicznej oraz azotu, fosforu, potasu, wapnia i magnezu. Poprawia także strukturę gleby i jej zdolność zatrzymywania wody.

Zimą gleba bywa zamarznięta lub pokryta śniegiem, więc składniki nawozu mogą spływać do rowów i cieków wodnych. Zwiększa to ryzyko zanieczyszczenia wód.

Obornik może zabrudzić ruń i obniżyć jakość zielonki lub siana. Może też utrudnić wypas i zbiór paszy.

Łąki są zwykle koszone na siano, sianokiszonkę lub zielonkę. Pastwiska są przeznaczone głównie do bezpośredniego wypasu zwierząt.

Obornik należy rozrzucać równomiernie i unikać pozostawiania dużych brył. Nierównomierne nawożenie może uszkodzić darń i powodować miejscowe przenawożenie.

Należy zsumować wartości miodu i pyłku dla każdego miesiąca, a następnie porównać wyniki. Największa suma oznacza największe zapotrzebowanie rodziny pszczelej.

W czerwcu rodzina pszczela zwykle osiąga dużą siłę, intensywnie wychowuje czerw i prowadzi intensywne loty. To zwiększa zużycie zarówno pokarmu energetycznego, jak i białkowego.

Miód jest głównym źródłem energii dla pszczół. Jest zużywany do lotów, ogrzewania gniazda, pracy w ulu i utrzymania czynności życiowych rodziny.

Pyłek jest podstawowym źródłem białka, tłuszczów, witamin i składników mineralnych. Jest niezbędny przede wszystkim do karmienia larw i rozwoju młodych pszczół.

Trzeba uwzględnić jednocześnie miód i pyłek. Miesiąc z wysokim zużyciem miodu może mieć niższe zużycie pyłku niż inny miesiąc, dlatego decyduje suma obu wartości.

Niedobór pyłku ogranicza wychów czerwiu i osłabia rozwój rodziny. Może prowadzić do zmniejszenia liczby młodych pszczół i spadku siły rodziny.

Powinien kontrolować zapasy pokarmu, obserwować rozwój rodziny i w razie potrzeby reagować podkarmianiem lub zapewnieniem dostępu do pożytków pyłkowych i nektarowych.

Należy porównać datę siewu z podanym okresem kwitnienia. Wybiera się taki termin, przy którym kwitnienie przypada na potrzebny okres pożytkowy.

Ponieważ według tabeli gorczyca wysiana 1 lipca kwitnie w okresie obejmującym drugą połowę sierpnia. Dzięki temu może uzupełnić pożytki późnoletnie.

Pożytki pszczele to źródła nektaru, pyłku, spadzi lub innych substancji zbieranych przez pszczoły. Ich dostępność decyduje o rozwoju rodzin pszczelich i produkcji miodu.

W tym czasie często występuje niedobór naturalnych pożytków. Rośliny kwitnące późnym latem mogą wspierać pszczoły przed przygotowaniem do zimowli.

Roślina może nie zdążyć zakwitnąć przed pogorszeniem warunków pogodowych. Wtedy nie spełni funkcji pożytkowej dla pszczół.

Najważniejsze są data siewu, średnia pora kwitnienia oraz wydajność pyłkowa i miodowa. Pozwala to ocenić, czy roślina będzie przydatna w danym terminie.

Czystość materiału siewnego oznacza procentowy udział właściwych nasion danego gatunku w całej partii nasion. Resztę mogą stanowić zanieczyszczenia, nasiona chwastów lub innych roślin.

Dobry materiał siewny koniczyny powinien mieć czystość co najmniej 96–98%. Jest to wartość typowa dla materiału wysokiej jakości.

Wysoka czystość ogranicza zachwaszczenie i zapewnia równomierny wysiew. Dzięki temu plantacja koniczyny lepiej się rozwija i daje lepszy pożytek dla pszczół.

Czystość mówi, ile w materiale jest właściwych nasion, a zdolność kiełkowania określa, jaki procent nasion może wykiełkować. Są to dwie różne cechy jakości materiału siewnego.

Mogą to być nasiona chwastów, nasiona innych roślin, fragmenty łodyg, plewy, kurz, piasek lub inne domieszki mechaniczne.

Koniczyna jest rośliną pożytkową, która w okresie kwitnienia dostarcza pszczołom nektaru i pyłku. Dobrze założona plantacja może poprawić bazę pożytkową pasieki.

Włókowanie służy do rozgarnięcia kretowisk, wyrównania powierzchni darni oraz rozprowadzenia odchodów zwierząt na pastwisku.

Najczęściej wykonuje się je wczesną wiosną, po obeschnięciu gleby, zanim rośliny rozpoczną intensywny wzrost.

Włókowanie wyrównuje powierzchnię i rozgarnia kretowiska, natomiast wałowanie ugniata glebę i dociska darń.

Kretowiska utrudniają koszenie, zanieczyszczają paszę ziemią i mogą uszkadzać maszyny. Ich rozgarnięcie poprawia jakość zbioru.

Nie jest to zalecane, ponieważ na zbyt mokrej glebie można uszkodzić darń i pogorszyć strukturę powierzchniową gleby.

Wykaszanie polega na ścinaniu roślinności, a nie na rozgarnianiu kretowisk ani wyrównywaniu powierzchni łąki lub pastwiska.

