Pytania pomocnicze - SPL.01

Regały mają zwykle półki lub poziomy składowania, natomiast stojaki utrzymują towary w określonej pozycji, często pionowej lub skośnej. Stojaki stosuje się zwłaszcza do ładunków o nietypowych kształtach.

Na stojakach składuje się m.in. rury, profile, płyty, arkusze, tafle szkła i elementy długowymiarowe. Są przydatne tam, gdzie towar wymaga stabilnego podparcia.

Stabilność stojaka zapobiega przewróceniu się towaru i ogranicza ryzyko uszkodzeń oraz wypadków. Ma to znaczenie szczególnie przy ciężkich lub wysokich ładunkach.

Podkłady magazynowe służą głównie do podparcia lub odizolowania ładunku od podłoża. Nie są stałą przestrzenną konstrukcją do przechowywania różnych asortymentów.

Wieszaki stosuje się wtedy, gdy towar powinien być zawieszony, np. odzież, przewody lub elementy lekkie. Stojaki służą raczej do podpierania i utrzymywania ładunku w stabilnej pozycji.

Właściwe wyposażenie zwiększa bezpieczeństwo, ułatwia dostęp do towaru i ogranicza uszkodzenia. Nieodpowiedni sposób składowania może powodować straty i zagrożenia dla pracowników.

Sztauplan to plan rozmieszczenia ładunku na statku. Określa, gdzie mają zostać umieszczone towary lub kontenery podczas rejsu.

Wpływa na stateczność, bezpieczeństwo rejsu oraz ochronę ładunku przed uszkodzeniem. Nieprawidłowy rozkład masy może zagrozić statkowi i załodze.

Uwzględnia się m.in. masę, wymiary i rodzaj ładunku, porty wyładunku, kolejność operacji przeładunkowych oraz wymagania bezpieczeństwa.

Lista ładunkowa informuje, co znajduje się w przewozie, a sztauplan pokazuje, gdzie ten ładunek jest rozmieszczony na statku.

Ładunek wyładowywany wcześniej powinien być łatwo dostępny. Dzięki temu skraca się czas postoju statku w porcie i ogranicza zbędne przeładunki.

Sztauplan należy kojarzyć z transportem morskim, czyli ze statkiem. To kluczowa informacja potrzebna do rozwiązania tego typu pytania.

Towar przemieszcza się w jednym kierunku przez kolejne strefy: przyjęć, składowania i wydań. Przyjęcie i wydanie są zwykle po przeciwnych stronach magazynu.

P oznacza strefę przyjęć, S strefę składowania, a W strefę wydań. Pokazują one podstawową kolejność procesu magazynowego.

W układzie przelotowym przepływ odbywa się od jednej strony magazynu do drugiej. W układzie workowym przyjęcie i wydanie znajdują się po tej samej stronie, więc droga ładunku często zawraca.

Ponieważ ruch towarów odbywa się liniowo w jednym kierunku. Mniej jest sytuacji, w których wózki lub pracownicy muszą przecinać swoje trasy.

Gdy magazyn obsługuje duży i regularny przepływ towarów. Sprawdza się tam, gdzie można rozdzielić rampy przyjęć i wydań po różnych stronach obiektu.

Wpływa na długość tras transportu wewnętrznego, czas obsługi towarów, bezpieczeństwo oraz wykorzystanie powierzchni magazynowej.

Należy zsumować punkty przyznane dostawcy za wszystkie kryteria. Dla dostawcy I: 35 + 15 + 15 + 17 = 82, a dla dostawcy II: 32 + 17 + 18 + 11 = 78.

Ocena ważona uwzględnia znaczenie poszczególnych kryteriów, np. ceny, jakości czy terminowości. Kryteria ważniejsze mają większy wpływ na końcową punktację.

Najniższa cena nie zawsze oznacza najlepszy wybór. Ważne są też jakość towaru, terminowość dostaw, niezawodność oraz usługi dodatkowe.

Lepszą ocenę uzyskał dostawca I, ponieważ zdobył 82 punkty, a dostawca II 78 punktów. Wyższa suma punktów oznacza korzystniejszą ocenę według przyjętych kryteriów.

Najczęściej ocenia się cenę, jakość produktów, terminowość dostaw, warunki płatności, elastyczność, niezawodność oraz zakres usług dodatkowych.

Trzeba sprawdzić, czy podane wartości są już punktami ważonymi, czy dopiero należy je pomnożyć przez wagi. W tym zadaniu punkty ważone są już podane, więc wystarczy je zsumować.

Klasyfikacja ABC dzieli towary według ich znaczenia wartościowego dla magazynu. Grupa A obejmuje towary o największej wartości, grupa B średniej, a grupa C najmniejszej.

Najczęściej grupa A obejmuje towary do około 80% wartości narastającej, grupa B od około 80% do 95%, a grupa C powyżej 95% do 100%. Granice mogą się nieznacznie różnić w zależności od przyjętej metody.

Ponieważ ich udział znajduje się w końcowym przedziale wartości narastającej, powyżej progu dla grupy B. Są to towary o najmniejszym znaczeniu wartościowym w zestawieniu.

Wartość towaru oblicza się przez pomnożenie ilości przez cenę jednostkową. Na przykład dla masła: 1500 × 2,35 = 3525,00.

Wartość narastająco to suma wartości kolejnych towarów uporządkowanych zwykle od największej do najmniejszej wartości. Pozwala określić, w którym miejscu przekroczono progi grup A, B i C.

Sortowanie malejące pozwala najpierw wskazać towary o największym wpływie na wartość zapasów. Dzięki temu można prawidłowo wyznaczyć grupy A, B i C.

