Pytania pomocnicze - SPL.01

Funkcja informacyjna polega na przekazywaniu danych o produkcie, np. masie, składzie, producencie, kodzie kreskowym, terminie ważności oraz znakach ostrzegawczych.

Kod kreskowy umożliwia szybką identyfikację produktu w sprzedaży, magazynie i transporcie. Zawiera zakodowane informacje potrzebne do ewidencji i obsługi towaru.

Na opakowaniu jednostkowym umieszcza się m.in. nazwę produktu, masę lub objętość, skład, dane producenta, kod kreskowy, datę ważności, warunki przechowywania i oznaczenia ostrzegawcze.

Funkcja informacyjna dotyczy przekazywania danych o produkcie, a funkcja ochronna zabezpiecza towar przed uszkodzeniem, zanieczyszczeniem, wilgocią lub innymi czynnikami zewnętrznymi.

Znaki ostrzegawcze informują o możliwych zagrożeniach związanych z produktem, np. łatwopalności, toksyczności lub konieczności ostrożnego obchodzenia się z ładunkiem.

Poprawne oznakowanie ułatwia identyfikację, przyjęcie, składowanie, kompletację i wydanie towaru. Zmniejsza też ryzyko pomyłek oraz poprawia bezpieczeństwo pracy.

Należy pomnożyć wartość bazową przez 1,10. Dla wartości 2,0 obliczenie wygląda tak: 2,0 × 1,10 = 2,2.

Treść zadania mówi, że planuje się wzrost wskaźnika o 10% w stosunku do III kwartału. Dlatego punktem odniesienia jest wartość 2,0.

Oznacza, że zapas jest dwukrotnie większy od potrzeb zgłaszanych przez odbiorców. Taki poziom wskazuje na duże zabezpieczenie zapasem.

Wzrost o 10% oznacza zwiększenie wartości bazowej o jedną dziesiątą tej wartości. Wzrost o 10 punktów procentowych dotyczy wskaźników wyrażonych w procentach, np. z 40% do 50%.

Wynik po wzroście o 10% powinien być większy od wartości początkowej, ale tylko nieznacznie. Dla 2,0 wzrost o 10% daje 2,2, a nie 2,4 czy 2,02.

Pomagają ocenić, czy zapas jest wystarczający, nadmierny lub zbyt mały. Ułatwiają planowanie zakupów, utrzymanie ciągłości dostaw i kontrolę kosztów magazynowania.

Należy dodać planowane zużycie i planowany zapas końcowy, a następnie odjąć zapas początkowy. Wzór: zakup = zużycie + zapas końcowy − zapas początkowy.

Ponieważ zapas początkowy jest już dostępny w magazynie i może pokryć część planowanego zużycia. Nie trzeba go kupować ponownie.

Ponieważ po zakończeniu okresu firma chce mieć określony poziom zapasu w magazynie. Trzeba więc kupić tyle, aby wystarczyło zarówno na zużycie, jak i na pozostawienie zapasu końcowego.

Potrzebne są trzy dane: planowane zużycie w okresie, stan zapasu na początku okresu oraz planowany stan zapasu na koniec okresu.

Planowany zakup = 15 600 zł + 2 600 zł − 5 600 zł = 12 600 zł. Poprawna odpowiedź to B.

Oznacza to, że część zużycia zostanie pokryta przez zmniejszenie zapasu magazynowego. Wtedy planowany zakup jest mniejszy od planowanego zużycia.

Należy podzielić łączny koszt zatrudnienia przez liczbę pracowników. W tym zadaniu: 120 000 zł / 80 osób = 1 500 zł.

Redukcja o 20% oznacza, że pozostaje 80% pierwotnego zatrudnienia. Przy 100 osobach zostaje 100 × 80% = 80 pracowników.

Ponieważ łączny koszt zatrudnienia pozostaje bez zmian, ale jest dzielony przez mniejszą liczbę osób. Mniejszy mianownik powoduje wyższy koszt jednostkowy.

Najważniejsze są: łączny koszt zatrudnienia oraz liczba pracowników po uwzględnieniu zmian, np. redukcji lub zwiększenia zatrudnienia.

Koszt jednostkowy zatrudnienia = łączny koszt zatrudnienia / liczba pracowników.

Oznacza to, że mimo redukcji liczby pracowników całkowita kwota kosztów pozostaje taka sama jak wcześniej, czyli w tym przypadku 120 000 zł.

Ponieważ dotyczą funkcjonowania całego magazynu, a nie jednego konkretnego produktu, zamówienia lub dostawy. Trzeba je rozliczać według ustalonego klucza podziału.

Koszty bezpośrednie można przypisać do konkretnego obiektu kosztów, np. zlecenia lub produktu. Koszty pośrednie dotyczą szerszej działalności i wymagają rozliczenia.

Są to m.in. czynsz, ogrzewanie, energia elektryczna, ochrona, sprzątanie, konserwacja wyposażenia oraz ubezpieczenie magazynu.

Nie, jeżeli można go przypisać do konkretnej przesyłki, jest to koszt bezpośredni. Koszty pośrednie dotyczą wielu operacji lub całego magazynu.

Nakład oznacza zużycie zasobu, np. energii lub pracy. Koszt to nakład wyrażony w pieniądzu i przypisany działalności przedsiębiorstwa.

Można stosować klucze podziału, np. powierzchnię składowania, liczbę palet, masę towaru, czas magazynowania lub liczbę operacji magazynowych.

Pytanie dotyczy przypisania wydatków w ujęciu rachunkowym, czyli do określonej kategorii kosztów. Dlatego właściwym pojęciem są koszty pośrednie.

