Pytania pomocnicze - SPL.01

Znaki nakazu mają zwykle kształt niebieskiego koła z białym symbolem. Informują, jakie działanie lub środek ochrony jest obowiązkowy.

Hełm chroni głowę przed uderzeniem, a przyłbica lub osłona chroni twarz przed odpryskami, rozpryskami i urazami mechanicznymi. Widoczne są więc dwa rodzaje ochrony.

Nakaz ochrony głowy dotyczy głównie hełmu ochronnego. Nakaz ochrony głowy i twarzy wymaga dodatkowo osłony twarzy, np. przyłbicy.

Ochrona twarzy jest potrzebna przy ryzyku odprysków, rozprysków substancji, pracach technicznych, przeładunku niebezpiecznych materiałów lub obsłudze urządzeń stwarzających zagrożenie mechaniczne.

Najczęściej są to hełm ochronny oraz przyłbica, osłona twarzy albo zestaw hełmu z zamocowaną osłoną.

Podobne znaki mogą różnić się jednym elementem, np. samym hełmem, okularami lub przyłbicą. Ten szczegół decyduje o poprawnej odpowiedzi.

Just in Time polega na dostarczaniu materiałów lub towarów dokładnie wtedy, gdy są potrzebne. Ogranicza to konieczność utrzymywania dużych zapasów w magazynie.

Ponieważ głównym celem tej strategii jest zmniejszenie poziomu zapasów i kosztów ich utrzymania. Dostawy są planowane tak, aby zapas nie zalegał w magazynie.

Pozwala ograniczyć koszty magazynowania, zmniejszyć zamrożenie kapitału w zapasach i usprawnić przepływ materiałów. Może też poprawić organizację dostaw.

Największym ryzykiem jest przerwanie dostaw, które może szybko spowodować braki materiałów lub zatrzymanie produkcji. System wymaga bardzo terminowych i niezawodnych dostawców.

W tradycyjnym podejściu przedsiębiorstwo przechowuje większe zapasy na wypadek niepewności. W Just in Time zapasy są minimalizowane, a dostawy odbywają się zgodnie z bieżącym zapotrzebowaniem.

Dostawca musi realizować dostawy terminowo, często w małych partiach i zgodnie z harmonogramem. Od jego niezawodności zależy sprawność całego systemu.

Nie. Just in Time jest strategią logistyczno-produkcyjną związaną przede wszystkim z przepływem materiałów i zapasami.

EDI oznacza Electronic Data Interchange, czyli elektroniczną wymianę danych. Umożliwia przesyłanie standardowych dokumentów handlowych i logistycznych między systemami informatycznymi firm.

Za pomocą EDI można przesyłać m.in. zamówienia, faktury, awiza dostawy, potwierdzenia przyjęcia towaru i dokumenty magazynowe.

EDI przyspiesza wymianę informacji między kontrahentami i ogranicza ręczne wprowadzanie danych. Dzięki temu zmniejsza liczbę błędów i usprawnia przyjęcia oraz wydania towarów.

EDI służy do elektronicznej wymiany dokumentów i danych między firmami. CAD to system komputerowego wspomagania projektowania, używany głównie do tworzenia rysunków technicznych i projektów.

EDI jest systemem elektronicznej wymiany danych. CMR to międzynarodowy list przewozowy stosowany w transporcie drogowym.

Standaryzacja sprawia, że różne systemy informatyczne mogą poprawnie odczytywać te same komunikaty. Ułatwia to automatyzację procesów logistycznych i współpracę między partnerami.

Towary często pobierane umieszcza się blisko strefy kompletacji lub wydań, aby skrócić drogę pracowników i czas realizacji zamówień. Towary rzadko pobierane mogą być składowane dalej.

W pytaniu kluczowe jest to, jak często towary są pobierane. Częste pobrania oznaczają duży obrót, dlatego takie artykuły powinny znajdować się najbliżej strefy wydań.

Kryterium obrotu dotyczy częstotliwości pobrań lub sprzedaży. Warunki przechowalnicze dotyczą wymagań towaru, np. temperatury, wilgotności, wentylacji czy ochrony przed światłem.