Larwy chowacza brukwiaczka drążą korytarze wewnątrz łodyg rzepaku. Powoduje to osłabienie, pękanie i łamanie się roślin.

Wiosną chrząszcze nalatują na plantacje i składają jaja w młodych łodygach. Larwy rozwijają się wewnątrz roślin, uszkadzając je w okresie intensywnego wzrostu.

Chowacz brukwiaczek uszkadza łodygi rzepaku, natomiast słodyszek rzepakowy żeruje głównie na pąkach kwiatowych. To podstawowa różnica przy rozpoznawaniu szkodników.

Chowacz brukwiaczek żeruje w łodygach, a chowacz podobnik uszkadza przede wszystkim łuszczyny rzepaku. W pytaniu o łamanie łodyg chodzi o chowacza brukwiaczka.

Rzepak jest ważną rośliną pożytkową dla pszczół. Uszkodzona plantacja może słabiej kwitnąć i dostarczać mniej nektaru oraz pyłku.

Typowe objawy to pękające, zniekształcone i łamiące się łodygi oraz ślady żerowania wewnątrz łodyg. Rośliny mogą być osłabione i nierównomiernie rosnąć.

Zaskorupienie gleby to powstanie twardej, zbitej warstwy na powierzchni pola. Utrudnia ona dostęp powietrza i przebijanie się kiełkujących roślin.

Rzepak ma drobne nasiona i jest wysiewany płytko, dlatego jego siewki mają ograniczoną siłę przebicia. Twarda skorupa może powodować słabe i nierównomierne wschody.

Wał kolczatka kruszy wierzchnią warstwę gleby za pomocą kolców, nie wykonując głębokiej uprawy. Dzięki temu ułatwia wschody bez nadmiernego niszczenia kiełków.

Wał gładki przede wszystkim ugniata i wyrównuje glebę. Przy zaskorupieniu może jeszcze bardziej zagęścić powierzchnię, zamiast ją rozluźnić.

Kultywator i pług działają zbyt głęboko. Mogłyby uszkodzić lub zniszczyć kiełkujące nasiona i młode siewki.

Ryzyko zmniejsza utrzymywanie dobrej struktury gleby, zwiększanie zawartości próchnicy, unikanie nadmiernego rozpylenia roli oraz wykonywanie uprawek przy odpowiedniej wilgotności.

Wilgotne ziarno łatwo się zagrzewa, pleśnieje i traci wartość użytkową. Może też stać się siedliskiem grzybów oraz szkodników magazynowych.

Perforowana podłoga umożliwia przepływ powietrza od dołu przez warstwę ziarna. Dzięki temu wilgoć jest stopniowo usuwana z całej masy ziarna.

Szczelny silos ogranicza wymianę powietrza, więc wilgoć nie jest skutecznie odprowadzana. Może to prowadzić do zaparzania i psucia się ziarna.

W workach przepływ powietrza jest słaby i nierównomierny. Ziarno może pleśnieć, nagrzewać się oraz tracić jakość.

Należy kontrolować przede wszystkim wilgotność i temperaturę ziarna. Pozwala to zapobiec przegrzaniu, pleśnieniu i nierównomiernemu dosuszeniu.

Plewy, pył i inne zanieczyszczenia zmniejszają przewiewność masy ziarna. Powietrze gorzej przepływa, przez co suszenie jest mniej skuteczne.

Zawierają dużo wody, mają dużą objętość i są stosowane głównie w żywieniu przeżuwaczy. Przykładami są okopowe, zielonki i kiszonki.

Rośliny okopowe, takie jak buraki pastewne czy marchew pastewna, zawierają dużo wody i są paszami o dużej objętości. Dlatego należą do grupy pasz objętościowych soczystych.

Pasze soczyste mają dużą zawartość wody, np. zielonki i okopowe. Pasze suche zawierają mało wody, np. siano, słoma i plewy.

Słoma i plewy są paszami objętościowymi suchymi. Nie należą do pasz soczystych, ponieważ mają niską zawartość wody.

Otręby są paszą suchą i bardziej skoncentrowaną pod względem składników pokarmowych. Zalicza się je najczęściej do pasz treściwych, a nie do soczystych.

Najłatwiej rozpoznać ją po trójlistkowych liściach oraz żółtych, główkowatych kwiatostanach. To połączenie cech jest typowe dla koniczyn o żółtych kwiatach.

Występując w uprawach, konkuruje z rośliną uprawną o wodę, światło i składniki pokarmowe. Jej obecność może utrudniać utrzymanie czystości plantacji.

Mlecz polny ma żółte koszyczki kwiatowe przypominające mniszka i nie ma trójlistkowych liści. Koniczyna żółtozłocista ma liście złożone z trzech listków i kwiaty zebrane w główki.

Tak, może być odwiedzana przez pszczoły i inne zapylacze. Jej znaczenie pożytkowe jest jednak zwykle mniejsze niż roślin typowo miododajnych.

Rośnie na łąkach, pastwiskach, przydrożach, nieużytkach oraz w niektórych uprawach. Preferuje stanowiska otwarte i dobrze nasłonecznione.

Pszczelarz powinien rozpoznawać rośliny występujące w otoczeniu pasieki, ponieważ część chwastów może być źródłem nektaru i pyłku. Wiedza ta pomaga ocenić bazę pożytkową terenu.