Towary z grupy C mają niski udział w wartości zapasów, dlatego zwykle nie wymagają tak częstej i szczegółowej kontroli jak grupa A. Można je składować w mniej uprzywilejowanych lokalizacjach magazynu.

Standardowa paleta EUR ma wymiary 1200 × 800 mm. Te wymiary są podstawą do obliczania liczby opakowań możliwych do ułożenia w jednej warstwie.

Należy podzielić długość i szerokość palety przez odpowiednie wymiary opakowania, a następnie pomnożyć otrzymane liczby. Dla opakowania 400 × 200 mm: 1200 ÷ 400 = 3 oraz 800 ÷ 200 = 4, czyli 3 × 4 = 12 sztuk.

Czasami obrócenie opakowania o 90° pozwala zmieścić więcej sztuk na palecie. W tym przypadku zarówno układ 400 wzdłuż 1200 i 200 wzdłuż 800 daje poprawny wynik 12 sztuk.

Oznacza rozmieszczenie opakowań tylko na powierzchni palety, bez piętrzenia ich jedno na drugim. Liczy się wyłącznie liczba sztuk mieszczących się na podstawie palety.

Dobre dopasowanie ogranicza puste przestrzenie na palecie i poprawia wykorzystanie powierzchni ładunkowej. Ułatwia też stabilne ułożenie jednostki ładunkowej.

W prostych zadaniach egzaminacyjnych zwykle nie uwzględnia się odstępów, jeśli nie podano ich w treści. Przyjmuje się, że opakowania przylegają do siebie.

ERP oznacza Enterprise Resource Planning, czyli planowanie zasobów przedsiębiorstwa. W pytaniu egzaminacyjnym odpowiada temu sformułowanie: planowanie zasobów w firmie.

System ERP wspiera zarządzanie najważniejszymi obszarami firmy, np. magazynem, sprzedażą, zakupami, produkcją, finansami i kadrami. Pozwala korzystać z jednej wspólnej bazy danych.

ERP może wspierać ewidencję zapasów, przyjęcia i wydania towarów, kontrolę stanów magazynowych oraz powiązanie magazynu z zakupami i sprzedażą.

ERP obejmuje zarządzanie całym przedsiębiorstwem, a WMS koncentruje się głównie na szczegółowej obsłudze procesów magazynowych. WMS może być częścią ERP lub działać jako osobny system z nim zintegrowany.

Wspólna baza danych ogranicza powielanie informacji i zmniejsza ryzyko błędów. Dzięki temu działy firmy pracują na aktualnych i spójnych danych.

Najpierw ustala się zapotrzebowanie brutto, czyli liczbę komputerów razy liczba procesorów na jeden komputer. Następnie odejmuje się zapas magazynowy i ewentualną produkcję w toku.

Ponieważ zakład ma już 35 procesorów w magazynie. Zamówić trzeba tylko brakującą ilość, czyli 60 − 35 = 25 sztuk.

W takim zadaniu znak „–” oznacza brak produkcji w toku dla danej pozycji, czyli 0 sztuk. Nie zmniejsza on zapotrzebowania na zamówienie.

Zapotrzebowanie brutto to całkowita ilość potrzebna do produkcji. Zapotrzebowanie netto to ilość, którą trzeba dodatkowo zamówić po odjęciu dostępnych zapasów.

Pytanie dotyczy wyłącznie liczby procesorów do zamówienia. Dane o kartach graficznych, pamięci czy akumulatorach są w tym obliczeniu nieistotne.

Gdyby przy procesorach podano produkcję w toku, należałoby ją odjąć od zapotrzebowania brutto razem z zapasem magazynowym. Zmniejszyłoby to liczbę procesorów do zamówienia.

Należy pomnożyć stawkę za 1 km przez długość trasy. W tym zadaniu: 2,50 zł/km × 120 km = 300 zł.

Ponieważ 19 palet mieści się w przedziale 11–21 palet. Dla tego przedziału cennik przewiduje stawkę 2,50 zł/km.

To koszt przypadający na jedną jednostkę rozliczeniową, np. 1 km, 1 paletę lub 1 tonę. W pytaniu jednostkowym kosztem jest stawka zł/km.

Kosztem całkowitym jest pełna kwota do zapłaty za przewóz na całej trasie. Wynosi ona 300 zł.

Najczęstszy błąd to wybranie niewłaściwego przedziału cenowego, np. zastosowanie stawki dla 1–10 palet mimo że przewożonych jest 19 palet.

Średni koszt zatrudnienia jednego pracownika oblicza się przez podzielenie łącznych kosztów zatrudnienia przez liczbę pracowników. Wzór: koszt jednostkowy = koszty zatrudnienia / liczba pracowników.

Spadek o 20% oznacza, że pozostaje 80% pierwotnej liczby pracowników. Dla 100 pracowników będzie to 100 × 80% = 80 pracowników.

Ponieważ ta sama kwota kosztów jest dzielona przez mniejszą liczbę pracowników. Im mniejszy mianownik przy niezmienionym koszcie całkowitym, tym wyższy koszt jednostkowy.

Najpierw oblicza się nową liczbę pracowników: 100 − 20% = 80. Następnie dzieli się koszty przez liczbę pracowników: 120 000 zł / 80 = 1 500 zł.

Koszt całkowity to suma wszystkich wydatków na zatrudnienie pracowników. Koszt jednostkowy pokazuje, ile przeciętnie przypada na jednego pracownika.

Częstym błędem jest zmniejszenie kosztów zatrudnienia o 20%, mimo że w treści podano, że koszty nie ulegną obniżeniu. Zmienia się tylko liczba pracowników, a nie łączna kwota kosztów.