Należy podzielić liczbę dni dostępności pojazdu przez średni czas trwania jednej trasy. W tym zadaniu: 20 dni / 5 dni = 4 kursy.

To ilość ładunku, jaką jeden pojazd może przewieźć w ciągu miesiąca. Oblicza się ją jako liczbę kursów w miesiącu pomnożoną przez ładowność pojazdu.

Pytanie dotyczy zaplanowania liczby pojazdów na miesiąc luty, więc właściwą wartością jest 1800 ton. Dane ze stycznia i marca są informacją dodatkową.

Jeden pojazd wykona 4 kursy w miesiącu, a w każdym przewiezie 5 ton, czyli łącznie 20 ton. Następnie 1800 ton / 20 ton = 90 pojazdów.

Zawsze wtedy, gdy wynik dzielenia nie jest liczbą całkowitą. Do wykonania przewozu potrzebny jest pełny pojazd, więc np. 90,2 oznacza konieczność zaplanowania 91 pojazdów.

Można błędnie uznać, że pojazd przewozi ładunek codziennie jako oddzielny kurs. Tymczasem jedna trasa trwa 5 dni, więc pojazd nie może wykonać 20 kursów w miesiącu.

Ładowność oznacza ilość towaru przewożoną w jednym kursie. Miesięczna zdolność przewozowa uwzględnia liczbę kursów możliwych do wykonania w miesiącu.

Czas oblicza się ze wzoru: czas = droga / prędkość. Jeśli droga jest w kilometrach, a prędkość w km/h, wynik otrzymuje się w godzinach.

Część dziesiętna godziny musi być przeliczona na minuty. 0,4 godziny to 0,4 × 60 = 24 minuty.

Potrzebny jest dystans do pokonania oraz średnia prędkość przejazdu. Na tej podstawie można wyliczyć przewidywany czas jazdy.

Średnia prędkość uwzględnia przejazd na całej trasie, a nie chwilową prędkość pojazdu. W zadaniach egzaminacyjnych służy do uproszczonego obliczenia czasu transportu.

Można pomnożyć obliczony czas przez prędkość. Jeśli wynik daje podany dystans, obliczenie jest poprawne, np. 2,4 h × 75 km/h = 180 km.

Czas transportu mogą wydłużyć korki, postoje, załadunek i rozładunek, warunki pogodowe, ograniczenia prędkości oraz awarie pojazdu.

Najpierw należy zsumować wszystkie koszty, a następnie podzielić każdy koszt cząstkowy przez sumę kosztów i pomnożyć przez 100%.

Suma kosztów wynosi 10 000 zł: 1 500 zł + 4 000 zł + 2 500 zł + 2 000 zł.

Koszty transportu obcego wynoszą 1 500 zł. Udział w całości to 1 500 / 10 000 × 100% = 15%.

Koszty transportu własnego wynoszą 4 000 zł. Udział w całości to 4 000 / 10 000 × 100% = 40%.

Suma wszystkich udziałów procentowych powinna wynosić 100%. W tym przykładzie: 15% + 40% + 25% + 20% = 100%.

Największy udział mają koszty transportu własnego, które wynoszą 40% wszystkich kosztów logistyki.

Pozwala ustalić, które obszary generują największe koszty i gdzie warto szukać oszczędności lub usprawnień organizacyjnych.

To działania związane z pozyskiwaniem, przetwarzaniem, przekazywaniem i archiwizowaniem informacji potrzebnych do realizacji procesów logistycznych, np. zamówień, dostaw i zapasów.

Tworzenie zapasów wymaga obsługi zamówień, dokumentacji, planowania potrzeb materiałowych oraz przekazywania informacji między działami i dostawcami.

Koszty tworzenia zapasów dotyczą organizacji zakupu lub uzupełnienia zapasu. Koszty magazynowania dotyczą przechowywania towarów, utrzymania powierzchni, obsługi magazynu i zabezpieczenia zapasów.

Są to koszty powstające, gdy brakuje towaru lub materiału, np. utracona sprzedaż, przestoje produkcyjne, opóźnienia dostaw albo pogorszenie obsługi klienta.

Oznaczają zamrożenie środków finansowych w towarach lub materiałach znajdujących się w magazynie. Kapitał ten nie może być w tym czasie wykorzystany na inne cele.

Do takich czynności należą przygotowanie zamówienia, analiza zapotrzebowania, kontakt z dostawcą, obsługa dokumentów zakupu oraz wprowadzanie danych do systemu informatycznego.

Polega na realizowaniu przewozów z jednego centralnego punktu do wielu odbiorców. Trasy wychodzą z centrum jak promienie.

Zakład produkcyjny jest jednym punktem nadania, a części zamienne są wysyłane do różnych hurtowni na podstawie indywidualnych zamówień. To typowy układ promienisty.

W systemie promienistym przewozy wychodzą bezpośrednio z centrum do odbiorców. W systemie obwodowym pojazd obsługuje kilku odbiorców po jednej trasie, zwykle w formie objazdu.

Stosuje się go, gdy jeden pojazd ma dostarczyć towary do kilku odbiorców na trasie. Jest przydatny np. przy dostawach miejskich lub regionalnych.

System sztafetowy polega na przekazywaniu ładunku na kolejnych odcinkach trasy, np. między pojazdami, kierowcami lub punktami przeładunkowymi.

Transport zbiorczy polega na łączeniu wielu mniejszych przesyłek w jedną większą partię transportową. Celem jest lepsze wykorzystanie pojazdu i obniżenie kosztów.

Najważniejsze są: liczba punktów nadania, liczba odbiorców, sposób wyznaczenia trasy oraz to, czy dostawy są bezpośrednie, objazdowe, etapowe czy skonsolidowane.