Pytania pomocnicze - SPL.01

Polega na oddzielnym zbieraniu różnych rodzajów odpadów, np. papieru, plastiku, szkła, metalu i bioodpadów. Dzięki temu można je łatwiej poddać recyklingowi lub odzyskowi.

Odpady zmieszane są zanieczyszczone i trudniejsze do rozdzielenia. To obniża jakość surowców wtórnych i zwiększa koszty ich przetwarzania.

Najczęściej są to odpady opakowaniowe: kartony, folia stretch, taśmy, tworzywa sztuczne, drewno z palet oraz odpady zmieszane. W niektórych magazynach mogą występować też odpady niebezpieczne.

Selektywna zbiórka przygotowuje odpady do recyklingu, ponieważ oddziela surowce nadające się do ponownego przetworzenia. Bez segregacji recykling jest mniej efektywny.

Kompostowanie dotyczy głównie odpadów biodegradowalnych, np. resztek roślinnych. Selektywna zbiórka obejmuje wiele frakcji odpadów i jest szerszą metodą organizacji gospodarki odpadami.

Oznacza działania zmniejszające ilość odpadów powstających podczas pracy, np. używanie opakowań wielokrotnego użytku, ograniczenie strat materiałowych i prawidłową segregację.

Może zmniejszyć koszty odbioru i zagospodarowania odpadów, ponieważ posegregowane surowce częściej nadają się do sprzedaży lub tańszego przekazania do recyklingu.

Pokazuje, z jakich podzespołów, części i materiałów składa się wyrób finalny. Wskazuje też zależności hierarchiczne między elementami.

Poziom 0 oznacza wyrób gotowy, a kolejne poziomy pokazują coraz bardziej szczegółowe składniki tego wyrobu. Im niższy poziom, tym bardziej podstawowy element.

Najczęściej oznaczają ilość danego składnika potrzebną do wykonania jednej sztuki elementu nadrzędnego. Są ważne przy obliczaniu zapotrzebowania materiałowego.

Drzewo struktury wyrobu pokazuje, z czego składa się produkt. Marszruta produkcyjna pokazuje, jakie operacje i w jakiej kolejności trzeba wykonać.

MRP wykorzystuje strukturę wyrobu do obliczenia, jakie materiały, w jakich ilościach i kiedy będą potrzebne do produkcji.

Ułatwia sprawdzenie, czy w magazynie znajdują się wszystkie komponenty potrzebne do produkcji. Pomaga też planować zamówienia brakujących części.

B2B oznacza Business to Business, czyli relacje i transakcje realizowane pomiędzy przedsiębiorstwami.

B2B dotyczy transakcji między firmami, natomiast B2C oznacza sprzedaż firmy do klienta indywidualnego.

Przykładem jest zamówienie towaru przez hurtownię u producenta albo zlecenie obsługi magazynowej operatorowi logistycznemu.

B2G oznacza Business to Government, czyli relacje między przedsiębiorstwem a administracją publiczną, np. składanie oferty w przetargu.

B2E oznacza Business to Employee, czyli działania firmy skierowane do pracowników, np. system kadrowy lub portal pracowniczy.

Ponieważ większość zamówień, dostaw i rozliczeń w łańcuchu dostaw odbywa się między firmami, często za pomocą systemów elektronicznych.

EDI umożliwia elektroniczną wymianę dokumentów między firmami, np. zamówień, faktur i awiz dostawy, co usprawnia współpracę B2B.

Trzeba sprawdzić, czy każda faktyczna dostawa ma tę samą ilość. Jeśli dostawy wynoszą zawsze np. 10 t, mimo zmiennego popytu, jest to metoda stałej wielkości dostawy.

W metodzie partia na partię wielkość dostawy odpowiada dokładnie zapotrzebowaniu w danym okresie. Tutaj popyt jest różny, a dostawy mają zawsze 10 t.

Przy stałej wielkości dostawy powtarza się ilość zamówienia, np. zawsze 10 t. Przy stałej częstotliwości dostawy powtarza się termin, np. co tydzień, ale ilość może być różna.

Oznacza brak dostawy w danym okresie. Nie wpływa to na ocenę metody, ponieważ analizuje się wielkości tych dostaw, które faktycznie wystąpiły.

Metoda odnosi się do wielkości zamówienia, a nie do wielkości popytu. Popyt może się zmieniać, ale przedsiębiorstwo może nadal zamawiać zawsze taką samą partię.

Gdy chce uprościć zamawianie, korzysta z określonych opakowań zbiorczych lub transportu całopojazdowego albo ma ustaloną ekonomiczną wielkość zamówienia.

Maksymalna wysokość pjł obejmuje zarówno paletę, jak i ładunek. Dlatego na kartony pozostaje tylko różnica między wysokością maksymalną a wysokością samej palety.

Należy podzielić długość i szerokość palety przez odpowiednie wymiary kartonu, a następnie pomnożyć uzyskane liczby pełnych kartonów.

Nie można przekroczyć dopuszczalnej wysokości pjł, dlatego wynik dzielenia zaokrągla się w dół do pełnej liczby warstw.

Pjł to paletowa jednostka ładunkowa, czyli ładunek uformowany na palecie, przygotowany do składowania, transportu lub przeładunku.