Analiza ABC pozwala podzielić towary na grupy według znaczenia, np. obrotu lub wartości. Towary z grupy A, najważniejsze lub najczęściej rotujące, zwykle umieszcza się w najbardziej dostępnych lokalizacjach.

System wolnych miejsc określa sposób przydzielania lokalizacji: towar trafia tam, gdzie jest wolne miejsce. Rozmieszczenie według obrotu określa kryterium organizacji przestrzeni: towary szybko rotujące są bliżej strefy wydań.

Zmniejsza się długość tras kompletacyjnych, czas pracy i koszty obsługi zamówień. Poprawia się też wydajność magazynu i szybkość realizacji wysyłek.

Dalej można składować towary rzadko pobierane, sezonowe, wolno rotujące albo takie, które nie są pilnie potrzebne w codziennej kompletacji.

Infrastruktura punktowa obejmuje obiekty zlokalizowane w określonych miejscach, np. stacje, terminale, magazyny i urządzenia przeładunkowe. Infrastruktura liniowa obejmuje elementy przebiegu trasy, np. tory, szlaki i odcinki kolejowe.

Stacje są konkretnymi punktami obsługi na sieci kolejowej. Odbywa się tam zatrzymywanie pociągów, zestawianie składów, przeładunek oraz obsługa ładunków.

Urządzenia przeładunkowe umożliwiają przenoszenie ładunków między wagonami, magazynem, placem składowym i innymi środkami transportu. Skracają czas obsługi i zwiększają bezpieczeństwo przeładunku.

Magazyny znajdują się w określonym miejscu i służą do czasowego przechowywania towarów przed dalszym przewozem lub po jego zakończeniu. W transporcie kolejowym często współpracują ze stacjami i terminalami.

Elementy liniowe opisują przebieg trasy transportowej, np. tory, linie, szlaki, odstępy i trasy. Jeśli odpowiedź skupia się na drodze przejazdu, a nie na punktach obsługi, nie dotyczy infrastruktury punktowej.

Umożliwia sprawne przyjmowanie, przeładunek, składowanie i wysyłkę towarów transportowanych koleją. Dobra infrastruktura punktowa zmniejsza zatory i przyspiesza przepływ ładunków.

Oznacza, że opakowanie jest przeznaczone do odzysku. Najczęściej wiąże się to z możliwością skierowania go do recyklingu lub innego procesu zagospodarowania odpadu.

Biodegradacja oznacza rozkład materiału przez mikroorganizmy. Znak odzysku informuje natomiast o możliwości zagospodarowania opakowania po użyciu, np. przez recykling.

Oznakowanie pomaga prawidłowo segregować odpady opakowaniowe i kierować je do właściwych procesów odzysku. Ułatwia też przestrzeganie zasad gospodarki odpadami.

Odzysk to pojęcie szersze i obejmuje różne sposoby wykorzystania odpadów. Recykling jest jedną z form odzysku, polegającą na ponownym przetworzeniu materiału.

Nie. Opakowanie wielokrotnego użytku może być używane wiele razy, natomiast znak odzysku informuje o możliwości zagospodarowania opakowania jako odpadu.

Powinien skierować je do właściwego strumienia selektywnej zbiórki lub miejsca przeznaczonego na odpady opakowaniowe. Decyzja zależy od materiału opakowania i zasad obowiązujących w przedsiębiorstwie.

Ze względu na zasięg wyróżnia się port centralny, porty regionalne oraz porty lokalne. Ten podział odnosi się do obszaru i znaczenia obsługiwanego ruchu.

Port centralny pełni funkcję głównego węzła transportu lotniczego i obsługuje największy ruch. Port regionalny obsługuje przede wszystkim potrzeby danego regionu.

Określenia cywilne, wojskowe i towarowe opisują przeznaczenie lub charakter użytkowania portu. Nie wskazują, czy port ma zasięg centralny, regionalny czy lokalny.

Port lotniczy jest punktem przeładunku i obsługi przesyłek w transporcie lotniczym. Umożliwia szybkie przemieszczanie towarów, szczególnie wartościowych, pilnych lub łatwo psujących się.

Obejmuje m.in. drogi startowe, terminale pasażerskie i cargo, płyty postojowe, magazyny, urządzenia przeładunkowe oraz systemy bezpieczeństwa i kontroli ruchu.

Transport lotniczy wybiera się głównie wtedy, gdy liczy się krótki czas dostawy, duża odległość lub wysoka wartość ładunku. Jest szybki, ale zwykle droższy od transportu drogowego, kolejowego czy morskiego.

Wskazują na to określenia: pozycje asortymentowe, ilości do pobrania, lista kompletacyjna, zlecenie kompletacyjne oraz systemy typu pick by light lub voice picking.

Pick by light wskazuje, skąd pobrać towar i w jakiej ilości. Przyjęcie towaru dotyczy dostawy do magazynu, kontroli i rozmieszczenia zapasu.

Kompletowanie to konkretny etap polegający na pobraniu produktów z magazynu. Przygotowanie zamówienia może obejmować szerzej także pakowanie, kontrolę, etykietowanie i przekazanie do wysyłki.

Do najczęściej stosowanych należą pick by light, voice picking, terminale radiowe, skanery kodów kreskowych oraz system WMS.

WMS generuje zlecenia kompletacyjne, wskazuje lokalizacje towarów, kontroluje ilości i rejestruje wykonanie operacji magazynowych.

System zmniejsza ryzyko pobrania niewłaściwego towaru, pobrania złej ilości oraz pominięcia pozycji zamówienia.

Towar zwykle trafia do kontroli, pakowania, etykietowania, konsolidacji lub bezpośrednio do strefy wydań.

Pokazuje ilość nierozpuszczonych zanieczyszczeń obecnych w ściekach. Dzięki temu można ocenić skuteczność separacji, filtracji i sedymentacji.

Zmętnienie oznacza ograniczoną przejrzystość cieczy spowodowaną obecnością drobnych cząstek zawieszonych. Wysokie zmętnienie świadczy zwykle o większej ilości zanieczyszczeń.

Cząstki stałe usuwa się przede wszystkim podczas oczyszczania mechanicznego, np. przez kraty, sita, piaskowniki i osadniki.

Oczyszczanie ścieków to cały proces usuwania zanieczyszczeń. Biodegradacja jest tylko jednym z mechanizmów, polegającym na rozkładzie substancji organicznych przez mikroorganizmy.

Recykling dotyczy ponownego wykorzystania materiałów lub surowców. Pomiary zmętnienia i cząstek stałych odnoszą się do kontroli jakości ścieków w procesie ich oczyszczania.

Stosuje się m.in. kraty, sita, osadniki, piaskowniki i filtry. Ich zadaniem jest oddzielenie zanieczyszczeń stałych od cieczy.

Pomiary pozwalają kontrolować skuteczność procesu i szybko wykrywać nieprawidłowości. Dzięki nim można dostosować pracę urządzeń oczyszczalni.

To taka wielkość zamówienia lub dostawy, przy której łączne koszty uzupełniania zapasów i ich przechowywania są najniższe.

Uwzględnia się przede wszystkim koszty składania i realizacji zamówień oraz koszty utrzymywania zapasu w magazynie.

Ekonomiczna wielkość dostawy optymalizuje sumę kosztów dla całego zapasu i całego procesu zaopatrzenia, a nie koszt przypadający tylko na jedną sztukę.

Zwykle maleją w przeliczeniu na okres, ponieważ zamówienia są składane rzadziej.

Zwykle rosną, ponieważ większa dostawa oznacza wyższy przeciętny poziom zapasu w magazynie.

Trzeba znaleźć punkt równowagi między zbyt częstym zamawianiem a zbyt dużym zapasem magazynowym. Optimum występuje tam, gdzie suma tych kosztów jest minimalna.

Celem zarządzania zapasami jest ograniczanie kosztów przy zachowaniu ciągłości zaopatrzenia, a nie ich zwiększanie.