Gdy liczba kartonów nie dzieli się dokładnie przez pojemność jednej palety. Nawet częściowo zapełniona paleta jest liczona jako kolejna paleta.

Na długości zmieszczą się 3 kartony, a na szerokości 2 kartony. Razem w jednej warstwie zmieści się 6 kartonów.

Standardowa paleta EUR ma wymiary 1200 × 800 mm. To podstawowa wartość wyjściowa przy obliczeniach związanych z paletyzacją.

Bo dany wymiar ma dwie przeciwległe krawędzie, np. lewą i prawą. Jeśli ładunek wystaje po 2 cm z obu stron, razem daje to 4 cm.

1 cm to 10 mm. Dlatego 2 cm to 20 mm, a 4 cm to 40 mm.

Do długości palety 1200 mm dodaje się 2 × 20 mm. Wynik to 1240 mm.

Do szerokości palety 800 mm dodaje się 2 × 20 mm. Wynik to 840 mm.

Najczęstszy błąd to dodanie 2 cm tylko raz do długości i szerokości. Poprawnie trzeba dodać po 2 cm z obu stron danego wymiaru.

Najważniejsze są: numer zamówienia, dane zamawiającego i dostawcy, wykaz towarów, ilości, ceny oraz termin dostawy. Dokument wskazuje, co klient chce kupić.

Zamówienie składa kupujący przed realizacją zakupu. Faktura jest dokumentem sprzedaży wystawianym przez sprzedawcę i służy do rozliczenia transakcji.

Zapytanie ofertowe służy do uzyskania informacji o cenach, warunkach i dostępności. Zamówienie oznacza już decyzję zakupu konkretnych towarów lub usług.

Oferta handlowa jest propozycją sprzedawcy skierowaną do klienta. Zamówienie jest dokumentem składanym przez klienta do dostawcy.

Zamówienie uruchamia działania takie jak rezerwacja towaru, kompletowanie, pakowanie i przygotowanie wysyłki. Jest podstawą kontroli zgodności wydania z potrzebami klienta.

Po zamówieniu mogą powstać m.in. potwierdzenie zamówienia, dokument WZ, list przewozowy oraz faktura. Zależy to od organizacji procesu sprzedaży i dostawy.

Grupa A obejmuje towary najczęściej pobierane, więc ich bliska lokalizacja skraca drogę kompletacji i przyspiesza realizację zamówień. Zmniejsza to także koszty pracy magazynowej.

Polega na podziale asortymentu według tego, jak często towary są pobierane z magazynu. Grupa A to pozycje pobierane najczęściej, grupa B średnio często, a grupa C najrzadziej.

Strefa przyjęć służy do obsługi dostaw wpływających do magazynu. Strefa wydań służy do przygotowania towarów do wysyłki i przekazania ich odbiorcy.

Dobre rozmieszczenie ogranicza zbędne przejazdy i przejścia, skraca czas kompletacji oraz zmniejsza obciążenie pracowników i sprzętu. Najczęściej rotujące towary powinny być najłatwiej dostępne.

Nie. Jeśli kryterium klasyfikacji jest częstotliwość pobrań, ważniejsza jest bliskość strefy wydań lub kompletacji. Blisko strefy przyjęć lokuje się raczej towary, których obsługa dotyczy głównie dostaw.

Do grupy C zalicza się towary pobierane najrzadziej. Mogą być składowane dalej od głównych tras kompletacyjnych, ponieważ nie generują dużej liczby operacji pobrania.

Należy pomnożyć czas obsługi jednego pojazdu przez liczbę obsłużonych pojazdów. W tym zadaniu: 1,5 godziny × 12 = 18 godzin.

Ponieważ 30 minut to połowa godziny, czyli 0,5 godziny. Razem daje to 1 + 0,5 = 1,5 godziny.

Oznacza to, że zasób, np. wózek widłowy, był wykorzystywany przez 75% dostępnego czasu pracy.

Czas dostępny to cały okres, w którym dany zasób mógł być używany. W tym pytaniu jest to 24 godziny.

Należy pomnożyć wartość przez 100%. Wskaźnik 0,75 oznacza 75%.

Przyczyną mogą być przerwy, oczekiwanie na pojazdy, brak towaru, zmiana operatora, awarie albo czynności organizacyjne.

Należy podzielić roczne koszty magazynowania przez powierzchnię użytkową magazynu. Wynik podaje się w zł/m².

Ponieważ pytanie dotyczy utrzymania powierzchni magazynowej, czyli m². Objętość w m³ byłaby potrzebna przy obliczaniu kosztu przypadającego na 1 m³.

Wskaźnik zł/m² odnosi koszty do powierzchni magazynu, a zł/m³ do jego objętości. Trzeba sprawdzić, czy w poleceniu mowa o powierzchni, czy o kubaturze.

Roczne koszty 280 000 zł należy podzielić przez powierzchnię 400 m². Otrzymujemy 280 000 / 400 = 700 zł/m².

Wskaźnik pomaga ocenić, czy magazyn jest kosztowny w utrzymaniu oraz porównać efektywność różnych obiektów magazynowych.

Mogą to być m.in. czynsz, energia, ogrzewanie, amortyzacja, wynagrodzenia pracowników magazynu, ochrona, serwis urządzeń i koszty administracyjne.